Boję się ciebie stracić

To tutaj mieszkam powiedział z ciepłym uśmiechem Leon, zapraszając dziewczynę do środka.
Rozgość się, a ja zaraz wracam.
Jagoda niepewnie przekroczyła próg, obejrzała się niespokojnie na boki i nie spieszyła się zdejmować butów.
Coś ją wyraźnie niepokoiło
Ledwie Leon wrócił do przedpokoju, ujrzał w jej oczach autentyczny strach.
Dłonie zaczęły się jej trząść, a ona nawet nie tłumacząc się wybiegła z mieszkania, trzaskając za sobą drzwiami.
Jagoda, co się dzieje?!
Leon stał osłupiały, patrząc na otwarte drzwi, potem na Bellę, swoją owczarkę, która zerkając z ciekawością z korytarza.
Nie przypuszczał, że tak dobrze zapowiadający się wieczór potoczy się w tę stronę.
Po prostu uciekła i nawet słowa nie powiedziała?
nie wierzył Tomek, najlepszy przyjaciel Leona, któremu ten szybko opowiedział o wszystkich wydarzeniach.
Nic nie powiedziała, tylko wybiegła.
Jakby ducha zobaczyła odpowiedział Leon, z zamyśleniem odkładając kufel z piwem na stół.
Ja tego nie rozumiem Co ją tak wystraszyło?
dodał bezradnie.
Może milion powodów A pytałeś ją bezpośrednio?
Byłbym zapytał, gdyby odbierała telefon.
Od wczoraj nie mogę się do niej dodzwonić odpowiedział przejęty.
A pod dom do niej poszedłeś?
Nie.
Odprowadziłem ją tylko pod blok.
Nawet nie wiem, w której mieszka klatce
Dziwna sprawa.
Cóż.
Wszystko tak dobrze się zaczęło, głupio się skończyło powiedział Leon z goryczą.
Może jeszcze się nie skończyło?
Nie przekreślaj niczego przedwcześnie.
Wygląda na to, że zmieniła zdanie.
Nie wiem, co innego mam myśleć.
Zobaczysz ją przecież w poniedziałek w pracy.
Wtedy popytasz i wyjaśnisz, a potem się zobaczy
Pierwszy raz Leon spotkał Jagodę w zatłoczonym autobusie linii przez Stare Miasto.
Stała nieco wycofana, nikt nie chciał jej miejsca ustąpić, więc Leon to zrobił.
Potem stał obok niej, z szerokim uśmiechem, którego nie mógł ukryć.
Chciałby ją wtedy od razu zagadnąć, poznać, ale po pierwsze spieszył się wtedy do pracy, a po drugie nie czuł się swobodnie w takich sytuacjach, przy świadkach.
Co miałby jej powiedzieć?
„Cześć, jestem Leon, tu masz mój numer, zadzwoń wieczorem? brzmiałoby to idiotycznie.
Wysiadł więc z autobusu, nie patrząc za siebie, chociaż miał dziwne przeczucie, że dziewczyna idzie za nim.
Wmawiał sobie, że to niemożliwe.
To tylko twoja wyobraźnia, bardzo chcesz, by to było możliwe upominał się w myślach.
W biurze przez godzinę próbował skupić się na pracy, ale wszędzie widział jej oczy.
Wystarczył komunikat na Outlooku, by znów przypomnieć sobie jej uśmiech Klasyczna obsesja.
Gdy więc dyrektor Kazimierz wprowadził nową pracowniczkę do biura ze słowami: Proszę ją polubić, Leon niemal osłupiał.
Przez moment myślał, że mu się to wszystko śni.
Ale gdy okazało się, że dziewczyna istnieje naprawdę i będzie z nimi pracować, pomyślał tylko jedno: To musi być przeznaczenie!
Jagoda powiedziała, uśmiechając się łagodnie, gdy podeszła do Leona jako do ostatniego z zespołu.
Leon.
Bardzo mi miło wykrztusił, roztrzęsiony i zdezorientowany.
W środku jednak czuł ekscytację jakby coś w nim rozpierało, niosło, rosło.
Przez cały dzień, kiedy Jagoda była w pobliżu, Leon miał dziwne uczucie, jakby mógł dla niej zdobyć gwiazdę z nieba Był gotów na wszystko byle tylko zdobyć jej uwagę.
Tego samego dnia, wieczorem, spotkał się z Tomkiem w parku, gdzie zwykle wyprowadzali psy.
Opisał mu nową znajomą, zachwycał się, aż Tomek uśmiechnął się szeroko i powiedział:
Zakochałeś się, stary!
