Nieźle, tato, ale masz powitanie! Po co ci był ten sanatorium, skoro w domu masz prawdziwe „all incl…

Nie do wiary, tato, zobacz jak cię witają! Po co ci ten sanatorium, skoro w domu masz totalne „wszystko w cenie”?

Kiedy Bartłomiej wręczył jej klucze do swojego mieszkania, Kinga zrozumiała: Twierdza zdobyta. Żaden Leonardo DiCaprio nie czekał na Oscara tak, jak Kinga czekała na swojego Bartka, do tego jeszcze z własnym gniazdkiem.

Zrezygnowana trzydziestopięcioletnia kobieta coraz częściej rzucała współczujące spojrzenia w stronę podwórkowych kotów i do wystawy Wszystko do rękodzieła.

A tu on samotny, który zmarnował młodość na karierę, zdrowe jedzenie, siłownie i inne bzdury typu szukanie siebie w tym świecie, a do tego bez dzieci.

Kinga marzyła o takim prezencie od dwudziestego roku życia i chyba tam w niebie w końcu doszło, że nie żartowała.

Mam ostatni wyjazd służbowy w tym roku i jestem cały twój powiedział Bartłomiej, wręczając wymarzone klucze. Tylko nie przeraź się mojej jaskini. Zazwyczaj wracam tu tylko spać rzucił, po czym zniknął w innym kraju na cały weekend.

Kinga zabrała szczoteczkę do zębów, krem i ruszyła zobaczyć, co to za jaskinia. Problemy zaczęły się już przy wejściu. Bartek uprzedzał, że zamek czasem się zacina, ale nie wyobrażała sobie, że aż tak.

Przez czterdzieści minut forsowała drzwi: pchała, ciągnęła, raz grzecznie, raz z impetem, przekręcała klucz do końca, na wpół, wbijała go delikatnie… lecz drzwi wyraźnie nie chciały się poddać nowemu lokatorowi.

Kinga zaczęła stosować psychologiczne sztuczki, jakich nauczyli ją koledzy spod bloku w szkole. Na hałas otworzyły się drzwi sąsiadki.

Dlaczego pani włazi do cudzej klatki? zapytała zaniepokojona kobieta.

Nie włazę, mam klucze rzuciła zirytowana Kinga, wycierając pot z czoła.

A pani kim jest? Nie widziałam tu pani wcześniej dociekała dalej sąsiadka.

Jestem jego dziewczyną! oznajmiła bojowo Kinga, opierając ręce na biodrach, ale zobaczyła tylko szczelinę drzwi, zza której prowadzono rozmowę.

Pani? zdziwiła się szczerze kobieta.

Tak. Jakiś problem?

Nie, skądże. Tylko jeszcze nikogo tu nie sprowadzał (Kinga pokochała Bartka jeszcze bardziej za te słowa) więc…

Więc co? nie zrozumiała Kinga.

Wie pani, nie będę się mieszać. Przepraszam i zamknęła drzwi.

Kinga, wiedząc że teraz albo nigdy, pchnęła klucz z takim zapałem, że prawie przekręciła cały futrynę. Drzwi ustąpiły.

Świat Bartka ukazał się w pełnej krasie, a dusza Kingi przeszył chłód. Oczywiście, samotnikowi przysługuje ascetyzm, ale to była prawdziwa cela.

Biedaku twoje serce musiało zapomnieć, albo nigdy nie poznało, czym jest domowe ciepło wymknęło się Kinga, gdy spojrzała na skromne mieszkanie, w którym odtąd miała być częściej.

Z drugiej strony, cieszyła się. Sąsiadka nie kłamała: kobiecej ręki tu nigdy nie było. Ściany, podłoga, kuchnia, okna Kinga była pierwsza.

Nie mogąc wytrzymać, założyła buty i pobiegła do najbliższego sklepu po piękną zasłonkę i dywanik do łazienki, a przy okazji łapki i ręczniki do kuchni.

I oczywiście w sklepie jej poszło do dywanika i zasłonki dołączyły odświeżacze, mydło ręcznie robione, wygodne pojemniki na kosmetyki.

Dodanie takich drobiazgów do czyjegoś mieszkania to nie bezczelność, uspokajała się Kinga, kiedy do pierwszego wózka dopinała drugi.

Zamek już nie stawiał oporu. W sumie przestał w ogóle spełniać swoją rolę, przypominając bramkarza hokejowego bez maski.

Widząc, co nabroiła, Kinga do północy wykręcała stary zamek przy pomocy kuchennych noży, a rano pędziła po nowy. Noże też nadawały się do wymiany. I widelce, i łyżki, obrus, deski do krojenia, podkładki pod gorące a potem firanki.

W niedzielę w południe zadzwonił Bartek musiał zostać w delegacji parę dni dłużej.

Będę szczęśliwy, jeśli wniesiesz trochę ciepła i przytulności do mojego mieszkania zaśmiał się w słuchawce, kiedy Kinga wyznała, że wprowadziła parę zmian w wystroju.

Zresztą, przytulność przyjeżdżała już ciężarówkami i była rozdzielana według planu i dokumentacji. Tyle lat gromadziła się w samotnej kobiecie, że teraz, gdy uwolniono jej ręce, nie potrafiła się zatrzymać.

