– Halo… Wojtku – To nie Wojtek. To Ola… – Ola? A kim ty jesteś?… – Proszę pani, a kim pani jest? Jes…

Halo Wacław?
To nie Wacław. To Jolanta
Jolanta? A kim pani jest?
Proszę pani, a kim pani jest? Jestem dziewczyną Wacława. Chciała pani czegoś? Męża nie ma, zatrzymał się w pracy

Poczułam wtedy, jak zakręciło mi się w głowie, zauważyłam czerwone krople na podłodze. Ciągnęło mnie mocno w brzuchu, cała się wyginałam z bólu Wiedziałam, że dzieciątko zaraz przyjdzie na świat.

Mój mąż Wacław już od pięciu lat jeździł na saksy. Najpierw pracował w Niemczech jako kierowca tira, potem przy remontach w Polsce. Pojechał za granicę przez pieniądze. Mamy dwóch synów, zawsze chcieliśmy dać im jak najlepszą przyszłość, a doskonale rozumieliśmy, że u nas w Polsce na wiele nie liczymy.

Tam, za granicą, powodziło mu się lepiej niż tu. Co miesiąc przesyłał nam paczki konserwy, kasze, olej, słodycze. Przelewał mi też złotówki na konto, żebym wpłacała je na procent w banku. Udało nam się odłożyć niezłą sumę, kupiliśmy starszemu synowi mieszkanie.

Wydawało się, że wszystko nam się układa. Ale kilka miesięcy temu coś poczułam w swoim ciele, jakby coś nie grało. Pierwsza myśl menopauza, ale to nie było to. Bardzo przytyłam, spałam więcej, objadłam się i nastrój mi się bardzo zmieniał. Według internetu to były objawy ciąży. Jak to, ciąża w wieku czterdziestu pięciu lat? Nie mogłam uwierzyć, więc zrobiłam test. Jednak na patyczku były wyraźne dwie czerwone kreski.

Ani synom, ani synowym nie powiedziałam o dziecku. Po co? Żeby się ze mnie śmiali, że matka na stare lata straciła rozum? Zdecydowałam się ukrywać ciążę. Była akurat zima, więc nosiłam obszerne i ciepłe rzeczy. Pod grubą kurtką nikt niczego nie zauważył.

Nie chciałam rodzić tego dziecka. Niektórzy powiedzą, że nie mam Boga w sercu. Ale ja mam czterdzieści pięć lat, nie jestem już młodą kobietą. Mam synów i wnuki, którym chcę poświęcić czas, a nie bawić się z maleństwem i zmieniać pieluchy. Do tego nie mamy pieniędzy na trzecie dziecko. Wacław znowu musiałby wracać za granicę, a ja bez niego nie daję sobie rady.

Lekarze powiedzieli, że to już późny termin i bardzo ryzykowna operacja. Nikt nie mógł mi zagwarantować, że nie zaszkodzi mi to na zdrowiu. Próbowałam się przekonywać, że wszystko będzie dobrze, może nawet Wacław się ucieszy, że będziemy mieli jeszcze jedno dziecko? Postanowiłam zadzwonić do niego na Skypea i podzielić się wiadomością, ale włączyłam tylko mikrofon, bez obrazu.

Halo, Wacław
To nie Wacław. To Jolanta
Jolanta? A kim pani jest?
Proszę pani, a kim pani jest? Ja jestem dziewczyną Wacława. Chciała pani czegoś? Męża nie ma, zatrzymał się w pracy.

Natychmiast odłożyłam słuchawkę i zaczęłam gorzko płakać. W życiu tak już bywa, że mąż może zdradzać gdziekolwiek i z kimkolwiek. Od razu pomyślałam o rozwodzie, o tym żeby wyrzucić wszystkie rzeczy Wacława, nie patrzeć na niego i nie słyszeć.

Ale wtedy gdzieś w głębi duszy tliła się jeszcze nadzieja, że ukochany wróci do rodziny, gdy dowie się o dziecku. Wiedziałam, że w lutym ma przyjechać, bo synowie obchodzą urodziny, a jemu dali urlop. Nawet mi się śniło, jak we trójkę spacerujemy w parku, a Wacław trzyma naszą córkę za rękę z jednej strony, a ja z drugiej.

Dokładnie czternastego lutego, w Walentynki, Wacław wrócił do domu. Przygotowałam romantyczną kolację, ustawiłam świece, puściłam muzykę wszystko po to, żeby stworzyć spokojną atmosferę.

Wacławie, mam dla Ciebie niespodziankę. Jestem w ciąży. Mówią, że będzie dziewczynka.

Ty podła kobieto! krzyknął mąż.

Aż poczerwieniał ze złości, przewrócił talerze na podłogę, walił pięścią w stół:
Więc kiedy ja tam ciężko pracuję, ty bawisz się z cudzymi facetami? Chcesz mi tego bękarta podrzucić?

Wacławie, wszystko ci wyjaśnię
Odejdź, nie chcę cię widzieć! pchnął mnie tak mocno, że uderzyłam się brzuchem o ostry kant stołu i upadłam.

Wacław wyszedł, zabrał walizkę i trzasnął drzwiami. Poczułam, jak kręci mi się w głowie, na podłodze pojawiły się czerwone krople. Ciągnęło mnie mocno w brzuchu, krzywiłam się z bólu. Z trudem znalazłam telefon i zadzwoniłam po pogotowie. Ale czułam, że dziecko zaraz się narodzi.

Gdy przyjechali lekarze, trzymałam już naszą córeczkę w ramionach. Dziewczynka spokojnie spała, nie płakała.

No to co, pojedzie pani z nami?
Nie. Zabierzcie dziecko, nie jest mi potrzebne.

Jak to możliwe?
Tak to możliwe, mówię! Ta dziewczynka zniszczyła mi rodzinę! Może ktoś ją pokocha, ale na pewno nie ja. Zabierzcie ją, nie chcę na nią patrzeć!

Bez żadnych wyrzutów oddałam dziecko lekarzom. Przyjęli poród w domu, nie było żadnych uszkodzeń, wszystko odbyło się spokojnie. Gdy karetka odjechała, posprzątałam, poszłam pod prysznic i spać.

Żadne z dzieci nie wie, że oddałam córeczkę. Codziennie chodzę do kościoła i modlę się, by była zdrowa i aby znalazła swoją rodzinę. Wiem, że nie dam rady, nie mam już sił na zmagania z macierzyństwem. Chcę tylko jednego żeby Wacław wrócił do domu. Ale znów pojechał do Niemiec, rozmawia tylko z synami.

Możecie mówić, że jestem dziwną kobietą. Ale ja wybrałam męża, nie dziecko. Bóg mnie osądzi, nie ludzie.