Odnajdziesz swoją miłość. Nie warto się spieszyć. Wszystko w swoim czasie Polina miała niecodzienną…

Znajdziesz swoje szczęście. Nie trzeba się spieszyć. Wszystko w swoim czasie.

Miałam kiedyś pewną tradycję, która może wydać się trochę dziwna. Co roku, tuż przed sylwestrem, wybierałam się do wróżki. Mieszkając w dużym mieście, takim jak Warszawa, łatwo było znaleźć nową wróżkę w końcu pełno ich przy Nowym Świecie albo na Grzybowskiej.

Wszystko przez to, że czułam się samotna. Próby poznania porządnego, dobrego chłopaka zawsze kończyły się fiaskiem. Okazywało się, że wszystkich szlachetnych chłopców dawno rozebrano…

W tym roku znajdziesz swoje przeznaczenie! mówiła wróżka, o ciemnych oczach, wpatrując się w błyszczący kryształ.

A gdzie? Gdzie go spotkam? pytałam, już nie mogąc się doczekać Zawsze mi to obiecują, rok w rok słyszę to samo. Lata mijają, a szczęście wciąż nie nadchodzi.

Przy polecono mi właśnie Ciebie jesteś najbardziej utalentowana podobno. Żądam konkretnych informacji! W przeciwnym razie dam Ci taką antyreklamę groziłam z zniecierpliwieniem.

Wróżka przewróciła oczami, widząc, że nie będzie łatwo się mnie pozbyć. Wiedziała, że jeśli nie powie czegoś teraz, będę siedzieć i blokować kolejkę do zmierzchu.

W pociągu spotkasz! powiedziała z zamkniętymi oczami Tak jasno go widzę… Wysoki blondyn, bardzo urodziwy, jak z bajki prawdziwy książę…

Naprawdę? ucieszyłam się A w którym pociągu i kiedy?

Przed Nowym Rokiem! kontynuowała z uśmiechem wróżka. Jedź na Dworzec Centralny, serce Ci podpowie, w którą stronę wziąć bilet…

Dziękuję! promiennie się uśmiechnęłam i już wybiegałam ze starej kamienicy, by złapać taksówkę na dworzec.

Przy okienku kasowym entuzjazm lekko przygasł, patrzyłam bezradnie na rozkład jazdy dokąd właściwie mam jechać?

Proszę mówić! odezwała się zirytowana kasjerka.

Do Krakowa… na trzydziestego grudnia. Kuszetka, wymamrotałam głosem cichym.

Wyobrażałam już sobie, jak siedzę w przedziale, popijam herbatę i nagle drzwi cicho się otwierają, a wchodzi ON mój wyśniony narzeczony…

Po powrocie do domu szybko zaczęłam się pakować, bo pociąg miałam późnym wieczorem.

O konsekwencjach tej spontanicznej podróży w ogóle nie myślałam. Nie wiedziałam nawet, co będę robić w sylwestrową noc w obcym mieście. Liczyło się tylko jedno by wróżba spełniła się jak najszybciej.

Najgorzej było czuć się nikomu niepotrzebną, szczególnie podczas świątecznych dni. Wszyscy jechali do rodzin, robili zakupy na noworoczny stół, wymieniali się prezentami Wszyscy oprócz mnie.

Kilka godzin później siedziałam już w przedziale z szklanką gorącej herbaty, wszystko jak w mojej wizji. Teraz tylko czekałam na moment, gdy do mojego przedziału wejdzie książę.

Dobry wieczór! przywitała się starsza pani, z trudem wpychając olbrzymią walizkę do przedziału. Gdzie jest drugie miejsce?

Tutaj odpowiedziałam, nieco zaskoczona, wskazując miejsce naprzeciwko. Nie pomyliła się Pani wagonem?

Nie, złotko, wszystko się zgadza uśmiechnęła się pani i zajęła miejsce.

Przepraszam, czy mogę przejść? wybąkałam, już zrozumiawszy, że robię głupstwo. Proszę mnie wypuścić! Ja rezygnuję z podróży!