Tak myślisz?
Na pewno.
Miałem tak samo z Kasią.
Ją tylko zobaczyłem i wiedziałem, że chcę, by była ze mną do końca życia.
No właśnie I ja to czuję, zawsze gdy ją widzę.
Działaj!
Zaproś ją gdzieś, choćby na kawę albo do kina.
Może się zgodzi albo już kogoś ma?
Cóż, to się okaże.
Jak nie spróbujesz, nie dowiesz się.
Najwyżej nie stracisz nic w najgorszym wypadku.
Leon spróbował.
Po pracy podszedł do Jagody na przystanku, speszony i zarumieniony, lecz zebrał się w sobie i zapytał z uśmiechem:
Głupio trochę to zabrzmi Ale może pójdziemy dziś gdzieś razem?
Na kawę?
Do kina?
Jagoda uśmiechnęła się i przyjęła zaproszenie.
Wypili razem kawę w kameralnej knajpce, potem spacerowali niemal do północy pustymi ulicami Poznania, później Leon odprowadził ją do domu.
Wieczór był lepszy, niż to sobie wyobrażał.
Po powrocie wyprowadził Bellę na długi spacer i jeszcze przez godzinę krążył po osiedlu.
Potem długo nie spał, gapiąc się w sufit, rozmyślając: oświadczy się Jagodzie, stworzą rodzinę, będą mieć dzieci, a weekendy spędzać razem w lesie pod Swarzędzem albo nad Wartą
Był przekonany, że to wszystko naprawdę może się wydarzyć już wkrótce.
Minęły trzy miesiące.
To były najlepsze miesiące w jego dotychczasowym życiu.
Jedli razem kolacje w restauracjach, oglądali melodramaty w kinie, całowali się na staromiejskim rynku podczas ciepłej burzy.
Jagoda była niezwykła dobra, śmieszna, skromna i bardzo urocza.
Los naprawdę sprzyjał Leonowi.
Miał tylko jeden problem po spotkaniach z Jagodą musiał jeszcze wyprowadzać Bellę.
Mieszkał sam i nikt inny nie mógł mu pomóc.
Czasami proponował wspólne spacery we trójkę, ale Jagoda zawsze dziwnie na to reagowała milknęła, odwracała wzrok, ostatecznie odmawiała.
Może jednak pójdziemy tylko we dwoje?
mówiła.
Bo jakbyśmy chcieli wpaść do kawiarni, do kina Z psem się nie da
Leon przytakiwał, choć nie do końca rozumiał jej niechęć.
W końcu, pewnego wieczoru, zdecydował się na rozmowę.
Oświadczył się Jagodzie i zaproponował, by przeprowadziła się do niego.
Oświadczyny przyjęła, lecz przeprowadzki wciąż unikała.
Jagoda, rozumiem, że ślub dopiero za rok, ale czy nie mogłabyś już teraz ze mną zamieszkać?
Tak mi spokojniej, kiedy jesteś obok.
Obiecałam właścicielce mieszkania, że nie wyprowadzę się do końca roku Nie chcę jej zawieść.
To ja opłacę ci te dwa miesiące czynszu, jeśli ci to pomoże.
Teraz chodź do mnie, pokażę ci mieszkanie i poznasz Bellę.
Jestem pewien, że ją polubisz.
Jagoda przygasła, ale się zgodziła.
Kochała Leona, chciała dać sobie szansę i może przełamać ten lęk.
To tutaj mieszkam powtórzył Leon, uśmiechając się w progu.
Rozgość się, a ja tylko przyniosę ci herbatę.
Jagoda weszła, rozglądając się nerwowo.
Coś wyraźnie ją paraliżowało.
Kiedy Leon wrócił, zobaczył w jej oczach najszczerszy strach, drżały jej dłonie.
Bez słowa wybiegła na klatkę, a drzwi zostały szeroko otwarte.
Leon patrzył najpierw na uchylone drzwi, później na Bellę, stojącą obok.
Tego się nie spodziewał.
Dzwonił do Jagody przez cały wieczór.
Bez skutku.
Rano spotkał się z Tomkiem.
Musiał z kimś porozmawiać, otrzymać radę.
W poniedziałek wszystko się wyjaśni.
Będzie w pracy powiedział Tomek.
Leon nerwowo zerkał na zegarek, wypatrując Jagody między podróżującymi tramwajami.
Ale jej nie było a zwykle pojawiała się na długo przed czasem.
Może coś się stało? myślał rozpaczliwie.
