Boję się Ciebie stracić

Tutaj właśnie mieszkam uśmiechnął się Leon, zapraszając dziewczynę do mieszkania.
Wejdź, zaraz wrócę.
Jadwiga niepewnie przekroczyła próg, rozglądała się nerwowo po korytarzu i nawet nie ściągnęła butów.
Coś ją wyraźnie niepokoiło
Gdy chłopak wrócił do przedpokoju, zobaczył w jej oczach czysty przerażenie.
Jadwiga aż zadrżała i bez słowa wybiegła z mieszkania.
Jaga, dokąd?!
Leon patrzył zdumiony na uchylone drzwi, potem na Martę, która stała tuż obok…
Nie spodziewał się, że taki piękny wieczór zakończy się tak niespodziewanie.
Wyszła, nawet nic nie mówiąc?
nie dowierzał Wiktor, gdy Leon opowiedział mu wszystko przy kuflu piwa w jednej z krakowskich knajpek.
Nawet się nie odezwała.
Jakby ducha zobaczyła Leon podniósł kufel, zapatrzył się w bursztynowy płyn, po czym odstawił go na blat.
Nie rozumiem…
Co ją tak przestraszyło?
Możliwości jest wiele.
Nie próbowałeś po prostu zapytać?
Zapytałbym, gdyby odbierała telefon.
Od wczoraj wieczorem nie mogę się do niej dodzwonić.
Byłeś pod jej domem?
Nie…
Odprowadzałem ją tylko pod blok, nigdy nie powiedziała, na którym piętrze mieszka.
Dziwna sytuacja…
Dziwna i głupia.
Tak się dobrze wszystko układało, a tu taki koniec!
Może to jeszcze nie koniec.
Może po prostu potrzebuje czasu.
Raczej już się rozmyśliła.
Sam nie wiem, co myśleć
Spotkacie się w poniedziałek w pracy, to się wszystko wyjaśni.
Zobaczysz, jeszcze nie wszystko stracone.
Po raz pierwszy poznali się w zatłoczonym krakowskim tramwaju.
Nikt nie chciał ustąpić młodej dziewczynie miejsca, ale Leon podniósł się dla niej.
Stał obok, a uśmiech nie schodził mu z twarzy przez całą drogę.
Wiedział, że coś do niej poczuł.
Chętnie by się zagadał, ale po pierwsze spieszył się do pracy, a po drugie nie lubił poznawać ludzi przy wszystkich.
Zresztą, co by powiedział?
„Hej, jestem Leon.
Tu masz mój numer, zadzwoń wieczorem”?
Durne i banalne.
Gdy wysiadł z tramwaju, nawet nie poczekał na nią; od razu ruszył w stronę biura.
Idąc, miał wrażenie, że dziewczyna idzie za nim, ale nawet się nie obejrzał.
Pewnie wyobraźnia mu płatała figle.
„Po prostu bardzo tego chcesz…” myślał Leon.
Tak bardzo chciał.
Ale przecież w życiu nie bywa tak, że spotykasz dziewczynę i od razu wieczna miłość.
Godzinę później siedział przy komputerze, próbując wyrzucić ją z głowy, ale nie dawał rady.
Przeglądając pliki, co chwila widział jej oczy, a gdy otworzył pocztę uśmiech dziewczyny.
Jakby jakaś klątwa.
Więc kiedy dyrektor, pan Janusz Brzozowski, wszedł z nią do biura, mówiąc: „Proszę zapoznać się z nową koleżanką”, Leon był przekonany, że kompletnie odleciał.
Chyba do lekarza powinien iść.
Dziewczyna jednak była jak najbardziej prawdziwa.
Okazała się nową pracownicą działu odtąd mieli siedzieć naprzeciwko siebie.
Jadwiga przywitała się cicho, podając dłoń Leonowi.
Był ostatni z zespołu, z którym się przedstawiała.
Leon.
Bardzo mi miło.
I dalej nie potrafił nic powiedzieć.