Poczekaj, schowam tylko torbę odpowiedziała spokojnie, nie bardzo rozumiejąc co się dzieje.

No tak już ruszamy westchnęłam ciężko. I co teraz?

Czemu nagle chcesz wysiadać? Coś zapomniałaś? zapytała uprzejmie.

Odwróciłam się do okna, ignorując pytanie. Wiedziałam, że starsza pani nie jest winna. Sama napytałam sobie biedy.

Tymczasem pani Jadwiga wyciągnęła z torby jeszcze ciepłe domowe pierogi i zaczęła mnie częstować.

Odwiedzałam córkę wyjaśniła. Teraz wracam do domu, syn z narzeczoną przyjeżdżają, będziemy wspólnie świętować Nowy Rok.

Ale fajnie Ja chyba Nowy Rok będę świętować na dworcu powiedziałam z żalem.

Z czasem rozmowa się rozwinęła i opowiedziałam pani Jadwidze całą swoją historię.

Oj, dziecko! Po co Ty do tych oszustek chodzisz? ganiła mnie. Każdy znajdzie swoje szczęście. Nie ma co się spieszyć. Wszystko przyjdzie we właściwym momencie

Następnego dnia wysiadłam pierwszy raz w nieznanym mi mieście w Krakowie. Pomogłam pani Jadwidze z walizką, a potem stanęłam bez pomysłu co teraz?

Dziękuję, Polino! Szczęśliwego Nowego Roku! pożegnała się ciepło.

Wzajemnie uśmiechnęłam się blado.

Pani Jadwiga patrzyła na mnie z troską, czując, że perspektywa świętowania sylwestra samotnie na dworcu nie jest najlepszą.

Polino, wpadnij do mnie! zaoferowała nagle Choinkę ubierzemy, przygotujemy stół…

Nie wiem, czy wypada zawahałam się.

Lepiej siedzieć na dworcu? roześmiała się Jedziemy! Decyzja podjęta!

W końcu przyjęłam zaproszenie. Miała rację śnieżna zawierucha szalała na zewnątrz, nie było sensu szukać noclegu po omacku.

Michał i Zosia już w domu powiedziała z zadowoleniem.

Michał spojrzał przez okno, gdy taksówka podjechała pod blok. Stał już przy windzie, by zabrać ciężką torbę od mamy.

Witaj, mamo. Widzę, że nie wracasz sama przywitał się. To córka mojej dawnej przyjaciółki, Polina pani Jadwiga puściła do mnie oko.

Wspaniale! powiedział z uśmiechem. Zapraszamy, Polino.

Spojrzałam na wysokiego, atrakcyjnego blondyna, rumieniąc się jak dziecko. Takiego właśnie księcia wyobrażałam sobie w pociągu. Czyżby los znowu ze mnie zadrwił?

A gdzie Zosia? zapytała matka.

Mamo, Zosia nie wróci. Nie chcę o tym rozmawiać, dobrze? odpowiedział smutno Michał.

Dobrze… zamyśliła się pani Jadwiga.

Wieczorem zasiedliśmy przy stole, żegnając stary rok.

Polino, zostaniesz u nas trochę? pytał Michał, nakładając mi sałatkę.

Raczej wyjadę rano odpowiedziałam melancholijnie.

Prawdę mówiąc, nie chciało mi się opuszczać gościnnego domu. Miałam wrażenie, że znam Jadwigę i Michała od lat.

A po co się tak spieszyć? skarciła mnie pani Jadwiga. Polino, zostań jeszcze.

Tak naprawdę, zostań. Mamy fantastyczne lodowisko, możemy tam pójść jutro wieczorem! zachęcał Michał.

Skoro tak z przyjemnością zostanę! rozpromieniłam się.

Następnego sylwestra spędzaliśmy już we czwórkę pani Jadwiga, Michał, Polina i mały Antek

A Wy wierzycie w noworoczne cuda?