Chciał już dzwonić do szefa, żeby poprosić o wolne i ruszyć jej szukać, gdy w końcu ją zobaczył.
Szła powoli, włosy rozpuszczone, łzy na policzkach, w oczach głęboki smutek.
Jagoda, zaczekaj!
Stanęła.
Gdy zobaczyła Leona, jej twarz wyraźnie posmutniała.
Jagoda, co się stało?
Dlaczego wybiegłaś?
Nie odbierasz telefonu, ja już nie wiem, co myśleć.
Przepraszam, Leon
Co się dzieje?
Za pięć minut zaczynamy pracę.
Pogadamy wieczorem, dobrze?
Jagoda, czy ty się rozmyśliłaś?
Nie chcesz ze mną być, zamieszkać razem?
Dwa dni żyję w niepewności!
Powiedz mi teraz.
Dlaczego uciekłaś?
Przepraszam Nie dam rady z tobą zamieszkać wyszeptała i rozpłakała się.
Ale dlaczego?
Zrobiłem coś nie tak?
Nie.
Więc co się stało?
Otarła łzy, spojrzała mu prosto w oczy:
Boję się
Czego, Jagoda?
Czego się boisz, kochanie?
Psów się boję
Co?
Bellę?
Przecież jest łagodna i ufna.
W duchu Leon pomyślał: Jednak chodzi o psa
Nie chodzi o twoją Bellę Tylko o wszystkie psy.
Kiedy miałam sześć lat, napadł na mnie bulterier
Nigdy mi o tym nie mówiłaś.
Nie mówiłam, bo to był koszmar, nawet wspominać ciężko.
Byłam na placu zabaw, mama poszła do sklepu, a pijany właściciel nasłał swojego psa, żeby mnie przegonić.
Cudem mnie uratowano.
Od tamtej pory panicznie się boję każdego psa.
Kochanie
Leon, spóźnimy się do pracy, potem pogadamy.
To poczekają Jagoda, rozumiem twój uraz, ale na ulicy mijasz psy i sobie radzisz
Boję się wtedy.
Na ulicy mogę uciec.
Ale mieszkać pod jednym dachem z takim dużym psem jak Bella, nie wytrzymam tego.
Przepraszam Nie chodzi o ciebie ani o Bellę.
Chodzi o mnie.
Nie rób tego Może warto spróbować.
Próbowałam.
Dlatego zgodziłam się pojechać do ciebie.
Ale przepadłam, strach był silniejszy
Obiecuję, że ci pomogę.
Paniczne ataki Nie jestem w stanie.
Próbowałam, ale nie dam rady Przepraszam.
Po rozmowie z Tomkiem, Leon ciężko westchnął:
Kocha mnie, ja ją kocham Ale żyć razem nie możemy.
To przecież absurd.
Nie zamierzasz oddać Belli?
zapytał Tomek poważnie.
Zwariowałeś?
Nigdy!
Ale Jagodę też kocham.
Musisz jej pomóc.
To nie alergia, człowieku.
Da się przepracować lęki, z psychologiem albo bez.
Spróbujcie razem powoli, może w parku, może w lesie.
Nie musisz od razu zapraszać jej do mieszkania.
W Leonie tliła się nowa nadzieja.
Kiedy Jagoda zobaczyła Leona pod blokiem, zaskoczyła ją terenówka.
Skąd masz auto?
Od Tomka, pożyczył na dziś.
Chcesz, żebyśmy wszyscy jechali razem?
spytała blada.
Tak.
Bella będzie w bagażniku.
Twój komfort jest najważniejszy.
Zgoda Ale jeśli zrobi mi się źle, wracamy.
Po godzinie byli już na polanie pod lasem w Puszczykowie.
Leon pomógł Jagodzie wyjść z auta, wypuścił Bellę z bagażnika i rzucił jej piłkę.
Bella od razu popędziła za zabawką.
Pięknie tutaj próbował zagadać, by odsunąć jej mroczne myśli.
Tak, pięknie
Oboje zamienili adidasy na niskie gumiaki ostatnie dni padało.
Weszli w las.
Leon zajął się zabawą z Bellą, rzucał jej piłkę, by nie narzucała się Jagodzie.
Jak się czujesz?
Nie wiem Wpatruję się w nią i czuję ten lęk
Jagoda, psy są różne, jak ludzie.
Ta, która ci zrobiła krzywdę, miała złego pana.
Bella nie skrzywdziła nigdy nikogo.
Dostaniesz jeszcze swoją szansę ją polubić.
