Jechałam zimową szosą przez Mazury, gdy nagle drogę zablokowała wataha wilków, jeden z nich wskoczył…

Jechałam sobie krajową ósemką na trasie między Białymstokiem a Augustowem. Zima na całego śnieg padał z nieba jak zboże podczas żniw, a lasy po obu stronach drogi wyglądały, jakby ktoś je zanurzył po uszy w białym lukrze. Samochodów jak na lekarstwo. Zrelaksowana, puściłam w radiu Kult, grzałka na maksa, rozmyślam o życiu.

Nagle czerwone światła stop przede mną!

Auto jadące tuż przede mną przyhamowało w takim stylu, że prawie zafundowałam sobie bliskie spotkanie trzeciego stopnia z jego bagażnikiem. Sercem mi dosłownie walnęło o mostek.

No pięknie, co tym razem? mruknęłam pod nosem, zerkając przed siebie.

I wtedy zobaczyłam powód tego nagłego hamowania.

Na szosie stały wilki. Tak, dobrze czytacie wilki. Nie jeden, nie dwa cała wataha! Wysypywały się z lasu w takim spokoju, jakby szły na wieczorne obrady sejmiku. Srebrnoszare sylwetki na śniegu, a ze świateł reflektorów w ich oczach płonęły żółte ogniki.

Zamarłam. Wilki szły prosto na samochody.

Jeden z nich zatrzymał się naprzeciwko mojej maski i patrzył, jakbym mu dług był winna. Miałam wrażenie, że widzi mnie na wskroś. Wzięłam głęboki wdech, próbując nie spanikować.

Chciałam wycofać, ale w lusterku zobaczyłam jeszcze gorzej pełno ich, cała trasa zabarykadowana, nawet bokiem nie przejedziesz. Siedziałam więc w swojej wysłużonej Skodzie z białymi kłykciami zaciskającymi się na kierownicy i nogą na hamulcu, jakby to miało coś jeszcze zmienić.

W tym momencie chudy wilk zrobił dokładny sus na maskę. Łapy mu się ślizgały, pazury skrobały o blachę, warczał jakby chciał porozmawiać o moim OC. Nachylił łeb do szyby i wydawał z siebie dźwięki, których nawet mojej teściowej nie powstydziłaby się podczas rodzinnej kłótni.

Wrzasknęłam a jakże.

Jechałam zimową ósemką wzdłuż lasu, kiedy nagle drogę zagrodziła mi wataha wilków, a jeden wskoczył mi na maskę. I gdy już byłam prawie przekonana, że to koniec mojej przygody, wydarzyło się coś absolutnie nieoczekiwanego

Serio przez moment byłam pewna, że zaraz wilki wparują mi do środka i mogę się pożegnać z widokiem na Tatry czy Bałtyk. Jedna myśl w głowie: To już jest koniec nie ma już nic.

I właśnie wtedy w eter poszedł dźwięk zupełnie inny niż wszystko, co słyszałam do tej pory. Głęboki, przeciągły. Nie ryk, nie szczek, tylko coś jak nawoływanie staropolskiego woźnicy.

Ten dźwięk przeszedł mnie na wylot nawet auto zadrżało. Wilk na mojej masce znieruchomiał, uszy mu się postawiły, podniósł łeb i spojrzał w stronę lasu. Między śnieżnymi sosnami pojawił się przywódca całej watahy.

Był znacznie większy od reszty, szedł dostojnie, z taką pewnością siebie, jakby prowadził doroczną procesję Bożego Ciała. W jego ruchach nie było ani grama nienawiści tylko stanowczość i godność. Stanął na środku drogi, rzucił jedno krótkie spojrzenie na swoich.

Wystarczyło. Wilk z maski bezszelestnie zeskoczył na śnieg i się uspokoił, reszta ruszyła za nim jeden po drugim, jakby ktoś im wypłacił zaliczki w złotówkach i powiedział: „Wrzystko, co dobre, kiedyś się kończy”. Przywódca dodał tylko jeden, cichy dźwięk.

I nagle pojęłam: to nie było polowanie, tylko rozkaz.

Jechałam zimową ósemką przez podlaskie lasy, kiedy nagle drogę zagrodziła mi wataha wilków, jeden z nich wskoczył mi na maskę; i kiedy byłam przekonana, że mam już pozamiatane, wydarzyło się coś absolutnie nieoczekiwanego

Jakby mówił: Tu się nie rządzi, człowieka nie tykamy, auta też nie podgryzamy na części. Wataha słuchała go jak dzieci nauczycielki na pierwszej lekcji po feriach zimowych.

Powoli, bez zamieszania, szare wilki znikały między drzewami, jeden po drugim; ostatni był przywódca. Zanim całkiem go pochłonął las, obrócił się jeszcze na moment i spojrzał mi prosto w oczy.

W tych oczach nie było furii. Tylko spokój i taka mądrość, jakby wiedział, że z wilkiem to lepiej nie zadzierać, ale czasem po prostu trzeba puścić wszystko płazem.

Potem znikł za świerkami. Droga opustoszała, a cisza była aż do bólu polska.

Siedziałam w samochodzie przez dobrą chwilę, dłonie mi się nadal trzęsły. Wiedziałam, że gdyby nie ten przywódca, moja wyprawa mogłaby się skończyć nie w Warszawie, a gdzieś w środku lasu w menu dzisiejszej kolacji.

I tak, jak to w Polsce bywa wszystko dobrze się skończyło, choć przez chwilę można było dostać wilczego apetytu na adrenalinę!