No i co, akt małżeństwa rzeczywiście mocniejszy niż zwykłe konkubinat? – Śmiali się z Nadziei chłopaki

No to słuchaj, wyobraź sobie śmieją się z Gosi faceci: No co, papierek jednak ważniejszy niż wspólne mieszkanie? wracali do niej złośliwie dawni koledzy.
Gosia już dawno powiedziała przyjaciółce: Ja na trzydziestolecie po maturze nie idę, potem tylko wpadam w depresję.
Niech idą ci, co co roku się spotykali im tak bardzo się nie rzuca w oczy zmiana, a ja niemal krzyczała Asi do słuchawki.
A ty jak teraz wyglądasz, że się tak boisz?
zdziwiła się Asia.
Przecież pięć lat temu widziałyśmy się, byłaś całkiem w porządku.
Tak bardzo przytyłaś czy co?
Daj spokój, nie chodzi o to, nie namawiaj mnie, Asiu!
Gosia już była gotowa zakończyć rozmowę, pewna, że Asia szybko opuści temat i zadzwoni do innych z listy absolwentów.
Ale tym razem przyjaciółka złapała ją mocno za słowo:
Gosia, nas już naprawdę mało zostało.
Co, ktoś umarł?
aż zadrżała Gosia.
Choć nie uważała się za młodą, to przecież nie aż tak, żeby rówieśnicy odchodzili na tamten świat.
Nie, co ty, po prostu część wyjechała za granicę.
A jedyny, kogo już nie ma, to Andrzej Kaczmarek, dwadzieścia pięć lat temu odszedł, młody zupełnie, mówiłam już to.
Więc nie kombinuj, zbiera się nasz cały rocznik, cztery klasy, ale tak z trzydzieści osób będzie.
A twój syn już się ożenił?
No to możesz się w końcu trochę pobawić!
Asia jeszcze gadała, ale Gosia już myślami wróciła do Andrzeja.
Zawsze miał podkrążone oczy i takie ciężkie spojrzenie, chłopaki mówili, że słaby jest.
A to serce miał po prostu niewydolne.
Był bystry, marzył o zbudowaniu pięknego mostu wiszącego w rodzinnym mieście, ale nie zdążył.
A Gosia, co zrobiła ze swoim życiem?
Zakochała się w Marcinie, brygadziście z budowy, gdzie sama poszła do pracy po dyplomie.
Marcin pracował w Krakowie, a potem wracał do żony, a raczej jak się okazało do domu.
Spotykali się długo, Marcin wszędzie mówił, że to jego żona.
Tłumaczył, że związek bez ślubu to prawdziwa miłość.
Ludzie żyją razem nie z powodu papieru, tylko serca
Ale kiedy Gosia odkryła, że jest w ciąży, Marcin nagle przestał pojawiać się w pracy.
Okazało się, że ma już troje dzieci, a żona mu poważnie zachorowała.
Zwolnił się, nawet jej nie uprzedzając.
No i co, Gosia nie mogła mieć do niego żalu mężczyzna z trojgiem dzieci i chorą żoną?
Była zmuszona odejść z budowy, zanim ktoś się zorientował.
Coś tam jeszcze rzucali za nią faceci:
No co, ślub cywilny jednak mocniejszy niż życie na kocią łapę?
Ale Gosi już było wszystko jedno.
Znalazła pracę blisko domu, w małym spożywczaku, gdzie załatwiła ją sąsiadka z klatki.
Umówiły się, że nawet jak zostanie matką, to będzie pracować na dwie zmiany.
Mama zgodziła się zostać z małym Krzysiem, bo przecież córka taka nieporadna i taką dobrą pracę straciła!
Sama mnie tak wychowałaś!
wrzasnęła Gosia w końcu, gdy mama nie odpuszczała.
Liczyłam, że chociaż ty będziesz porządna, a ja twoje dzienne studia na własnych plecach dźwigałam, a ty, Gosiuniu, nieudaczka!
lamentowała matka.
Jakie korzenie, takie owoce co się dziwisz?
odburknęła Gosia, a potem żałowała tych słów
Potem się popłakały w objęciach, ale co z tego.
