Serce kota dudniło głucho w piersiach, myśli rozbiegały się, dusza bolała. Co takiego mogło się wyda…

Serce kota dudniło cicho w piersi, myśli rozbiegały się, dusza bolała. Co takiego się wydarzyło, że pani oddała go obcym ludziom, dlaczego go zostawiła?

Kiedy na parapetówce podarowano mi całkowicie czarnego brytyjskiego kota, na kilka minut zamarłam w szoku

Skromne jednopokojowe mieszkanie na Mokotowie, na które przez kilka lat odkładałam każdy grosz, wciąż stało niemal puste, a w głowie kotłowały się różne problemy wymagające mojej uwagi. I nagle pojawiło się kocię. Otrząsnąwszy się z zaskoczenia, spojrzałam w bursztynowe oczy malucha, westchnęłam, uśmiechnęłam się i zapytałam osobę, która przyniosła mi tę niespodziankę:

To kot czy kotka?

Kot.

W porządku, będziesz Bazylem zwróciłam się do kociaka.

Ten rozchylił maleńką mordkę i cichutko zapiszczał: Miau…
*****
Okazało się, że brytyjczyki to naprawdę wdzięczne stworzenia. Już trzeci rok żyjemy razem w zgodzie ja i Bazyl. W trakcie codziennych dni odkryłam, że Bazyl ma ujmującą duszę i ogromne serce.

Codziennie wita mnie radośnie po pracy, nocą ogrzewa mnie swoim ciepłem, ogląda ze mną polskie filmy, wtulony obok mnie, wiernie podąża za mną podczas sprzątania.

Z Bazylem życie nabrało barw. Miło, gdy ktoś czeka na ciebie w domu, z kim możesz się pośmiać, pokuć, a przede wszystkim wystarczy pół słowa, by się zrozumieć.

Wydawać by się mogło, że mogę być szczęśliwa, ale

W ostatnim czasie zaczęłam dostrzegać, że boli mnie prawa strona. Na początku zrzucałam winę na złą pozycję podczas snu, potem na tłuste jedzenie. Kiedy ból się nasilił, poszłam do lekarza.

Gdy usłyszałam diagnozę i dowiedziałam się, co mnie czeka, przepłakałam cały wieczór przytulona do poduszki. Bazyl, wyczuwając mój nastrój, cicho przysiadł tuż obok mnie i próbował pocieszać melodyjnym mruczeniem.

Nie wiem, kiedy na tym mruczeniu zasnęłam. Rano, pogodziwszy się z losem, zdecydowałam, że nie powiem rodzinie o tym, co mnie spotkało. Nie chciałam litościwych spojrzeń i niezręcznych prób pomocy.

W duszy tliła się jeszcze iskierka nadziei, że lekarzom uda się zaradzić mojej chorobie. Zaproponowali mi leczenie, które może poprawić mój stan.

Stanęło przede mną pytanie: co zrobić z Bazylem? Pogodzona z tym, że choroba może skończyć się tragicznie, postanowiłam znaleźć Bazylowi nowy dom i dobrych opiekunów.

Wystawiłam ogłoszenie na OLX, napisałam, że oddam rasowego kota w dobre ręce.

Pierwsza osoba, która zadzwoniła, zapytała o powód oddania dorosłego zwierzęcia. Sama nie wiem dlaczego, powiedziałam, że spodziewam się dziecka, a podczas ciąży ujawniła się u mnie alergia na sierść.

Trzy dni później Bazyl, w transporterze i ze wszystkimi akcesoriami, powędrował do nowych właścicieli, a ja trafiłam do szpitala.

Dwa dni później zadzwoniłam do nowych opiekunów i spytałam o Bazyla. Sto razy przepraszając, powiedzieli, że kot uciekł tego samego wieczora i od tamtej pory nie mogą go odnaleźć.

Pierwszym odruchem było uciec ze szpitala i ruszyć na poszukiwania kota. Nawet poprosiłam dyżurną pielęgniarkę o wypis, ale surowo mnie zganiła i kazała wracać do sali.

Moja sąsiadka z łóżka, starsza, chudziutka kobieta, zauważyła moje rozterki i zapytała, co się stało. Rozpłakałam się gorzko i opowiedziałam jej wszystko.

