Maksym skrywał w sobie żal, że zbyt pochopnie zdecydował się na rozwód. Mądrzy mężczyźni zamieniają …

Zapisałem wszystko w dzienniku, bo przemiany ostatnich lat domagają się czasu i przemyśleń.

Gdy wieczorem wracałem do mieszkania w Warszawie, moje dobre samopoczucie ulotniło się, jak tylko przekroczyłem próg. Zderzyłem się z rutyną: pantofle leżały przygotowane, zapach kolacji roztaczał się w przedpokoju, wszędzie czysto, świeże kwiaty w wazonie na komodzie.

Nie wzruszyło mnie to. Anna, moja żona, w domu jest prawie zawsze. Starsze kobiety w Polsce zajmują się domem, pieką serniki na niedzielę, czasem robią na drutach, choć przesadzam w końcu liczy się ogół.

Wyszła mi na spotkanie z uśmiechem:

Zmęczony? Upiekłam dla ciebie pierogi z kapustą, z jabłkami, jak lubisz

Zamilkła pod moim ciężkim spojrzeniem. Stała w domowym stroju, włosy pod chustką zawsze tak gotuje. Przyzwyczajenie z lat pracy w barze mlecznym, gdzie lepiej, żeby włosy nie wpadały do zupy. Delikatnie podkreślone oczy, błyszczyk na ustach rutyna, ale dziś wydaje mi się to pretensjonalne. Po co to, malować się po sześćdziesiątce?

Odparłem ostro:

W tym wieku kosmetyki nie są ci już potrzebne. Nie pasuje ci.

Zadrżały jej usta, ale przemilczała. Nawet do stołu mnie nie zawołała. W sumie dobrze. Pierogi pod ściereczką, mięta wrzątkiem zalana, poradzę sobie.

Po prysznicu, podczas kolacji, wrócił do mnie rodzaj wdzięczności i wspomnienia z dnia. Zasiadłem w ulubionym fotelu w dresie, udawałem, że czytam. Co przypomniała mi ta nowa pracownica?

Jest pan bardzo interesującym mężczyzną powiedziała z nutą zalotności.

Mam już pięćdziesiąt sześć lat, od lat prowadzę dział prawny w dużej spółce. Mam pod sobą młodego aplikanta i trzy kobiety po czterdziestce. Kiedy jedna poszła na urlop macierzyński, przyjęli nową Justynę.

Gdy ją w końcu zobaczyłem, poczułem pachnący ślad perfum i powiew młodości. Delikatna twarz, jasne fale włosów, pewne spojrzenie niebieskich oczu, pełne usta i pieprzyk na policzku. Ledwie trzydzieści lat? Dałbym jej dwadzieścia pięć.

Rozwiedziona, matka ośmiolatka. Sam nie wiem, czemu pomyślałem: Dobrze.

Kokietowałem trochę, żartując, że ma już starego szefa. Justyna zmrużyła długie rzęsy i odpowiedziała słowami, które zapadły mi w pamięć.

Anna wróciła z herbatą rumiankową, jak co wieczór. Marszczyłem brwi: Nigdy nie w porę. Ale wypiłem. Zastanawiałem się, co teraz robi Justyna. Poczułem coś, czego już nie znałem ukłucie zazdrości.

****

Po pracy Justyna wstąpiła do Lidla. Ser, chleb, kefir na wieczór. Wracała do domu bez uśmiechu. Przytuliła syna Konrada bardziej automatycznie niż czule.

Ojciec majsterkował w piwnicy, matka gotowała obiad. Justyna rzuciła zakupy i od razu powiedziała, że boli ją głowa i chce być sama. Prawdę mówiąc, było jej smutno.

Od kilku lat, od rozwodu z ojcem Konrada, próbowała być czyjąś najważniejszą kobietą w życiu bez powodzenia. Wszyscy sensowni mężczyźni byli żonaci i szukali tylko romansu.