I co dalej
Gdy więc Asia dzwoniła, zapraszała na zjazd po latach, Gosia konsekwentnie odmawiała.
Po co?
Tam będą opowiadać o rodzinach, pracy, zdjęcia dzieci pokazywać, a Gosia sprząta w trzech miejscach na klatce, w szkole i przedszkolu.
O czym miałaby z nimi rozmawiać?
A raczej o czym oni z nią
Dla Krzysia była gotowa na wszystko.
Był jej jedyną radością.
Mama, kiedy wnuk poszedł do przedszkola, uznała, że spełniła obowiązek i pojechała do siostry na wieś, twierdząc, że w mieście źle się czuje i musi pooddychać świeżym powietrzem.
Kilka lat później u Gosi zupełnie niespodziewanie zaczęło się układać dostała wreszcie pracę zgodną z wykształceniem na pół etatu.
Krzysio akurat zaczął szkołę, więc Gosia sama go odbierała tuż po lekcjach i wiele dzieci mu tego zazdrościło.
Potem zaczął się nią interesować kolega z pracy, ale Gosia szybko ucięła temat.
Ma syna, obcy facet w domu nie jest im do szczęścia potrzebny.
Ojca nie zastąpi, tylko kłopoty mogą być.
W pracy radziła sobie coraz lepiej i z czasem udało się przejść na pełny etat na stanowisko inżynierskie i mogła zarobić już normalne pieniądze.
Złotych było w sam raz, żeby spinać koniec z końcem.
Ale zawsze czuła się niepełna.
Ot, taka trochę stłamszona.
Ubierała się skromnie, włosów nie farbowała i po czterdziestce już przebijały się siwe pasma.
Miała poczucie, że nie wolno jej być szczęśliwą bo była z żonatym i niemal odebrała innym ojca.
Głośne kolory, makijaże, zwracanie na siebie uwagi?
Nie, lepiej się nie wychylać, żeby znów ktoś jej nie wypatrzył.
W szczęśliwe zakończenia już nie wierzyła, a rozwodników wokół pełno czym ona niby lepsza?
Za to Krzyś wyrósł na wspaniałego chłopaka, jej poświęcenie nie popsuło mu charakteru.
Latem jeździł do babci Ireny i jej siostry na wieś i pomagał w ogrodzie kopał grządki, sadził z babciami ziemniaki, buraki i marchew, podlewał, wyrywał chwasty.
Jesienią znów zbierał ziemniaki i woził babciom słoje do zamknięcia na zimę.
Od dziecka był silny, rąbał drewno i układał je do drewutni.
Nawet mama zaczęła mówić, że Gosi się szczęście trafiło z takim synem, a jej siostra Liza miała wspaniałego wnuka.
A więc co tu Gosi po kawiarni i spotkaniu z dawnymi licealistami
Te wszystkie znajome myśli przeszły jej przez głowę w sekundę a Asia znowu dopytuje: No to pamiętasz, gdzie?
Kawiarnia naprzeciwko akademika, w piątek o piętnastej.
Przyjdź, będzie mi z kim pogadać, bo ja też nie mam z kim, przyjdziesz?
W głosie Asi nagle coś się złamało i Gosia sama nie wie czemu, zgodziła się:
Tak, przyjdę
Odłożyła telefon i od razu pożałowała.
Podeszła, spojrzała w lustro, znów sięgnęła po telefon, żeby zadzwonić do Asi i wycofać zgodę ale linia była cały czas zajęta.
Gosi zrobiło się jakoś głupio
Wieczorem zajrzała do szafy i wyjęła niebieską sukienkę tę, którą dostała na wesele od syna.
Krzyś z Natalią ją wtedy długo namawiali, a Natalka zabrała ją do galerii i zamęczyła przymiarkami.
W końcu ta sukienka spodobała się wszystkim, nawet jej.
Do kompletu kupili buty, a potem Natalka zabrała ją do fryzjera ufarbowali włosy, zrobili fryzurę.
To było rok temu.