Powiedział to, rzucając tenisową piłkę w gęste krzaki.
Bella pobiegła i szczęśliwie zaszczekała.
Krzyczy na kogoś?
zapytała cicho Jagoda.
Nie!
zaśmiał się Leon, obejmując ją.
Ona się po prostu cieszy, że złapała piłeczkę.
Jest w niej całe szczęście świata.
Bella przyniosła piłkę, gotowa na następny rzut.
Spróbujesz?
zaproponował Leon z uśmiechem.
Strasznie się boję.
Zamknij oczy.
Rzuć raz proszę.
Jagoda, z dygoczącymi dłońmi, wzięła piłeczkę, zamknęła oczy i rzuciła daleko.
Brawo!
Leon był dumny.
Bella, daj!
Pies popędził.
Po chwili znów głośno zaszczekał.
Chyba już czas wracać, co?
Tak przyznał Leon.
Bella!
Gdzie jesteś?
Tymczasem pies nie wracał, tylko szczekał gdzieś zza gęstych krzaków.
Pójdę sprawdzić mruknął Leon.
Poczekasz?
Idę z tobą!
Przedzierając się przez zarośla, zobaczyli Bellę, szczekającą na piłkę unoszącą się na powierzchni wody.
Już wiem, o co chodzi Leon się uśmiechnął.
O co?
Bella boi się wody.
Jako szczeniaka, sześć lat temu, wyciągnąłem ją z rzeki pod Krakowem.
Od tamtej pory unika kałuż.
Spokojnie, to tylko kałuża.
Jesteś pewien?
Może to bagno?
Nie.
To po prostu ogromna kałuża.
Przez ostatni tydzień lało.
Leon ostrożnie ruszył po piłkę.
Jednak po kilku krokach nagle ugrzązł po kolana.
Bella szczekała jeszcze głośniej.
Wszystko w porządku, Leon?
Tak, po prostu wpadłem w głęboką kałużę, wracam.
Chciał zawrócić, lecz nogi coraz głębiej zapadały się w błotnistym podłożu.
Dlaczego stoisz?
Wracaj!
krzyknęła z trwogą Jagoda.
Nie mogę Chyba jednak miałaś rację.
To bagno.
Jamrzycąc, Leon próbował się ratować raz tę nogę, raz tamtą, bez skutku.
Woda sięgała mu już do pasa.
Jagoda, pomóż!
Znajdź długi kij!
Dziewczynie drżały ręce.
Chciała zadzwonić po służby ratunkowe, ale tu, w lesie, nie było zasięgu.
Patrzyła bezradnie na Bellę.
Jeszcze przed chwilą paraliżował ją lęk przed psem, teraz stała od niej o krok.
Bojąc się jak nigdy dotąd, odważyła się podejść, szukała po ziemi solidnej gałęzi.
Kiedy Bella pierwszy raz pobiegła w jej stronę, Jagoda zamarła; walczyła ze wspomnieniem dawnego strachu.
Ale myśl o Leonie była silniejsza.
Nie zostawi ukochanego!
W końcu znalazła grubą gałąź, podała ją Leonowi, a on złapał ją oburącz.
Jagoda całą siłą ciągnęła go na brzeg.
Nie poradziła sobie sama Bella dołączyła, łapą pomogła odciągnąć gałąź na brzeg.
W tym momencie Jagoda już nie myślała o strachu; była tylko jeden cel uratować Leona.
Razem wyciągnęły Leona z bagna.
Cała trójka, umazani w błocie, padli na ziemię, ciężko dysząc.
Dziewczyny, nie wiem, co bym bez was zrobił wysapał Leon, obejmując najpierw Jagodę, potem Bellę.
Wróciliście mnie z tamtego świata.
Tak się bałam
Mam nadzieję, że nie masz nowej fobii?
uśmiechnął się blado Leon.
Mam, Leosiu.
Wiem, że panicznie boję się cię stracić.
I ten strach jest silniejszy niż każdy inny
Jagoda spojrzała na Bellę i mocno ją przytuliła.
Dziękuję, Bella Dziękuję, że byłaś z nami!
Wieczorem, po gorącej kąpieli i obfitej kolacji, Leon, Jagoda i Bella wylegiwali się razem na kanapie, oglądając filmy o psach.
Tego wieczoru Jagoda nie chciała oglądać nic innego.
Leon i Bella nie mieli nic przeciwko temu.
Ale najważniejsze każdy z nich zrozumiał, że strach przed utratą siebie nawzajem jest już ich wspólny.