Ostatni wydawał się zakochany dwie gorące lata. Nawet wynajął jej mieszkanie, bardziej dla siebie niż dla niej. Gdy zachciało mu się stabilizacji, stwierdził, że pora nie tylko rozstać się, ale też, żeby i ona zwolniła się z pracy. Sam znalazł dla niej nową posadę. Justyna znowu mieszkała z rodzicami i synem. Matka ją żałowała, ojciec uważał, że Konrad potrzebuje matki bardziej niż dziadków.

Anna od dawna zauważała kryzys wieku średniego u mnie. Wszystko niby jest, tylko brak tego, co najważniejsze. Bała się, dokąd to prowadzi. Dbała o mnie, gotowała ulubione dania, zawsze była zadbana, nie rozmawiała długo czego jej brakowało.

Planowała czas z wnukiem, jeździła na działkę. Ale ja się krzywiłem, nudziłem.

Chyba z tego pragnienia zmian mój romans z Justyną ruszył błyskawicznie. Dwa tygodnie po jej pojawieniu się w biurze zaprosiłem ją na lunch, podwiozłem do domu.

Delikatnie dotknąłem jej dłoni, spojrzała na mnie zarumieniona.

Nie chcę się jeszcze rozstawać. Pojedźmy do mnie na działkę? zapytałem. Kiwnęła głową i ruszyliśmy.

W piątki kończę pracę wcześniej, ale tego wieczoru Anna czekała na wiadomość do dziewiątej. Porozmawiamy jutro napisałem jej.

Nie zdawałem sobie sprawy, jak celnie podsumowałem bezsensowność tej rozmowy. Anna wiedziała, że po 32 latach małżeństwa już nie pali się do rozmów, ale stracić mnie znaczyłoby stracić kawałek siebie. Niezależnie od wszystkich moich humorków, wciąż siedzę w tym fotelu, oddycham obok niej, jestem blisko.

Całą noc szukała słów, które mogłyby powstrzymać rozpadu życia (raczej jej życia). Z rozpaczy wyciągnęła stary album ślubny młodzi, piękni, pełni marzeń. Pragnęła, by to przypomniało mi dawne uczucia, pokazało fragment szczęścia, które nie podlega likwidacji.

Ale wróciłem dopiero w niedzielę. Anna zrozumiała, że wszystko się zakończyło. Wrócił zupełnie inny Krzysztof pełen adrenaliny, bez skrępowania.

On pragnął zmian gotów był na wszystko. Nawet miał już plan. Mówił stanowczo, nie znosząc sprzeciwu.

Od dziś Anna może uznać siebie za wolną. To ja składam wniosek o rozwód, jutro. Syn z rodziną przeprowadzi się do niej. Wszystko zgodnie z prawem dwupokojowe mieszkanie, które dostali w spadku, należy do mnie.

Przeprowadzka do jej trzy pokojowego mieszkania poprawi warunki synowej rodziny i da komu się zająć. Samochód zostaje mi. Działkę zachowuję do odpoczynku.

Anna czuła się żałośnie, nieatrakcyjnie, płakała, nie mogąc wydobyć z siebie słów. Prosiła, by się zatrzymać, żeby przypomnieć sobie dawną miłość, dbać o zdrowie, nawet swoje To ostatnie wywołało moją złość. Podszedłem bliżej i wycedziłem:

Nie ciągnij mnie w swoją starość!

Nie mogę powiedzieć, że Justyna mnie pokochała, gdy zgodziła się przyjąć propozycję ślubu już pierwszej nocy na działce. Status mężatki to ją przyciągało, a jeszcze bardziej satysfakcja z odpowiedzi odrzuconemu kochankowi.

Justyna miała dość mieszkania, gdzie rządził ojciec twardą ręką. Pragnęła stabilnej przyszłości. Krzysztof mógł jej to dać. Nie był najgorszym wyjściem.