Nie smuć się już, dziewczyno powiedziała ciepło. Jutro ma przyjechać słynna specjalistka z Warszawy. Ja też dostałam kiepską diagnozę, syn chciał mnie przetransportować do prywatnej kliniki jest przedsiębiorcą ale odmówiłam. Jakoś się dogadał, żebym tu miała najlepszą opiekę. Poproszę panią doktor, żeby i ciebie obejrzała. Może nie będzie tak źle dodała, głaszcząc mnie po ramieniu.
****
Gdy Bazyl wyszedł z transportera, zrozumiał, że znalazł się w obcym domu. Ktoś nowy wyciągnął do niego rękę, próbując pogłaskać

Nerwy nie wytrzymały, Bazyl uderzył łapą i czmychnął w ciemny kąt.

Paweł, nie dotykaj go na razie, niech się oswoi Bazyl usłyszał miękki kobiecy głos, lecz to nie był głos jego pani.

Serce kota dudniło cicho w piersi, myśli rozbiegały się, dusza bolała. Co takiego mogło się stać, że pani oddała go obcym ludziom, dlaczego go zostawiła?

Bursztynowe oczy przeszukiwały pokój pełne strachu. W końcu wypatrzył otwarte okno. Czarne jak błyskawica wystrzelił przez pokój i wyskoczył na zewnątrz!

Na szczęście to był tylko drugi piętro, a pod oknem zadbany trawnik. Stamtąd Bazyl zaczął swoją powrotną drogę do domu…
*****
Do sali weszła specjalistka, sympatyczna kobieta tuż po czterdziestce, przedstawiła się jako Maria Pawłowicz. Uważnie przejrzała moją dokumentację medyczną, potem poprosiła, abym położyła się na lewym boku na kozetce.

Badała mnie długo i wytrwale, wypytywała, gdzie i jaki ból czuję. Później, jeszcze raz przejrzała kartę, wykonała szereg badań na specjalistycznym sprzęcie.

Nie spodziewałam się niczego dobrego. Wróciłam do sali, gdzie moja sąsiadka już leżała zamyślona na łóżku.

I co ci powiedzieli, dziecko? spytała.

Na razie nic, obiecali wrócić do sali.

U mnie niestety diagnoza się potwierdziła powiedziała smutno.

Bardzo mi przykro i dziękuję pani za wszystko odpowiedziałam, nie wiedząc, jak pocieszyć człowieka, który wie, że jego czas się kończy.

Po pół godzinie do sali weszła Maria Pawłowicz z kilkoma lekarzami.

Pani Olu, mam dla Pani dobrą wiadomość! Choroba jest uleczalna, już wyznaczyłam leczenie, zostanie Pani dwa tygodnie w szpitalu i wyjdzie Pani zdrowa! powiedziała z uśmiechem.

Gdy lekarze wyszli, sąsiadka odezwała się:

I bardzo dobrze. Cieszę się, że przed odejściem mogłam zrobić jeszcze coś dobrego. Bądź szczęśliwa, dziecko dodała.
*****
Bazyl nie znał gwiazdy przewodniej, no bo skąd miałby. Po prostu podążał do domu, kierowany kocim instynktem. Droga była pełna niebezpiecznych przygód, ale i śmiesznych sytuacji.

Ten domowy arystokrata w jeden dzień zmienił się w nieprzewidywalnego drapieżnika, kierowanego nieznanymi dotąd odruchami.

Unikając ruchliwych ulic, biegł, przemykał, lekko sunął tuż nad ziemią (przynajmniej tak mu się wydawało, gdy uciekał przed psami), wskakiwał na drzewa, niestrudzenie dążąc do celu.

W jednym z ustronnych podwórek, gdzie schronił się ogłuszony hałasem, stanął oko w oko z doświadczonym rezydentem kocim szefem tego terenu.

Ten nie zastanawiał się długo, od razu rozpoznał w Bazylu obcego. Z głośnym miauknięciem rzucił się na Bazyla, a ten, przeistoczony z dystyngowanego kota w zawziętego wojownika, nie dał się zdominować.

Starcie trwało krótko. Miejscowy boss uciekł z podkulonym ogonem w zarośla, pozostawiając na pamiątkę lekko nadgryzione ucho.

Bo jakżeby inaczej? Kocur chciał tylko podkreślić swoje panowanie, a Bazyl miał jeden cel: wrócić do domu, i nikt go od tego nie odwiódł.

Droga powrotna trwała. Wspominając dalekich przodków, nauczył się spać na drzewach, wybierając najwygodniejsze rozwidlenia.

O, wstyd mówić, ale Bazyl nauczył się wyjadać jedzenie ze śmietnika i podkradać karmę innym podwórkowym kotom, które dokarmiały współczujące sąsiadki.