Krzyś z Natalką są szczęśliwi, mieszkają osobno.
A u Gosi siwizna znów wyrosła na co jej się stroić, dla kogo?
Włosy Gosi jednak ułożyła, włożyła niebieską sukienkę, co wisiała w szafie.
Usta lekko pociągnęła szminką, ale szybko starła, uznając, że to jednak zbyt odważne.
W kawiarni było gwarnie, ludzi pełno.
Asia ją od razu zobaczyła, rzuciła się na nią: Gosiunia, ależ ty piękna, jak dobrze cię znowu widzieć!
Asia sama trochę się zaokrągliła, ale wyglądała na szczęśliwą i jakby młodszą.
Usiadły, pogadały, potem kogoś Asia musiała powitać i Gosia została sama przy soku, patrząc wokół i słuchając muzyki.
Tym bardziej, że ktoś się postarał w głośnikach stare przeboje, których słuchały jako maturzystki.
Marzyły wtedy, jak to będą wspaniale żyć
Czy mogę prosić panią do tańca?
usłyszała Gosia wśród muzyki męski głos.
Podniosła wzrok i od razu poznała.
To był Leszek Serafin z równoległej klasy.
Na trzecim roku się ożenił, a Gosia wtedy tego żałowała.
Lubiła go.
Gosiunia, jak ty się zmieniłaś!
Ja tu pierwszy raz na zjeździe i nikogo nie poznaję.
Ale ciebie od razu!
Leszek podał jej rękę i Gosia nie odmówiła, podniosła się, poszła z nim na środek parkietu.
Złapała wzrok zdziwionej Asi.
Przetańczyli kilka utworów milcząc.
W końcu Leszek powiedział cicho: Gosia, mogę cię odprowadzić?
Od razu mówię od dawna jestem po rozwodzie, ale jeśli ktoś na ciebie w domu czeka, odprowadzę tylko pod drzwi.
Już późno
Leszek odprowadził Gosię pod blok, a następnego dnia znowu się spotkali i już się nie rozstawali.
Sukienkę na ślub Gosi pomagała wybrać Natalia.
Była już ciążowa i Gosi nieco głupio, że sama teraz idzie do ślubu.
Wreszcie pozwoliła sobie być szczęśliwa.
A Natalka szepnęła jej do ucha: Pani Gosiu, nawet nie wie pani, jaka jest piękna!
My z Krzychem jesteśmy z pani dumni, a szczęście wcale nie pyta o wiek wolno być szczęśliwym zawsze!
I rzeczywiście już przy weselnym stole Gosia spojrzała promiennie na swojego Leszka i pomyślała: Teraz chyba i mi wolno
W końcu wybaczyła sobie i dała sobie prawo do szczęściaGosia uśmiechnęła się przez łzy, patrząc na Natalię, a potem na Krzysia, który właśnie układał rękę na jej ramieniu.
W tej chwili poczuła, że życie nie było nigdy sumą porażek, ale nieustannym szukaniem własnej melodyjnej nuty wśród ludzi i zdarzeń.
Przyjęcie było skromne, lecz radosne śmiech dzieci plątał się z rozmowami dorosłych, a stare koleżanki gratulowały jej odwagi.
Nawet mama już starsza i pogodzona przyjechała z ciastem, tuliła wnuki i szepnęła Gosi przed wyjściem: Dobrze, że jeszcze tego szczęścia doczekałam.
Leszek złapał Gosię za rękę, a ona po raz pierwszy od dawna przestała się bać, że coś jest nie tak, że nie zasługują.
Tego wieczoru, przy otwartym na oścież oknie, przez które wpadały zapachy wczesnego lata, zatańczyli jeszcze raz tylko dla siebie.
Gosia zamknęła oczy i pozwoliła się poprowadzić.
Tak wiele jeszcze mogła przeżyć.
I choć przeszłość czasem szarpała ją za rękaw, wiedziała już, że wolno jej być szczęśliwą po swojemu, w swoim tempie, z tymi, których naprawdę kocha.
Zawsze jest czas, by zacząć śmiać się od nowa.