Pewnie dlatego, że był zaskoczony i zawstydzony.
W środku wszystko mu się gotowało.
Uczucie, jakby mógł nieba przychylić albo szczyty gór przenieść.
Chciałby zrobić wszystko, by zwrócić na siebie jej uwagę.
Wieczorem spotkał się z Wiktorem w parku Jordana, gdzie często wyprowadzali psy, i opowiedział mu wszystko.
Tak opisywał Jadwigę, że Wiktor od razu zrozumiał, co się święci.
Chłopie, ty się zakochałeś!
Myślisz?
Jestem pewny!
Ze mną było tak samo, jak poznałem Wiesię.
Spojrzałem i już wiedziałem, że chcę być z nią do końca życia.
No, coś w tym jest Żeby tak od razu na zawsze!
No to działaj!
Zaproś ją do kawiarni, do kina.
Zgodzi się, myślisz?
Jak nie spróbujesz, to się nie dowiesz.
Zabierze ją kto inny i tyle będzie po twoich marzeniach.
A co, jeśli już z kimś jest?
A ja tak z zaproszeniem…
Głupio.
Jak z kimś, to pozostaniecie kolegami z pracy.
Ale próbować musisz.
Najwyżej nic nie stracisz, a możesz zyskać wszystko.
Leon odważył się.
Po pracy zagadał do Jadwigi na przystanku, poczerwieniał, ale zebrał się w sobie:
Nie pomyśl sobie nic dziwnego…
Ale może poszlibyśmy gdzieś dzisiaj?
Do kawiarni albo kina?
Jadwiga uśmiechnęła się i zgodziła.
Wypili kawę przy Rynku, potem spacerowali do nocy pustymi ulicami miasta, a na koniec Leon odprowadził ją pod blok.
Wszystko przebiegło lepiej, niż się spodziewał.
Do domu wrócił tak szczęśliwy, że północy spędził na spacerze z Martą, bo całkiem przeoczył ich rytuał.
Nocą leżał na łóżku, patrzył w sufit i snuł marzenia…
Wyobrażał sobie, jak się oświadczy Jadwidze, jak będą mieszkać razem, mieć dzieci i spędzać rodzinne weekendy na wypadach za Kraków do Ojcowa, w Beskidy.
Czuł, jakby to już się działo…
Minęły trzy miesiące.
To były najpiękniejsze miesiące jego życia.
Wydarzyło się tyle cudownych rzeczy.
Kolacje w restauracjach na Kazimierzu, romantyczne seanse kinowe, pocałunki w ciepłym, letnim deszczu.
Jadwiga była wspaniała serdeczna, zabawna, skromna i porządna.
Leon dziękował losowi, że ich ze sobą złączył.
Tylko
Jedyny kłopot był taki, że po każdym spotkaniu z Jadwigą musiał jeszcze wyjść z Martą.
Mieszkał sam, więc nie było alternatywy.
Parokrotnie proponował, żeby wyszli razem, ale Jadwiga dziwnie na to reagowała.
Zamykała się w sobie, kręciła głową i odmawiała.
Zostańmy tylko we dwoje.
Może jeszcze wpaść do kawiarni, do kina Z psem się nie da mówiła cicho.
Masz rację godził się Leon.
W końcu, pełen nadziei, poprosił ją o rękę i zapytał, czy nie zamieszka z nim.
Jadwiga zgodziła się na zaręczyny, ale o przeprowadzce mówiła niechętnie.
Coś ją powstrzymywało.
Jagoda, rozumiem, ślub dopiero w przyszłym roku, ale przecież moglibyśmy już dziś zacząć wspólne życie.
Czuję się spokojniej, kiedy jesteś obok.
Obiecałam pani Elżbiecie, że zostanę do końca roku w jej mieszkaniu…
Nie chcę jej zostawić na lodzie.
Mogę dopłacić za te dwa miesiące, jeśli ci będzie lżej.
A teraz wpadnij do mnie, zapoznasz się z Martą.
