– Nadziu, już jestem w domu, witaj mnie! – L-Leniek?! Ty tak wcześnie? Przecież miałeś wrócić dopie…

Zosiu, wróciłem do domu, witasz mnie?

P-Piotr?! A co ty tak wcześnie? Miałeś wrócić dopiero za trzy dni

Kobieta, może trzydziestoletnia, wyszła niepewnie na przedpokój, opatuliwszy się w pośpiechu jedwabnym szlafrokiem. Spojrzała zdezorientowana na swojego męża, który właśnie stanął w drzwiach.

Chciałem zrobić ci niespodziankę, Zośka. I chyba się udało! Chyba się cieszysz, co? Wysoki, postawny mężczyzna uśmiechnął się szeroko, wyraźnie zadowolony z efektu.

Bardzo się cieszę! Idź od razu do kuchni, zaraz wszystko ci podgrzeję.

Usatysfakcjonowany sobą, Piotr skinął głową i wszedł do kuchni. Na stole czekała na niego prawdziwa uczta: truskawki, czekolada, gorąca kolacja jakby prosto z piekarnika Wszystko wyglądające jak przygotowane specjalnie dla niego.

No, Zosiu, jak ty tutaj narobiłaś smakołyków! Skąd wiedziałaś, że przyjadę? Jesteś niesamowita!

Nałożył sobie solidną porcję na talerz i z apetytem zabrał się za jedzenie. Żona nie pojawiała się w kuchni, ale Piotr nie zaprzątał sobie tym głowy pewnie szykuje się dla niego, może zakłada jakąś ładną sukienkę

Piotrze, ja My

Zośka, ten twój gulasz to mistrzostwo! A ta sałatka Naleśniki Palce lizać Sebastian?!

Odwrócił się gwałtownie. W progu kuchni stała Zosia, trzymając pod rękę jego własnego brata, Sebastiana. Kobieta patrzyła w podłogę speszona, a Sebastian, odziany w krótkie spodenki i podkoszulek, pocierał zmęczony grzbiet nosa, jakby go właśnie obudzono.

Tak, Piotrze. To ja. Cześć, braciszku

Dzień dobry. Może mi ktoś logicznie wytłumaczy, co tu się do diabła dzieje? A właściwie to już chyba nie trzeba

Piotrze Od dawna chciałam ci powiedzieć. Kocham twojego brata, Sebastiana. Tylko z nim chcę być. Przepraszam. wyrzuciła z siebie Zosia, nie patrząc Piotrowi w oczy.

Piotr wypuścił z rąk talerz. Z brzękiem potoczył się po podłodze, rozchlupując resztki jedzenia.

Czyli Wy właśnie?

Tak. Właśnie byliśmy razem.

No cudownie, po prostu cudownie, Zosiu! I ty, Sebastianie, też się postarałeś! Moi drodzy Teraz wszystko jasne. Teraz wiem, dla kogo w takim pośpiechu urządzałaś kolację!

Zośka nie mogła na niego spojrzeć, bała się, że jeśli tylko podniesie wzrok, całe jej złudne poczucie odwagi pryśnie z hukiem.

A Kasia? Co z córką zrobicie? Wie o tym?

Nie Ona nic nie wie.

A gdzie jest teraz?

U sąsiadki, ogląda bajki

I często ją tak wyprawiasz do sąsiadki?

Już od pół roku

Piotrowi skończyły się pytania. I emocje. Po długiej podróży nie miał siły na awantury, a z natury zwykle nie potrafił się długo gniewać był raczej spokojny, wyważony.

Chociaż, gdy ktoś go już naprawdę doprowadził do szału, wtedy lepiej było zejść mu z drogi co jednak zdarzało się bardzo rzadko.

A ta sytuacja z dwojgiem najbliższych mu osób kompletnie go zaskoczyła przez chwilę zupełnie nie wiedział, jak się zachować.

Masz dziesięć minut, żeby zniknąć stąd na dobre. Czas start rzucił Piotr, upijając łyk herbaty, nawet nie patrząc na brata.

Co ona w nim zobaczyła? Z wyglądu to samo, nawet pieprzyki mają identyczne Do pracy ostatni by się rwał, rozumu za dużo nie ma Z nim to ona tylko straci. Ale to jej wybór! myślał, popijając spokojnie.

Nie zamierzam nigdzie iść bez twojej zgody wstał nagle Sebastian.

A co za zgodę niby ode mnie chcesz?

Na rozwód Wypuść Zosię, ona cię już nie kocha!

To widzę przecież doskonale uśmiechnął się Piotr. Chcecie rozwodu? Będzie rozwód, ale tylko przez sąd! Ciekawe jak wydacie wszystkie swoje złotówki na adwokatów.

Piotrze Zosia położyła dłoń na jego nadgarstku. Piotrusiu, proszę cię, rozstańmy się po ludzku. Ty nie jesteś taki, jesteś dobrym człowiekiem, wiem o tym

Piotr pokręcił głową.

Zgoda. Ale pamiętaj, Sebastianie, nie jesteś już moim bratem.

Mamy jeszcze jedną prośbę

No? Co znowu?