Był taki moment, gdy natknął się na zgraję kundli. Wypłoszyły go na rachityczne drzewko i głośno szczekając, próbowały dosięgnąć, podskakując i szturchając pień łapami.

Ludzie, których zwabił hałas, przegonili psy. Jedna z kobiet postanowiła zabrać Bazyla do siebie. Zachęciła go kawałkiem pachnącej kiełbasy.

Głód i strach przysłoniły mu instynkt, spuścił się z drzewa, pozwolił się pogłaskać, wziąć na ręce. Jednak…

Po kilku dniach odpoczynku i najedzenia się, Bazyl przypomniał sobie cel wyskoczył zza kobiety w korytarzu i przemknął przez otwarte drzwi klatki, kontynuując drogę do domu…
*****
Po wypisie ze szpitala wróciłam do domu. Wciąż słyszałam w głowie życzenia tamtej kobiety: Bądź szczęśliwa. Byłam szalenie wdzięczna, że diagnoza się nie potwierdziła i jestem zdrowa.

Ale serce bolało, bolało za Bazylem. Już nie umiałam wyobrazić sobie, jak jest wracać do pustego mieszkania, gdzie nikt mnie nie wita.

Gdy tylko przekroczyłam próg, zadzwoniłam do ludzi, którzy zabrali Bazyla, poprosiłam o dokładny adres. Pojechałam tam, ustaliłam, którędy uciekł i postanowiłam szukać śladów kota.

Mówili, że to nierealne, że minęły dwa tygodnie, że domowy kot raczej nie przeżyje w mieście. Nie chciałam w to wierzyć.

Szedłam pieszo, zaglądałam do każdego podwórka, przeszukiwałam okoliczne skwery, garaże. Próbowałam myśleć jak kot, który nigdy nie był na dworze. Wołałam Bazyla, patrząc w ciemność piwnicznych okienek.

Wracając już w stronę domu, zrozumiałam, że kot przepadł bez śladu. Ba, nierealne, aby kot, niewiedząc miasta, dotarł tam, gdzie ja z trudem doszłam pieszo przez dwie godziny.

Do własnego podwórka weszłam zasmucona, łzy napłynęły mi do oczu, czułam w sercu ciężki żal. Przez mgłę w oczach dostrzegłam, jak z przeciwnej strony chodnika zbliża się do mnie czarny kot.

Czarny kot przemknęło mi przez głowę. Zatrzymałam się, wpatrzyłam. W jednej chwili rzuciłam się z miejsca wołając: Bazyl!

A kot nie pobiegł do mnie. Siadł tylko i, mrużąc się ze szczęścia, cichutko zapiszczał: Dotarłem!Zatrzymałam się, nie śmiąc nawet zrobić kroku. Bazyl powoli podszedł bliżej, zatrzymał się na wyciągnięcie ręki i cicho, jakby ze wstydem, musnął moją dłoń nosem. Z gardła wydobyło mu się najpiękniejsze, najgłębsze mruczenie, jakie tylko może wydać koci bohater, który wrócił z dalekiej wyprawy do domu.

Moje łzy, już bez oporu, spływały po policzkach, a serce, tak ściśnięte tygodniami samotności, wreszcie się otworzyło dla kociaka, dla życia, dla nadziei.

Bazyl patrzył na mnie bursztynowymi oczami, dumny, trochę zmęczony, z lekko pogryzionym uchem i wtedy zrozumiałam, że odwaga nie polega na walkach ani na ucieczkach, ale na wracaniu tam, gdzie naprawdę jest się kochanym.

Usiadłam z Bazylem na ławce przed domem, słońce chyliło się ku zachodowi, a wokół zapadał ciepły, złoty wieczór. Gładziłam jego skołtunioną sierść, a on wtulał się ufnie w moje ramiona, mrucząc opowieść o wszystkich dniach bez siebie.

Wiedziałam, że jeszcze nieraz życie mnie zaskoczy, ale tym razem nie zostanę sama. Bazyl pokazał mi, że nawet, gdy wydaje się, że wszystko stracone, miłość potrafi wrócić do domu zmęczona, waleczna, ale silniejsza niż kiedykolwiek.

A potem oboje wróciliśmy do naszego jednopokojowego świata, gdzie czekała wspólna cisza, wieczorna herbata i to, co najważniejsze cicha, nienazwana pewność, że najtrudniejsze dni minęły, a teraz możemy iść dalej już razem.