Myślę, że się polubicie.
Jadwiga spochmurniała, ale po chwili skinęła głową.
Kochała Leona…
więc postanowiła przynajmniej spróbować przełamać swój strach.
Tutaj mieszkam powtórzył Leon, gdy wchodzili do mieszkania.
Rozgość się, zaraz wrócę.
Jadwiga wahając się weszła do środka, rozglądając się nerwowo.
Coś ciągle krążyło jej po głowie
Gdy Leon wrócił do przedpokoju, zobaczył w jej twarzy przerażenie.
Jadwiga odwróciła się i uciekła bez słowa.
Jagoda, gdzie idziesz?!
Leon stanął osłupiały w drzwiach.
Zostawiła otwartą furtkę i…
Martę, która cicho popiskiwała.
Nie wyobrażał sobie, że ten wieczór zakończy się tak.
Próbował dzwonić, ale Jadwiga nie odbierała.
Umówił się z Wiktorem, żeby chociaż się wygadać i usłyszeć jakąś dobrą radę.
Po tej rozmowie postanowił zaczekać do poniedziałku.
W pracy przecież musiała się pojawić
Następnego ranka Leon co chwilę zerkał na zegarek i wypatrywał Jadwigi w tłumie, który wysiadał z tramwaju.
Ale jej nie było.
Może coś się stało?
Chciał już pisać do szefa z prośbą o wolne, by jej szukać, gdy nagle zobaczył Jadwigę.
Szła wzdłuż Plant, rozczochrana, zapłakana.
Jagoda, poczekaj!
Zatrzymała się gwałtownie.
Spojrzała na Leona i prawie się rozpłakała.
Jaga, co się stało?
Dlaczego uciekłaś, nie odbierasz telefonu?
Nie wiem już, co mam myśleć.
Przepraszam, Leonie…
O co chodzi?
Zostało pięć minut do pracy.
Może wieczorem, na spokojnie
Powiedz mi teraz, błagam.
Przez dwa dni nie mam chwili spokoju.
Chcesz jeszcze się ze mną zaręczyć?
Nie chcesz zamieszkać razem?
O co chodzi?
Przepraszam, nie będziemy w stanie razem zamieszkać wyszeptała, łamiącym się głosem.
Dlaczego?
To moja wina?
Nie.
To o co chodzi?
Jadwiga otarła oczy i spojrzała mu w twarz:
Boję się
Czego, kochanie?
Psów się boję.
Co?!
Mojej Marty?
Przecież mówiłem ci, że ona łagodna, nawet muchy nie skrzywdzi.
Leon poczuł nagły ciężar w żołądku.
To nie to.
To nie chodzi o Martę.
Ja się boję wszystkich psów.
Kiedy miałam sześć lat, zaatakował mnie pies.
Bulterier, pamiętam bardzo dokładnie.
Nigdy mi nie mówiłaś
Bo nawet wspominać strasznie…
Byłam na placu zabaw, mama na chwilę wyszła do sklepu, a sąsiad pijany napuścił psa, żeby mnie przegonić z ławki.
Cudem zostałam odratowana.
Od tego czasu panicznie się ich boję.
Posłuchaj, Jaga
Spóźnimy się do pracy.
Nikt nie poczeka, aż wyjaśnimy swoje sprawy.
Zaczekają Jaga, rozumiem, że masz traumę, ale przecież na ulicach też są psy.
Tam już cię nie przerażają?
Przerażają.
Ale na ulicy mogę pójść inną drogą, podejść do ludzi, by nie czuć się samotnie.
W domu z tak dużym psem, jak twoja Marta, nie dam rady.
Przepraszam.
To nie twoja wina ani Marty.
To ja mam problem.
Przecież to głupie
Próbowałam, naprawdę.
Po to zgodziłam się do ciebie przyjechać.
Chciałam dać sobie szansę.
Ale nie dałam rady.
Miałam atak paniki.
Myślałam, że uda mi się przezwyciężyć ten lęk.
