Tato, pamiętasz jeszcze Nadzieję Aleksandrowną Martynenko? Dziś już za późno, ale jutro przyjedź do …

17 marca

Tato, pamiętasz jeszcze Nadzieję Aleksandrowną Martynienko? Dzisiaj już za późno, a jutro przyjedź do mnie. Poznam Cię ze swoim młodszym bratem Twoim synem. Do jutra. Pa!

***

Chłopiec spał tuż przy moich drzwiach. Było bardzo wcześnie i od razu zdziwiło mnie, że takie dziecko śpi na wycieraczce w obcym bloku. Nie mogłam tak po prostu przejść obojętnie, chyba byłam już zbyt długo nauczycielką, bo odruch pomocowy miałam we krwi. Kucnęłam i delikatnie potrząsnęłam jego chudym ramieniem.

Hej, kolego, obudź się!

Co? zerwał się nieporadnie.

Kim jesteś? Dlaczego śpisz tutaj?

Nie spałem, tylko macie pani bardzo miękki dywanik. Usiadłem na chwilę, przysnęło mi się, niechcący odparł.

Mieszkam tutaj może od pół roku, po rozwodzie kupiłam kawalerkę na warszawskim Tarchominie. Prawie nikogo z sąsiadów nie znam, ale wiedziałam, że ten chłopiec tu nie mieszka.

Na oko miał może jedenaście lat. Ubrany był skromnie, ale czysto. Niespokojnie przestępował z nogi na nogę, jakby mu się spieszyło.

Domyśliłam się, że potrzebuje do łazienki:
Śmiało, wejście na wprost, tylko się pospiesz. Spóźnię się do pracy wpuściłam go do mieszkania.

Spojrzał na mnie nieufnie swoimi jasnoniebieskimi oczami.

Taki kolor to rzadkość przemknęło mi po głowie. Gdy chłopak wyszedł już z łazienki, umył ręce, zrobiłam mu kanapkę z kiełbasą.

Weź, zjedz coś.

Dziękuję! wyskoczył już niemal z drzwi. Uratowała mnie pani. Teraz spokojnie poczekam.

A na kogo czekasz? zapytałam.

Na babcię Antoninę Piotrową. Ona mieszka tutaj niedaleko. Może pani zna?

Trochę znam panią Antoninę, ale dwa dni temu zabrali ją do szpitala, przyjechało pogotowie. Wracałam wtedy z pracy, widziałam jak transportowali ją na noszach.

Do którego szpitala? chłopiec wyraźnie się przestraszył.

Wczoraj dyżurowała Wojewódzka Dwudziestka. Pewnie tam ją zawieźli.

Rozumiem. A pani jak się nazywa? postanowił w końcu zapytać.

Iwona Fedorowicz odparłam w biegu, już z kluczem w ręku, wychodząc do szkoły.

Mimo nawału zadań i ciągłego gwaru na korytarzach, nie mogłam przestać myśleć o tym chłopcu.

Pewnie odzywa się niespełniony instynkt macierzyński, pomyślałam z nutą goryczy. Dzieci nie miałam może dlatego rozdzieliłam się z mężem bez żalu, bo on był już szczęśliwy z nową żoną i ich córeczką.

Na dużej przerwie zadzwoniłam do szpitala babcia z udarem, stan poważny, 78 lat, więc lekarze nie mieli dla mnie dobrych wieści.

Po powrocie do domu znów zobaczyłam chłopca, teraz siedział na klatce na parapecie.

Czekam właśnie na panią ucieszył się. Babci raczej szybko nie wypuszczą, a mnie nie wpuszczono do niej.

Spytałam o imię. Powiedział, że ma na imię Fryderyk. Tylko Fryderyk, nie Fredi.

Umytemu i najedzonemu Fryderykowi od razu zadałam kilka pytań:

Uciekłeś z domu? Rodzina pewnie szaleje?

Nie mam rodziców. Mieszkam u ciotki.

To ciotka pewnie wariuje zaniepokoiłam się.

Nie. Powiedziałem, że jadę do babci. Ona nie wie, że babcię zabrali do szpitala. Nie chcę wracać do nich, chociaż ciotka jest dobra, a prawie w ogóle nie pije. Ale jej mąż codziennie pije i robi się straszny. Mają już czwórkę swoich dzieci, a zaraz będą mieli piąte, a tu nagle jeszcze ja.

Grożą, że oddadzą mnie do domu dziecka, nie chcę tam trafić. Nie przeszkadzam pani za bardzo? Mama mówiła, że jestem dzieckiem z ADHD, cały w ojca. I taki sam jasnooki. Mama zmarła dwa lata temu.