Przed powrotem Bartka ze starego mieszkania został tylko pająk przy kratce wentylacyjnej. Kinga chciała go przegonić, ale widząc osiem wystraszonych oczu, zrozumiała, że lepiej zostawić biedaka symbol nietykalności cudzej własności.

Mieszkanie Bartka wyglądało odtąd, jakby był od ośmiu lat szczęśliwy w małżeństwie, potem się rozczarował, a potem znowu odnalazł szczęście, na przekór wszystkiemu.

Kinga nie tylko przejęła mieszkanie, lecz także sprawiła, że cały blok wiedział, że jest nową gospodynią i wszelkie sprawy można już kierować do niej. Obrączki co prawda jeszcze nie było, ale to szczegół techniczny.

Sąsiedzi na początku patrzyli podejrzliwie, potem tylko wzruszali ramionami: Jak pani uważa. Nam to obojętne, pani sprawa.

***
W dniu powrotu Bartka Kinga przygotowała domową kolację, upakowała swe wciąż jędrne pośladki w wyzywające, ozdobne ubranie, rozstawiła po kątach pachnidła i przyciemniła nowe światła. Czekała.

Bartek się opóźniał. Gdy Kinga poczuła, że ubranie zaczyna boleśnie wbijać się w miejsce, nad którym pracowała pół roku na siłowni, w zamku przekręcił się klucz.

Zamek jest nowy, po prostu popchnij, nie zamykane! rzuciła trochę zakłopotana, ale z nutą napięcia Kinga. Nie bała się osądu. Zbyt dobrze przygotowała mieszkanie. Wszystko jej wybaczą.

W momencie gdy drzwi się otworzyły, Kinga dostała nagłe SMS od Bartka: Gdzie jesteś? Jestem w domu. Widzę, mieszkanie takie samo. A znajomi straszyli, że zamienisz wszystko w kosmetyki.

Fakt, Kinga przeczytała wiadomość dużo później. Tymczasem do mieszkania weszli zupełnie obcy ludzie pięć osób: dwóch młodych, dwie szkolne dziewczynki i bardzo stary pan, który widząc Kingę, wyprostował się i przeczesał siwe resztki włosów na głowie.

O matko, tato, zobacz jak cię tu witają! I po co ci ten kurort, skoro w domu taki all inclusive? zaczął młody mężczyzna, po czym dostał kuksańca od swojej żony za zbyt zawzięte patrzenie.

Kinga stała w progu z dwoma pełnymi kieliszkami, nie mogąc ruszyć się z miejsca. Miała ochotę krzyczeć, ale paraliż ją nie opuszczał.

Z kąta zadowolony pająk zachichotał.

Przepraszam, a pani to kto? zapiszczała Kinga.

Gospodarz tej nory. A pani pewnie z przychodni, przyszła zmienić opatrunek? Ale mówiłem, że sam sobie poradzę powiedział dziadek, patrząc na strój pielęgniarki, w który ubrana była Kinga.

Noo Adamie Macieju, u pana tu panuje prawdziwy domowy klimat zajrzała za Kingę żona młodego. Zupełnie coś innego, a było jak w kryptach! A pani, jak się nazywa? Nie za stary dla pani nasz Adam Maciej? Chociaż, pan poważny, z własnym mieszkaniem

K-kinga

No proszę, Adamie Macieju, dobrze pan wybiera ludzi!

Dziadek, sądząc po błysku w oku, też był zadowolony z tej pomyłki.

Gdzie Bartek? szepnęła Kinga i jednym ruchem wypiła oba kieliszki.

Ja jestem Bartek! ucieszył się ośmioletni chłopiec.

Spokojnie, na bycie Bartkiem masz jeszcze czas mama skierowała dzieci i męża do samochodu.

Przepraszam, chyba pomyliłam mieszkanie Kinga zaczęła odzyskiwać świadomość, przypominając sobie walkę z zamkiem. To ulica Bzowa 18, mieszkanie 26?

Nie, to Bukowa 18 dziadek już rozcierał ręce gotowy rozpakować swój niespodziewany prezent.

No tak westchnęła dramatycznie Kinga pomyliłam. Proszę się rozgościć, ja tylko wyjdę zadzwonić.

Złapała telefon i uciekła do łazienki, gdzie otuliła się ręcznikiem, barykadując drzwi. Dopiero tam przeczytała SMS od Bartka.

Bartku, zaraz będę, zatrzymałam się w sklepie, napisała Kinga.

Dobrze, czekam. Jak możesz, weź butelkę czerwonego, nagrał Bartek wiadomość.

Czerwone Kinga zamierzała przynieść, ale już tylko w sobie. Chwyciła pod pachę dywanik, zdjęła zasłonkę, odczekała, aż obcy przejdą do kuchni, i uciekła z łazienki.

Zebrała szybko rzeczy do reklamówki i wybiegła z mieszkania.

***
Opowiem później wyjaśniła swój wygląd Kinga, gdy Bartek otworzył drzwi.

Idąc jak we mgle, minęła go nawet nie patrząc. Najpierw weszła do łazienki, powiesiła własną zasłonkę i rozwinęła dywanik, potem wsunęła się na kanapę, gdzie spała aż do rana, dopóki cały stres i czerwone nie odparowały.

Gdy w końcu się obudziła, zobaczyła przed sobą nieznajomego młodego mężczyznę, czekającego na wyjaśnienia.

Przepraszam, jaki tu jest adres?

Butowa, osiemnaście.