Ale nie udało się Przepraszam.
No to masz, Wiktorze westchnął Leon wieczorem, opowiadając wszystko przyjacielowi.
W życiu się tak nie czułem.
Kocham ją, ona mnie…
Ale razem żyć nie możemy.
Więc jak to odbierać?
Mam nadzieję, że nie zamierzasz porzucać Marty?
spytał Wiktor.
Oszalałeś?
Martę kocham.
Ale Jadwigę też.
Co robić?
Walcz o swoje szczęście.
Ale jak?
Słuchaj, lęk przed psami to nie alergia.
Strach można oswoić.
Może spróbujcie u specjalisty?
Już chodziła.
Nie pomogło, mówi, że spróbuje jeszcze raz, ale nic nie obiecuje.
No i dobrze, chce się z tym zmierzyć.
Większość na jej miejscu stawiałaby ultimatum: albo pies, albo ja.
Ona proponuje rozwiązać problem, więc musisz jej pomóc.
Jeśli nie ty, to kto?
Ale jak?
W mieszkaniu lepiej się nie spotykajcie.
Zacznijcie od wspólnych spacerów, najlepiej w lesie zero ludzi, zero presji.
Myślisz, że się uda?
w oczach Leona pojawiła się iskierka nadziei.
Czemu nie?
Po paru spacerach Jadwiga przekona się, że Marta nie zrobi jej krzywdy.
Spróbujcie, nie zaszkodzi!
Skąd masz auto?
zdziwiła się Jadwiga, widząc Leona pod blokiem przy terenowym samochodzie.
Wiktor pożyczył.
Jedziemy razem do lasu.
My?
Wszyscy troje?
posmutniała.
Tak, ale spokojnie, Marta w bagażniku Wiktor ma specjalny transporter dla psów.
Ty ze mną z przodu.
Nic się nie stanie.
Dobrze
Po godzinie dojechali pod Puszczę Niepołomicką.
Leon pomógł Jadwidze wysiąść, wypuścił Martę, upewnił się, że pies nie podchodzi do dziewczyny.
Ładnie tu zagaił, żeby odgonić nerwowe myśli.
Bardzo ładnie
Przebrali buty na kalosze padał przecież dwa dni deszcz i ruszyli w las.
Leon grał z Martą w piłkę tenisową, a pies nie zwracał uwagi na Jadwigę, zgodnie z planem.
No i jak?
spytał Leon.
Nie wiem…
odpowiedziała, cała spięta, śledząc każdy ruch psa.
Kochanie, są różne psy.
Tak jak ludzie.
Twój lęk wynika z tego, co zrobił pijany facet to nie wina żadnego psa.
Musisz zrozumieć, że one mogą być dobre, jeśli mają dobrych właścicieli.
Rozumiem.
Zobaczysz, po paru spacerach spojrzysz na nie inaczej.
Leon rzucił piłkę, Marta zniknęła w krzakach.
Hau, hau!
pies szczekał radośnie.
Jadwiga wystraszyła się, aż ręce jej się zatrzęsły.
Zezłościła się?
Nie, cieszy się, że znalazła swoją ulubioną zabawkę!
roześmiał się Leon, mocno przytulając dziewczynę.
Marta przyniosła piłkę i od razu odskoczyła na kilka metrów, gotowa do kolejnego rzutu.
Chcesz spróbować?
zachęcił Leon.
Przeraża mnie to.
Zamknij oczy i rzuć, tyle ci wystarczy.
Wzięła piłkę, zamknęła oczy i rzuciła ją mocno przed siebie.
Brawo!
Leon aż klasnął w dłonie.
Marta, przynieś!
Pies pognał szukać piłki, szczekając triumfalnie.
Ale mądra!
Rozumie wszystko w pół słowa.
Leon, może wracajmy już?
poprosiła cicho Jadwiga.
Dobrze, już wracamy.
Marta, chodź tu!
Ale Marta zniknęła i szczekała coraz głośniej.
Idę sprawdzić.