Jak się nazywała twoja mama?

Nadzieja Aleksandrowna Martynienko. Była bardzo dobra, piękna. Pracowała jako sekretarka dyrektora jakiegoś zakładu chemicznego, nie pamiętam nazwy.

A tata? zapytałam ostrożnie.

Taty nie miałem. Nigdy go nie było odpowiedział ponuro.

Nagle zrozumiałam, czemu tak mną wstrząsnęło spotkanie z tym jasnookim chłopcem. Jego oczy Takie widziałam tylko u jednej osoby. U mojego ojca.

A mój tata był przecież dyrektorem zakładu

Zagwizdało mi ze zdenerwowania: Romans dyrektora z sekretarką banał. Ale czy wiedział, że sekretarka urodziła mu syna? Czy zauważył jej zniknięcie ze swojego sekretariatu?

A matka Fryderyka, skoro nadała synowi imię po moim ojcu Czuła coś więcej niż tylko przelotny sentyment.

Byłam jedynaczką. A zawsze marzyłam o bracie lub siostrze.

Fryderyku, skocz do sklepu po chleb. Sklep jest naprzeciwko. I wypuściłam go z domu.

Od razu zadzwoniłam do taty:

Tato, ty jeszcze pamiętasz Nadzieję Martynienko? Dzisiaj już za późno, ale jutro przyjedź do mnie. Przedstawiam ci mojego młodszego braciszka twojego syna. Do jutra, pa! powiedziałam szybko i rozłączyłam się.

Gdy wrócił, rozłożyłam mu pościel na kanapie w salonie. Poleciłam, by się wykąpał i położył spać.

Nie wiedziałam jeszcze, jak będzie dalej, ale byłam pewna: mojego brata nie oddam do patologicznych krewnych ani domu dziecka!

***

Ojciec przyjechał z samego rana. Zwykle w weekendy lubiłam pospać dłużej, ale tej nocy praktycznie nie zmrużyłam oka.

Zawsze czułam wsparcie taty, był obecny w moim życiu, wiedział o wszystkim, czego matka nawet nie zauważyła. To on pomógł mi przejść przez rozwód i bronił mojej decyzji o studiach pedagogicznych, mimo protestów mamy, która uważała, że uczą się tam tylko nieudaczniki.

Tata elegancki, spokojny, zawsze dopięty na ostatni guzik, w idealnie wyprasowanych spodniach i wypastowanych butach. Delikatny zapach drogiej wody podkreślał wizerunek pewnego siebie mężczyzny.

Co ty tam znowu wymyśliłaś? Brata znalazła? Nie spałem całą noc powiedział z progu.

Ciszej, tata, mój gość jeszcze śpi zaprowadziłam go do kuchni. Zjedz coś, pewnie jesteś głodny.

Przy śniadaniu wyłożyłam całą historię.

To wszystko bardzo dziwne przyznał. Tak, była kiedyś sekretarka: Nadzieja Martynienko. Rozsądna, młoda, ładna. Patrzyła na mnie tak zakochana Cóż, byłem dorosły, nie święty. Tylko miło łechtała próżność. Ale żony zostawić to nigdy nie wpadło mi do głowy.

Kiedyś Nadzieja niby mimochodem zapytała, czy nie chcę mieć syna. Odparłem, że już za późno, mam córkę i to wystarczy.

Potem jej matka zachorowała, prosiła o długi urlop i wyjechała na wieś. Na jej miejsce przyjęli starszą kobietę. Wróciła po roku odmieniona, świeża jak jabłko. Zapytałem żartem, czy nie wyszła przypadkiem za mąż. Odrzekła, że tak, nawet urodziła synka! Mąż fajny, mieszkanie wynajmują. Zostawiła dawne nazwisko.

Teraz już wszyscy żyją w wolnych związkach Później kontakty były już tylko zawodowe, żadnej zażyłości. Ona miała swoją rodzinę, ja swoją.

Trzy lata temu poważnie zachorowała, długo nie wracała do pracy, potem zmarła. Zorientowałem się, podpisując wniosek o zasiłek pogrzebowy.

Szkoda, była młoda. Ale nie wmawiaj mi teraz, córko, żadnego syna. Miała przecież męża zakończył.

W tym momencie Fryderyk wstał, grzecznie zajrzał do kuchni i się przywitał. Ojciec zbladł. W tej odległości podobieństwo było uderzające.

To może się poznamy zaproponował nieco drżącym głosem. Fryderyk Mikołaj Fedorowicz.

Fryderyk Fryderykowicz Martynienko odparł chłopiec i podał rękę.

Obaj podnieśli brwi z zaskoczeniem jednocześnie.