Mimo wieku nie wyglądał staro zadbany, młodzieńczy. Szef. Miły i bystry. W łóżku obecny, nie egoistyczny. Żadnych wynajmów, brak pieniędzy, brak kradzieży. Plusy. Jedyny minus wiek.

Po roku Justynę zaczęło ogarniać rozczarowanie. Wciąż czuła się młodą dziewczyną pragnęła wrażeń. Regularnych, nie raz do roku i nie grzecznych. Ciągnęły ją koncerty, aquapark, letnie plaże i spotkania z koleżankami.

Cały czas była aktywna, nawet syn nie przeszkadzał jej cieszyć się życiem.

Krzysztof natomiast wyraźnie słabł. Doświadczony prawnik w pracy, w domu coraz bardziej zmęczony, pragnął ciszy i respektu do swoich przyzwyczajeń. Wizyty gości, teatr, nawet plaża tylko sporadycznie.

Nie narzekał na bliskość, ale zaraz po spać, choćby o dziewiątej wieczorem.

Jego delikatny żołądek nie tolerował smażonego, kiełbas, żadnych gotowców. Poprzednia żona go rozpieściła.

Tęsknił nawet za jej warzywnymi potrawami. Justyna gotowała, jak dla syna nie rozumiejąc, jak można narzekać na kotlety ze schabu.

Nigdy nie pamiętała o tabletkach dorosły mężczyzna może sam zadbać o swoje zdrowie. W rezultacie część jej życia zaczęła się toczyć bez niego.

Zabierała syna, planowała z nim wyjazdy, grono przyjaciół. Paradoksalnie, jego starszy wiek motywował ją do szybszego życia.

Już nie pracowali razem; dyrekcja uznała to za nieetyczne, więc Justyna przeszła do kancelarii notarialnej. Odetchnęła z ulgą, że nie musi stale być pod czujnym okiem męża, który przypominał jej ojca.

Szacunek to było uczucie, jakie miała do Krzysztofa. Tylko czy to wystarczy, by być szczęśliwą parą?

Zbliżały się jego sześćdziesiąte urodziny. Marzyła o wielkiej imprezie, a on zamówił stolik w niewielkiej, znanej sobie restauracji, gdzie bywał od lat. Chyba się nudził, ale to całkiem normalne w jego wieku. Nie przejmowała się tym.

Zebrali się koledzy z pracy. Rodzinę zaprosić było niezręcznie. Syn się odwrócił. Ale przecież ma prawo wybierać swoje życie! Prawdę mówiąc, liczył, że to wszystko będzie wyglądało inaczej.

Pierwszy rok z Justyną był jak miesiąc miodowy. Cieszył się bywaniem z nią wśród ludzi, pozwalał jej na drobne wydatki, wspierał fitness, znajomości.

Wytrzymywał nawet głośne koncerty i szalone filmy. W tym okresie scedował na nią mieszkanie; także swoją część działki, którą odziedziczył z Anną.

Za jej namową przejął od Anny również jej połowę. Groziła, że sprzeda ją komukolwiek. Udało się kupić całość za moje pieniądze i zapisać wszystko na Justynę. Argumentowała, że dziecko lepiej wychowuje się z dala od miasta, nad rzeką. Całe lato na działce mieszkała jej rodzina z wnukiem, a mnie to nie przeszkadzało nie przepadałem za tym ruchliwym chłopcem.

Była żona i jej bliscy się obrazili. Po sprzedaży trzypokojowego mieszkania rozeszli się. Syn z rodziną przenieśli się do dwupokojowego, Anna zamieszkała w kawalerce. Nie interesowałem się ich życiem.

I tak nadeszły moje sześćdziesiąte urodziny. Ludzie życzyli mi zdrowia, szczęścia, miłości, a ja nie czułem entuzjazmu. Z każdym rokiem narastało znajome niezadowolenie.

