TO NIE TEN ALEKSYJ Laleczka stała przed lustrem i po raz trzeci zmieniała kolczyki. — No i jak, …

NIE TEN ALEKSY

Lala stoi przed lustrem i już trzeci raz zmienia kolczyki.
Co myślisz, Kropka? zwraca się do swojej suczki. Te czy tamte?
Kropka ziewa szeroko.
No świetnie, dzięki za wsparcie.
Rzuca okiem na zegarek. Zostało jeszcze pół godziny.
Dziwne zdenerwowanie. Zwykle czuje się pewnie adoratorzy sami kręcą się wokół niej. Ale dziś
Daj spokój stwierdza do siebie, jeszcze raz przyglądając się w lustrze. Jesteś najlepsza!
Może chodzi o to, że Aleksego jeszcze nie widziała osobiście? Trzy tygodnie rozmów przez telefon ani jednego spotkania.
Trzy tygodnie i ani razu nie udało mi się go zagadać, pomyślała i uśmiechnęła się pod nosem.
Lala wzdycha i bierze torebkę.
Czas ruszać.

TRZY TYGODNIE WCZEŚNIEJ

Kasiu, kiedy ty w końcu wyjdziesz za mąż i się wyprowadzisz?! westchnął podczas kolacji tata-neurochirurg.
Właśnie wrócił po wielogodzinnej operacji i liczył na spokojny wieczór z tomikiem Lemowskich opowiadań.
Ale Lala już od pół godziny gada, porównując polską i zagraniczną fantastykę.
Tato, sam mówiłeś, że Lem to geniusz
Mówiłem. Ale pogadamy innym razem? Teraz chcę ciszy.
Lala się obraziła i zamilkła na całe trzy minuty.
A tak przy okazji, o zamążpójściu ożywił się nagle ojciec. Pamiętasz doktora Kwiatkowskiego, ordynatora tej przychodni, gdzie dorabiałem?
No i?
Ma syna. Mówią, że bardzo porządny chłopak. Kwiatkowski prosił o twój numer, żebyście się poznali. Zgodziłem się.
Lala krzywi się wewnętrznie.
Wszystkie te ustawiane znajomości takie staromodne. Przecież to dobre dla desperatek albo starych panienek, a ona?
Ale sprzeciwić się ojcu nie chce.

PIERWSZY TELEFON

Porządny chłopak poczekał parę dni i zadzwonił.
Halo?
Dzień dobry, tu Aleksy. Tata mówił?
Mówił odpowiada Lala sucho, ale już z lekkim zaciekawieniem. Głos ma przyjemny.
Ojciec wiele o pani mówił. Że rzekomo niezwykła.
Ach, chyba przesada śmieje się. Zwyczajna studentka. Drugi rok, pediatria. A pan?
Ja na pierwszym. Chcę być chirurgiem
To wyjaśnia lekko pewny siebie ton.
Rozmawiają godzinę.
Potem kolejną.
A potem codziennie.
Aleksy opowiada o kocie Marianie, o miłości do fantastyki, o tym, jak przeżywa przez swoją sylwetkę czy nie za chudy, czy nie za blady, czy nie za bardzo zmęczony?
Lala słucha, ale czasem łapie się na myśli:
To przecież moja rola.
I powstrzymuje się, żeby nie powiedzieć: Aleks, wyluzuj już. Imienia Olek nie znosił.
Ale poza drobiazgami wszystko jej się podobało.

SPOTKANIE NA NOWYM ŚWIECIE

W końcu umawiają się na spotkanie.
W metrze, na stacji Nowy Świat Uniwersytet.
Najpierw kino, nowy film, potem spacer do lodziarni Kosmos przy Chmielnej.
A potem zobaczymy.
Lala wyskakuje z wagonu i rozgląda się.
Tłum. Gwar. Specyficzny zapach metra.
I jest on wysoki, przystojny, z bukietem róż w ręku.
Stoi przy filarze, nerwowo wypatruje każdego pociągu.
Podchodzi zdecydowanie:
Aleksy?
Chłopak podskakuje, patrzy niepewnie:
Przepraszam, pani
Lala mówi stanowczo, wyciąga rękę niby do uścisku dłoni, niby do pocałunku.
Oniemiał na mój widok, pomyślała. I znowu na pani
Chłopak zastygł.
Lala? powtórzył niepewnie. Ale ja
Chodź! chwyta go za rękaw. Musimy jeszcze odebrać rezerwację!
Ale proszę, ja chciałem powiedzieć
Potem pogadamy! ciągnie go do wyjścia.
Ogląda się jakby kogoś szukał ale Lala już wciąga go w tłum.
Bukiet róż nadal w dłoni.
Spojrzał na kwiaty, potem na nią i się poddał.
Dobrze, chodźmy mówi cicho.

KINO I LODZIARNIA

Film im się podobał.
Lala doceniła stylowy płaszcz kawalera i artystycznie zawiązany na szyi szalik, zrobiony przez mamę był z niego wyraźnie dumny.
Przyjemny zapach francuskiej wody kolońskiej.
Pyszny lód śmietankowy z chrupiącą polewą w Kosmosie.
I to, że praktycznie we wszystkim się zgadzali.
No, przeważnie to Lala trajkotała, a on słuchał śledząc ją błyszczącymi brązowymi oczami, przytakując.
Czasem, na znak wsparcia, nakładał ciepłą, dużą dłoń na jej drobną, gestykulującą rękę.
To było takie męskie i pociągające!
Wiesz powiedział, gdy spacerowali wieczorem Krakowskim Przedmieściem jesteś zawahał się.
Jaka? spytała ostrożnie.
Pełna życia. Prawdziwa.
W odpowiedzi Lala posłała najbardziej czarujący uśmiech, na jaki ją było stać.
Była zakochana.

TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ

Romans rozwija się błyskawicznie.
Spotykają się niemal codziennie, kilka razy dziennie dzwonią. Gdyby tylko były smartfony!
Po trzech miesiącach Aleksy mówi, że kocha Lalę, nie może bez niej żyć i chce się z nią ożenić.
Lala, udając opory przez dziesięć minut, z radością się zgadza.
Przydałoby się cię rodzicom przedstawić troska się narzeczony.
Może jeszcze poczekajmy przeraża się dziewczyna.
Choć rodzina chce wydać córkę za mąż, do kandydatów zawsze podchodzi bardzo krytycznie.
Zwłaszcza babcia.
Nikt nie jest dość dobry dla jej ukochanej wnuczki, a rodzice zwykle przytakują jej argumentom.
Rezygnować z Aleksego Lala nie zamierza.
Lepiej też nie spieszyć się z poznaniem jego rodziny żeby nikt przypadkiem nie pogadał z kim nie trzeba.

URODZINY TATY

Okazja trafia się po kilkunastu dniach.
Ojciec, choć zwykle nie lubi hałasu, decyduje się na urządzenie 55. urodzin i zaprasza gości.
Lala ogłasza tajemniczo, że będzie w towarzystwie.
Goście już się schodzą, kiedy Lala wprowadza narzeczonego z bukietem goździków i butelką francuskiego koniaku.
Tato, poznaj, proszę zaczyna uroczyście, lekko speszona.
Dzwoni telefon.
Poczekaj, zaraz wracam ojciec biegnie odebrać.
Wraca po chwili zdyszany:
To był Kwiatkowski pytał o drogę z metra. Tak się cieszę, że przyjdzie. Myślałem, że się obraził, że nie przyszłaś wtedy na spotkanie z jego synem!
Lala nieruchomieje.
Nie przyszłam?!
Tata patrzy zdziwiony:
No tak. Syn czekał na ciebie na Nowym Świecie dwie godziny. Z kwiatami. A ty się nie pojawiłaś.
Lala powoli obraca się do Aleksego.
Stoi przy drzwiach blady, z bukietem goździków patrzy w jej stronę niepewnie.
Zaraz wrócimy syczy do zdezorientowanego ojca.
Chwyta Aleksego za rękaw i ciągnie do swojego pokoju.

PRAWDA

Lala zamyka drzwi.
Odwraca się do niego.
Poczekaj mówi cicho, jakby bała się źle zrozumieć. To znaczy: nie przyszłam?
Aleksy milczy.
Ty nie jesteś Aleksy Kwiatkowski?
Kręci głową.
Nie odpowiada cicho. Jestem Aleksy Sokołowski. Kolega umówił mnie z dziewczyną Z Natalią. Czekałem na Nowym Świecie. A podeszłaś ty i
I po prostu cię zabrałam stwierdza Lala.
Stoją i milczą.
Próbowałem wyjaśnić mówi tego pierwszego dnia. W drodze do kina. Ale nie słuchałaś.
Ja nigdy nie słucham przyznaje. Taki mam talent.
Kropka popiskuje pod drzwiami.
Lala siada na łóżku.
I co teraz?
Aleksy patrzy na nią długo, poważnie, aż za bardzo.
Potem podchodzi i klęka przy niej.
Dla mnie to nie ma znaczenia mówi. Nieważne, czy przez przypadek, czy przez rodziców.
Kocham cię i chcę, żebyś została moją żoną. Bez zamieszania i pomyłek.
Lala z uśmiechem odetchnęła.
No to chodźmy poznać rodziców. Uprzedzam: mam trudną rodzinę.
Moja też nie jest łatwa. I jeszcze kot z charakterem.
Damy radę!
Wychodzą razem z pokoju.
W salonie już czekają goście i wśród nich, właśnie wchodzący, doktor Kwiatkowski z synem.
Wysoki. Przystojny. Z bukietem róż.
Lala patrzy na prawdziwego Aleksego Kwiatkowskiego.
Potem na swojego Aleksego, bladego, z bukietem goździków.
Nie, myśli. To nie ten.
I wybucha śmiechem tym razem naprawdę.
Tato mówi. Mam dla ciebie nowinę. I to długą Oświadczam, że wszystko w naszym życiu jest, jak w rasowej komedii romantycznej. Tylko happy end zależy od nas.

Zapanowała cisza, a potem tort urodzinowy wybuchł ogniem świeczek, babcia uraczyła Aleksego podejrzliwym spojrzeniem, a tata-neurochirurg przez chwilę milczał z butelką koniaku zatrzymaną w połowie ruchu.

Ale Lala już nie czuła niepokoju. Popatrzyła na dwie pary oczu jedne zaskoczone i obce, drugie bliskie, znajome, pełne czułości. I wtedy pojęła: to, co najważniejsze, nigdy nie dzieje się według scenariusza.

Ścisnęła mocniej Aleksego za rękę. Kropka szczeknęła, jakby potwierdzając wybór. I kiedy za oknem rozbłysły światła miasta, Lala poczuła się wreszcie całkiem dorosła.

Bo nie ten Aleksy należał do jej historii.

Ten drugi był już jej przyszłością.