Dzisiaj mam dwóch Fryderyków na śniadaniu roześmiałam się nerwowo.

Fryderyk junior poszedł się odświeżyć, a ojciec patrzył na mnie z oszołomieniem.

Nic z tego nie rozumiem. Jest jak moje odbicie z dzieciństwa. Przecież ona mówiła, że wyszła za mąż zaczął.

Nie wyszła. Pojechała, żeby urodzić syna w tajemnicy przed tobą, wymyśliła męża, żeby nie obciążać cię poczuciem winy. Nigdy nie wspominał o ojcu. Wiesz, że nigdy!

Ale czekaj. Nadzieja nie miała rodzeństwa. Skąd ta ciotka i babcia? zamyślił się.

Odpowiedział sam Fryderyk, który wrócił do przedpokoju.

Rozmawiacie o mojej mamie? Ciotka Walentyna nie jest prawdziwą ciotką, tylko daleką rodziną. Przyjechali, kiedy mama już była bardzo chora. Babcia Tońka to jej matka. Gdy mama zmarła, zabrali mnie do siebie. I dostają jakieś pieniądze za to, bo wujek tylko narzeka, że mało.

A ja zapamiętałem pana, panie Fryderyku, bo pana zdjęcie stało u mamy przy lustrze w ramce. Długo myślałem, że to znany aktor. Pytałem mama obiecała, że kiedyś mi opowie.

Nakarmiłam Fryderyka śniadaniem i wysłałam na poranny seans do kina, które jest niedaleko.

No i co, tato, masz jeszcze jakieś wątpliwości? zapytałam.

Raczej nie, ale badanie DNA będzie konieczne. Rodzinę trzeba będzie uznać przez sąd odpowiedział.

Później była jeszcze histeria i niby-zawał u mojej macochy, Ludwiki Iwanowny. Uspokoiła się jednak szybko i wyjechała nad morze odpocząć. Na chłopca spojrzała dopiero później, polubiła, lecz do siebie na stałe nie chciała przyjąć, zdrowie już nie to, nerwy słabe.

Mam pomoc w domu, ale to nie wychowawczyni powiedziała.

Nikt jej nie zmuszał. Ojciec spędzał z Fryderykiem każdą wolną chwilę. Sprawiało mu to wielką radość. Odkrywali coraz więcej wspólnego: niecierpieli kaszy manny, uwielbiali koty.

Niestety, żona mojego ojca miała alergię na koty, a Fryderyk nigdy nie miał swojego kąta, gdzie mógłby przygarnąć zwierzątko.

Obaj lekko seplenili zupełnie tak samo. O podobieństwie fizycznym nawet nie wspominam.

Kilka miesięcy zajęły formalności, ojcostwo zostało prawnie uznane. Ojciec wezwał Fryderyka do siebie.

Od dzisiaj jesteś moim synem również z mocy prawa. Masz tu nowy dokument. Wiesz, zawsze byłeś moim synem, ale nie wiedziałem, że jesteś. Wybacz mi, jeśli potrafisz!

Nie musisz do mnie mówić tato, możesz mówić, jak chcesz. Najważniejsze już nie jesteś sam na tym świecie. Masz oparcie mnie i Iwonę, twoją siostrę.

Ja od razu się domyśliłem, że jesteś moim tatą uśmiechnął się Fryderyk. Jak tylko cię zobaczyłem.

Co za bystre dzieci są teraz uśmiechnął się ojciec i objął syna.

Widziałam łzy kręcące się w oczach ojca, ale szybko się opanował. Fryderyk został ze mną, czasem odwiedza Ludwikę Iwanownę, a tata przyjeżdża do nas codziennie. Wspólnie z Fryderykiem wzięliśmy małego kota spod supermarketu, który ktoś oddawał za darmo. Wybraliśmy najsłabszego, nazwaliśmy go Mruczek. Wtedy Fryderyk był chyba najszczęśliwszym chłopcem na świecie!

P.S. Ojciec postawił Nadziei biały marmurowy nagrobek. Często jeździmy z Fryderykiem na jej grób, przynosimy kwiaty.

Pewnego dnia, stojąc z kwiatami, Fryderyk powiedział:

Wiesz, tato, mama powiedziała mi przed śmiercią żebym nie płakał. Ona nie znika zupełnie, po prostu przechodzi do innego świata i będzie nade mną czuwała. I że nawet stamtąd spróbuje mi pomóc, jak tylko będzie mogła. Dziś wiem, że to ona sprawiła, by znalazła mnie siostra, a potem ty! Jestem tego pewny! Ty mi wierzysz, tato?

Oczywiście, że wierzę odpowiedział ojciec.