TO NIE TEN ALEKSY Laleczka stała przed lustrem i po raz trzeci zmieniała kolczyki. – No, Kropka …

NIE TEN ALEKSY

Laleczka stała przed lustrem i już trzeci raz zmieniała kolczyki.
No i co, Guziczku zwróciła się do swojej suczki te czy tamte?
Guziczek ziewnął.
Dzięki za wsparcie.
Spojrzała na zegarek. Jeszcze pół godziny.
Dziwne podniecenie. Zazwyczaj czuła się bardzo pewnie adoratorzy sami krążyli wokół niej. A tutaj…
Głupoty postanowiła, jeszcze raz przyglądając się swojemu odbiciu. Jesteś najlepsza!
Może to wszystko dlatego, że Aleksego jeszcze nie widziała? Trzy tygodnie rozmów przez telefon a ani jednego spotkania.
Trzy tygodnie i ani razu nie udało mi się go zagadać na amen pomyślała z rozbawieniem.
Laleczka westchnęła i chwyciła torebkę.
Czas.
TRZY TYGODNIE TEMU

Boże, kiedy ty w końcu wyjdziesz za mąż i się wyprowadzisz! westchnął przy kolacji tata-neurochirurg.
Wrócił właśnie po wielogodzinnej operacji i marzył o spokojnym wieczorze z tomem Lema.
A Lala już pół godziny trajkotała bez przerwy, prowadząc wywód o różnicach między polską a zagraniczną fantastyką.
Tata, przecież sam mówiłeś, że Lem to mistrz nad mistrze
Mówiłem. Ale może innym razem? Teraz marzę o ciszy.
Lala obraziła się i zamilkła aż na trzy minuty.
A propos zamążpójścia ożywił się nagle ojciec. Pamiętasz doktora Szymczaka, ordynatora tej przychodni, gdzie kiedyś dorabiałem?
No?
On ma syna. Mówią, że bardzo porządny chłopak. Szymczak poprosił mnie o twój numer chciałby was przedstawić sobie. Zgodziłem się.
Laleczka skrzywiła się.
Takie aranżowane znajomości to jakieś przeżytek. Przecież to dla tych, którzy nie mają innych szans, a ona?
Ale sprzeciwić się ojcu nie śmiała.
PIERWSZY TELEFON

Porządny chłopak zadzwonił dopiero po kilku dniach.
Halo?
Dzień dobry, Aleksy z tej strony. Tata wspominał?
Tak odpowiedziała Lala obojętnym, ale już lekko zaciekawionym tonem. Głos miał miły.
Mój ojciec zawsze zachwalał panią. Podobno jest pani… niezwykła.
Nie wiem, czy niezwykła zaśmiała się. Zwykła studentka. Drugi rok medycyny, pediatria. A pan?
Ja na pierwszym chcę być chirurgiem
No tak, to tłumaczyło lekko pewny siebie ton.
Rozmawiali godzinę.
Potem jeszcze dwie.
Potem codziennie.
Aleksy opowiadał o swojej kotce Balbinie, o tym, jak kocha fantastykę, ale też o kompleksach czy aby nie jest za chudy, za blady, za zmęczony?
Laleczka słuchała, ale czasem łapała się na tym, że to przecież raczej jej rola.
I z trudem powstrzymywała się przed rzuceniem: Aleks, wyluzuj już! Choć imienia Alek nie znosił.
Ale poza tym wszystko jej w nim odpowiadało.
SPOTKANIE NA CENTRALNYM

Wreszcie umówili się na spotkanie.
W metrze, przy Dworcu Centralnym w Warszawie.
Do kina na nowy film, potem spacer do kawiarenki z lodami Kosmos przy Alejach Jerozolimskich.
A co dalej się zobaczy.
Lala wybiegła z wagonu i rozejrzała się.
Tłum. Hałas. Specyficzny zapach podziemnej Warszawy.
I jest wysoki, przystojny, z bukietem róż.
Stoi przy kolumnie i niecierpliwie obserwuje każdy nadjeżdżający pociąg.
Podeszła zdecydowanie:
Aleksy?
Chłopak drgnął, spojrzał na nią zdezorientowany:
Przepraszam, a pani
Lala oznajmiła twardo, podając mu dłoń niby do uścisku, niby do całowania.
Oszołomiony moim wyglądem uśmiechnęła się w duchu. Znowu przeszedł na pani…
Chłopak zamarł.
Lala? powtórzył niepewnie. Ale ja
Chodź, musimy jeszcze wykupić rezerwację!
Czekaj, chciałem tylko wyjaśnić
Pogadamy później! pociągnęła go ku wyjściu.
Obejrzał się jakby kogoś szukał ale już była w tłumie razem z nim.
Bukiet róż wciąż trzymał w dłoni.
Spojrzał na kwiaty, potem na nią i się poddał.
Dobrze powiedział cicho. Chodźmy.
KINO I KAWIARNIA

Film im się spodobał.
Lala doceniła też elegancki płaszcz adoratora, z artystycznie zawiązanym na szyi szalikiem, robionym przez mamę na drutach był z niego wyraźnie dumny.
Przyjemny zapach dobrych francuskich perfum.
Pyszny śmietankowy lód z chrupiącą posypką w Kosmosie.
I to, że niemal we wszystkim się zgadzali.
No, może głównie Lala mówiła, a on uważnie słuchał patrzył na nią błyszczącymi, ciemnymi oczami i potakiwał.
Czasem, jakby na znak aprobaty, przykrywał jej drobną gestykulującą dłoń swoją dużą, ciepłą ręką.
To było takie męskie i cóż seksowne!
Wiesz powiedział, kiedy spacerowali po Krakowskim Przedmieściu jesteś taka… zawahał się.
Jaka? spytała z nutą niepokoju.
Żywa. Autentyczna.
W odpowiedzi Lala rzuciła mu swój najbardziej czarujący uśmiech.
Zakochała się.

TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ

Związek rozwijał się błyskawicznie.
Widywali się niemal codziennie i jeszcze dzwonili po kilka razy dziennie. Gdyby wymyślono wtedy smartfony, pewnie by nie rozstawali się wcale.
Trzy miesiące później Aleksy wyznał, że ją kocha, nie potrafi bez niej żyć i chce, żeby zostali małżeństwem.
Laleczka, zgrywając się chwilę, zgodziła się uradowana.
Musiałbym cię poznać z rodzicami zaczął się niepokoić narzeczony.
Lepiej jeszcze nie, poczekamy z tym przestraszyła się.
Rodzina była bowiem bardzo wybredna, jeśli chodzi o kandydatów do jej ręki.
Zwłaszcza babcia.
Dla niej zawsze nikt nie był dość dobry dla wnuczki, a rodzice zwykle jej przytakiwali.
Odrzucać Aleksego nie zamierzała.
Ale z jego rodzicami też jakoś nie spieszyło jej się spotkać żeby jedni nie zadzwonili do drugich.
URODZINY TATY

Okazja nadarzyła się po niecałych dwóch tygodniach.
Tata, zazwyczaj stroniący od dużych uroczystości, postanowił jakoś uczcić swoje 55. urodziny i zaprosił gości.
Laleczka tajemniczo zapowiedziała, że będzie z kimś.
Goście już niemal przyszli, gdy wprowadziła narzeczonego z bukietem goździków i butelką francuskiego koniaku.
Tato, poznaj proszę zaczęła uroczyście, trochę zawstydzona.
Zadzwonił telefon.
Zaraz wracam ojciec pobiegł do słuchawki.
Wrócił po minucie, lekko zdyszany:
To dzwonił Szymczak dopytywał o drogę od metra. Ale się cieszę, że jednak przyjdzie! Już myślałem, że się obraził, kiedy nie przyszłaś wtedy na spotkanie z jego synem!
Lala osłupiała.
Nie przyszłam?!
Tata spojrzał na nią zaskoczony:
No tak. Mówił, że jego syn czekał na ciebie pod Centralnym dwie godziny. Z kwiatami. A ty się nie pojawiłaś.
Lala powoli obróciła się do Aleksego.
Stał przy drzwiach blady, z bukietem goździków patrząc na nią ze skruchą.
Zaraz wrócimy szepnęła do ojca.
Chwyciła Aleksego za rękaw i zaciągnęła do swojego pokoju.
PRAWDA

Zamknęła drzwi.
Obróciła się do niego.
Poczekaj mówiła wolno, bojąc się, że źle zrozumie. Co znaczy nie przyszłam?
Aleksy milczał.
Nie jesteś tym Aleksem?
Pokręcił głową.
Nie jesteś Aleksem Szymczakiem?!
Nie odparł cicho. Jestem Aleksy Sokołowski. Znajomy poznał mnie z koleżanką Martą. Czekałem na nią przy Centralnym. A potem podeszłaś ty i
Po prostu cię zabrałam stwierdziła Lala.
Stali w jej pokoju w ciszy.
Próbowałem wyjaśnić powiedział. W ten pierwszy dzień. W drodze do kina. Ale nie chciałaś słuchać.
Ja nigdy nie słucham przyznała z uśmiechem. Mam taki talent.
Guziczek zajęczał za drzwiami.
Lala usiadła na łóżku.
I co teraz?
Aleksy spojrzał na nią poważnie, zbyt poważnie nawet.
Potem klęknął obok niej.
Dla mnie nie ma znaczenia, jak się poznaliśmy. Czy to był przypadek, czy ktoś nas sobie polecił.
Kocham cię i chcę, żebyś została moją żoną. Naprawdę. Bez nieporozumień.
Laleczka uśmiechnęła się z ulgą.
Dobrze. Chodźmy więc poznać moich rodziców. Ale ostrzegam rodzina niełatwa.
Moja też nie jest prosta. I kotka potrafi dać w kość.
Poradzimy sobie!
Wyszli z pokoju.
W salonie czekali już goście a wśród nich, właśnie wchodzący, doktor Szymczak z synem.
Wysoki, przystojny, z bukietem róż.
Lala spojrzała na prawdziwego Aleksego Szymczaka.
Potem na swojego Aleksego, nadal bladego z emocji, ściskającego goździki.
Nie pomyślała. To nie ten.
I parsknęła śmiechem już takim prawdziwym.
Tato powiedziała mam dla ciebie długą historię

Dziś, pisząc to zdarzenie w swoim pamiętniku, już się tylko śmieję. Czasem przypadkowy wybór prowadzi nas do najważniejszych ludzi w życiu. Nie zawsze warto wszystko planować i lepiej wreszcie nauczyć się słuchać, a nie tylko mówić.