Zaczekasz?
Nie, idę z tobą!
Przedzierając się przez krzaki, odnaleźli Martę pies stał na brzegu głębokiej kałuży, szczekając na piłkę leżącą na wodzie.
Powód jasny Leon się uśmiechnął.
O co chodzi?
zapytała wystraszona Jadwiga.
Marta boi się wody.
Sześć lat temu wyciągnąłem ją z Wisły, gdy była szczeniakiem, od tamtej pory nie wchodzi do wody.
Chodź, poczekaj tu, wejdę sam.
Ale to niebezpieczne.
Może tu bagno, zobacz jak tu mchy rosną…
Nie, to tylko zwykła kałuża.
Dwa dni padało, torfowiska są dalej.
Marta, nie szczekaj, już zaraz ci przyniosę piłkę.
Leon wszedł w wodę…
i utknął po kolana w błocie.
Marta zawyła głośniej.
Wszystko w porządku?!
zawołała Jadwiga.
Spokojnie, tylko głęboko.
Jak wrócę, to od razu wracamy do auta.
Ale błoto coraz bardziej wciągało go w dół.
Ruszaj się, Leon, wyłaź!
krzyknęła przerażona Jadwiga.
Nie mogę
Próbował się podciągnąć, podnosił jedną nogę, drugą, ale nic.
Woda sięgała mu już powyżej pasa.
Chyba masz rację bagno.
I to ciągnie mnie mocno…
Marta patrzyła z przerażeniem, nie odważyła się wejść.
Jadwiga zesztywniała ze strachu.
Serce waliło jej w piersi, Marta tuż obok, Leon w błocie…
Jaga, znajdź jakieś długie kij zawołał.
Drżącymi rękami szukała telefonu, chciała dzwonić na numer alarmowy…
ale nie miała zasięgu.
„Jeszcze tego brakowało…”
Jak podejść bliżej, skoro pies stoi obok?
Przecież nie podoła temu lękowi.
Marta spojrzała na nią błagalnie psie oczy pełne prośby.
Jadwiga miała ochotę uciec ale Leon się topił.
„Uciekłabyś?
Zostawić ukochanego?”
Jaga, pomóż…
Zebrała się w sobie, spojrzała wokół, zobaczyła grubą, solidną gałąź.
Chwyciła ją i podbiegła do krawędzi błota.
Podała Leonowi, a ten złapał oba końce i zaczął się wyciągać, Jadwiga z całej siły ciągnęła.
Brakowało jej sił, Marta podeszła bliżej i swoim pyskiem pomogła ciągnąć gałąź.
Stanęły obok siebie i wtedy Jadwiga już nie czuła żadnego strachu przed wielką owczarką.
Bo nie bała się już psa, tylko o Leona, pragnęła go uratować.
Razem, dziewczyna i pies, wyciągnęły Leona z bagna.
Mokry, zmęczony, padł na ziemię tuż obok nich.
Dziewczyny, nie wiem co bym bez was zrobił powiedział Leon, obejmując obie naraz.
Drugie życie mi dałyście.
Tak się bałam wyszeptała Jadwiga.
Obyś nie miała nowej fobii zaśmiał się Leon.
Mam nowy lęk, mój drogi.
Zrozumiałam, że najbardziej na świecie boję się cię stracić.
Ten strach jest silniejszy od wszystkich innych.
Spojrzała czule na Martę i objęła psa.
Dziękuję ci, Marto!
Dzięki tobie miałam odwagę się przełamać.
Wieczorem po gorącej kąpieli i solidnej kolacji zasiedli wszyscy troje na dużej, miękkiej kanapie i oglądali filmy o psach.
Tylko takie filmy miała tego dnia ochotę oglądać Jadwiga.
A Leon i Marta bardzo chętnie robili jej doborowe towarzystwo.
Najważniejsze jednak, że zrozumieli wszyscy troje strach przed utratą siebie nawzajem stał się silniejszy od każdego innego lęku I to już nigdy się nie zmieniło.