Zostaw mi mieszkanie po rozwodzie, Piotrze! Zosia uśmiechała się słodko, gładząc go po dłoni. Kasi bardzo zależy na tym miejscu, ma tu mnóstwo przyjaciół w szkole Jeśli podzielimy mieszkanie, pieniędzy na nowe nie mamy, wracalibyśmy na wieś do rodziców

Piotr wsparł brodę na złożonych dłoniach, zamyślił się. Widząc, że się waha, Zosia jeszcze lepiej zaczęła grać rolę troskliwej matki.

Piotrusiu, kochany No zrób prezent córce. Ty przecież wspaniałą karierę robisz, jeszcze tyle w życiu zarobisz! To tylko dla naszej córeczki

Dość, Zośka przerwał jej. Mam lepszy pomysł.

Jaki? Zosia zatrzepotała rzęsami. Myślisz o samochodzie? Kasia by się ucieszyła

Kasia zamieszka ze mną.

Co?! Zosia nie mogła uwierzyć w to, co słyszy. Zwariowałeś? Ty sobie z dzieckiem nie poradzisz! Całymi dniami poza domem, w delegacjach Ona już nawet nie pamięta, jak masz na imię!

Zaraz to sprawdzimy powiedział Piotr, po czym wyszedł do przedpokoju.

Po paru minutach wrócił, trzymając za rękę dziesięcioletnią dziewczynkę. Kasia, właśnie skończyła trzecią klasę, mocno trzymała ojca za dłoń i szeroko się uśmiechała.

Po co ją tu przyprowadziłeś? Chcesz, żeby wciągnęła się w ten cały konflikt? syknęła Zosia.

Piotr nic nie odpowiedział. Usiadł na krześle, posadził córkę na kolanach i delikatnie rozpoczął rozmowę:

Kasiu, mogę trochę cię o coś popytać, kochanie?

Jasne! rozpromieniła się dziewczynka, ciesząc się zainteresowaniem taty.

Ale obiecaj, że będziesz odpowiadać szczerze. Bo będę rozmawiał z tobą jak z dorosłą.

Tak jak z tymi panami w twoim biurze?

Dokładnie tak.

Kasia pokiwała głową, dumna, że tata traktuje ją poważnie.

Powiedz, czy mama cię krzywdziła ostatnio? Biła cię przez ostatni tydzień?

Dziewczynka spoważniała, uciekła wzrokiem w bok i zaczęła nerwowo gnieść materiał sukienki.

Co ty sobie wyobrażasz?! wybuchła Zosia. Zwariowałeś?! Przestań!

Cisza, Zośka. Rozmawiam z córką uciął Piotr, głaszcząc Kasię po głowie. Nie bój się, pamiętaj, że masz być szczera.

Kasia potaknęła. W jej oczach błysnęły łzy. Objęła ojca za szyję i cichutko wyszeptała:

Tak Dała mi trzy razy klapsa. Najpierw za tróję, potem za rozlane mleko. Trzeci raz za to, że nawrzeszczałam na wujka Sebastiana. Oni się całowali, jak byłeś w delegacji.

Nie płacz, córeczko, nie płacz! Piotr pogłaskał ją, przytulił mocno. Już jestem przy tobie. Teraz mama nic ci niesprawi.

Wszystko zmyśla! oburzyła się Zosia. Nawet palcem jej nie tknęłam!

Czyli mieszkanie i auto chcesz dla dobra córki, tak? Piotr uśmiechnął się ironicznie. Kasiu, a odpowiesz tacie na jeszcze jedno pytanie?

Tak

Gdybyś mogła wybrać: mieszkać ze mną czy z mamą z kim byś została?

Dziewczynka zamilkła. Jej spojrzenie krążyło to na ojca, to na matkę. Zosia wyciągnęła ręce, by przekonać córkę do siebie.

A czy na pewno już mnie nie zostawisz? Że nie wyjedziesz znów na długo?

Obiecuję! Piotr bez wahania odpowiedział.

To chcę mieszkać z tobą, tato.

Ty! Zosia wybuchła gniewem, zamierzała uderzyć córkę, lecz Piotr objął ją mocno i zasłonił sobą. Sebastian, który cały czas stał z boku, ani drgnął.

No i wszystko, Zosiu. Już jej nie zobaczysz powiedział Piotr i razem z córką poszli do jej pokoju.

Po kilku minutach Piotr pomógł Kasi spakować rzeczy. Dobrze, że torba z delegacji stała już przy drzwiach. Razem opuścili mieszkanie i pojechali do hotelu na obrzeżach Warszawy, gdzie Piotr często nocował w pracy.

Po kilku miesiącach odbyła się rozprawa sądowa. Sąd, biorąc pod uwagę brak stałego dochodu u Zosi i jej nowego męża oraz warunki mieszkaniowe, przyznał Kasię ojcu.

Dziewczynka sama chciała zostać z tatą. Mieszkanie Piotr podzielił zgodnie z prawem, swoją część sprzedał. Kasia mogła widywać się z matką w weekendy, lecz mieszkała już tylko z Piotrem w nowym mieszkaniu.

Piotr zupełnie przeorganizował swoje życie. Nie było już długich delegacji. Kasia zaczęła się częściej uśmiechać, a to było cenniejsze od jakichkolwiek pieniędzy czy pracy

Napiszcie w komentarzach, co o tym sądzicie. Zostawcie lajka, jeśli historia was poruszyła.