Młodą żonę kochałem, ale za nią nie nadążałem. Nie umiałem jej okiełznać. Żyła swoim życiem, uśmiechała się, nie nadużywała niczego, co mogło mnie drażnić ale jednak drażniło.

Gdyby można było wsadzić w nią duszę Anny! Żeby podchodziła z rumiankową herbatą, przykrywała kocem, gdy przysypiam. Chętnie spacerowałbym z nią po parku, wieczorami rozmawiał w kuchni ale Justyna nie wytrzymywała długich tematów. Chyba zaczęła się nudzić nawet w łóżku. Ja się denerwowałem.

Zjawił się żal, że zanadto się spieszyłem z rozwodem. Mądrzy mężczyźni zostawiają kochanki jako święto, ja zrobiłem z niej żonę.

Justyna, z jej temperamentem, jeszcze jakoś dziesięć lat będzie błyszczeć, ale zawsze pozostanie wyraźnie młodsza. Ta przepaść będzie się powiększać. Jeśli szczęście dopisze, przeżyję to wszystko jednym, szybkim ruchem. A jeśli nie?

Te niejubileuszowe myśli pulsowały w skroniach tępym bólem, rozpraszały rytm serca. Rozejrzałem się za Justyną tańczyła z innymi, piękna, promienna. Tak, fajnie budzić się obok niej

Wykorzystałem moment i wymknąłem się z restauracji. Chciałem tylko przewietrzyć smutek. Niestety, dogonili mnie koledzy. Nie umiejąc zapanować nad narastającym napięciem, wskoczyłem do taksówki. Później zdecyduję, dokąd jechać.

Pragnąłem miejsca, gdzie liczy się tylko to, że jestem. Gdzie cenią każdą wspólną minutę, można się rozluźnić, nie martwiąc się, że ktoś mnie uzna za słabego czy starego.

Zadzwoniłem do syna z prośbą o adres Anny. Usłyszałem pretensjonalne półsłówka, ale naciskałem, wyjaśniłem, że to kwestia życia i śmierci.

Powiedziałem, że mam dziś okrągłe urodziny. Syn spokorniał, mówił, że matka może być nie sama. Żadnego partnera po prostu przyjaciel.

Mama mówiła, że chodzili razem do szkoły. Śmieszne nazwisko, chyba Bułkowicz.

Bułkiewicz poprawiłem, poczułem ukłucie zazdrości. Tak, był nią zauroczony. Wielu ją podziwiało piękna, odważna.

Była zaręczona z tym Bułkiewiczem, ale ją odbiłem. Dawne czasy, bliższe niż się wydaje, bardziej rzeczywiste niż moje nowe życie z Justyną.

Syn zapytał:

Po co ci to, tato?

Zadrżałem od tego zapomnianego słowa, zdałem sobie sprawę, jak bardzo za nimi tęsknię. Odpowiedziałem szczerze:

Nie wiem, synku.

Syn podyktował adres. Kierowca zatrzymał się na żądanie. Wyszedłem, nie chciałem, żeby ktoś słuchał mojej rozmowy z Anną. Spojrzałem na zegarek prawie dziewiąta, ale przecież ona zawsze była nocnym Markiem.

Wybrałem numer domofonu.

Odpowiedział mi męski, nieco przytłumiony głos. Anna zajęta.

Co z nią? Zdrowa? przeraziłem się. Głos domagał się, żebym się przedstawił.

Jestem jej mężem! A pan to pan Bułkiewicz? wykrzyknąłem.

Pan poprawił mnie, że jestem jedynie byłym, a więc nie mam prawa niepokoić Annę. Nie uznał za ważne tłumaczyć, że przyjaciółka bierze właśnie kąpiel.

Miłość z dawnych lat? ze sarkazmem zagadnąłem, gotów na kłótnię z Bułkiewiczem. Ale odparł krótko:

Nie, ona srebrnieje.

Drzwi mi nie otwarto.