Boję się Cię stracić

No i tutaj mieszkam powiedział z uśmiechem Leon, uchylając drzwi do swojego mieszkania i gestem zaprosił Zosię do środka.
Tylko się rozgość, ja zaraz wracam.
Zosia ostrożnie przekroczyła próg, rozglądając się po korytarzu z lekkim niepokojem.
Zdjęcia na ścianach, zapach świeżo parzonej kawy, a jednak była jakaś spięta…
Leon wszedł na chwilę do kuchni, a gdy wrócił, zobaczył w oczach Zosi prawdziwy strach aż jej dłonie zadrżały, a ona, nie mówiąc ani słowa, wybiegła z mieszkania.
Zosiu, dokąd?!
zawołał zszokowany Leon, patrząc najpierw na drzwi, później na Polę, suczkę, która stała w przedpokoju i merdała ogonem.
Nawet przez myśl mu nie przeszło, że ten wieczór zakończy się tak nagle i dziwnie.
Uciekła?
Nawet słowa nie powiedziała?
nie mógł uwierzyć Bartek, kiedy Leon następnego dnia opowiedział mu, co się wydarzyło.
Nawet się nie odezwała, po prostu wybiegła tak, jakby ducha zobaczyła Całkiem nie rozumiem co się stało westchnął Leon, podnosząc kufel z piwem, zamyślił się, po czym odstawił go na stół.
Próbowałeś się dowiedzieć, o co chodzi?
Może powinnaś po prostu zapytać wprost?
Gdyby tylko odbierała telefony…
Od wczoraj nie mogę się z nią skontaktować.
A byłeś u niej w domu?
Skąd, Zosię raczej tylko odprowadzałem pod klatkę, ale która klatka i piętro, tego już nie wiem
Ech, dziwna sprawa.
No właśnie…
dziwna.
Tak świetnie się wszystko układało, a tu nagle taki koniec.
Może nic nie jest jeszcze przesądzone?
Co tak od razu rezygnujesz?
Wiesz, nie przychodzi mi nic innego do głowy…
Chyba po prostu jednak zmieniła zdanie.
Spotkacie się w pracy w poniedziałek, wtedy wszystko się wyjaśni.
A potem zobaczysz, co dalej.
Leon poznał Zosię w zapchanym tramwaju.
Nikt nie ustępował miejsca młodej dziewczynie, a on to zrobił.
Potem stał obok niej całą drogę, uśmiechając się pod nosem.
Z miejsca mu się spodobała.
Chciałby ją poznać, ale po pierwsze, śpieszył się do pracy, po drugie nie lubił podbijać do dziewczyn na oczach całego tramwaju.
Zresztą, co niby miałby jej powiedzieć?
Cześć, jestem Leon.
Tu masz mój numer, zadzwoń po pracy? No przecież to brzmi żałośnie.
Wysiadł więc na przystanku i nawet nie oglądał się za siebie, pewien, że i tak jej już więcej nie zobaczy.
A jednak, cały czas chodziła mu po głowie.
Nawet w pracy, przeglądając pliki Excela albo skrzynkę mailową, co rusz wracały mu jej oczy, jej uśmiech.
Normalnie jakieś szaleństwo.
Kiedy więc dyrektor pan Janik wprowadził ją do ich biura z Oto wasza nowa koleżanka, Leon myślał, że mu się przewidziało.
Już miał się zapisać do okulisty.
Tymczasem to była rzeczywista Zosia miała z nim współpracować, biurko przy biurku!
Zosia przedstawiła się z promiennym uśmiechem.
On był ostatni w zespole, z którym jeszcze nie zamieniła słowa.
Leon, bardzo mi miło zdołał tylko wydusić, bo kompletnie ogłupiał.
W środku miał mętlik, ale jedno uczucie było wyraźne coś w nim rosło, budziło się.
Spotykając się z Zosią w biurze, coraz częściej myślał:
…że dla niej gotów byłby rzucić wszystko, ściągnąć gwiazdę z nieba albo i Tatry przestawić z miejsca.
Chciał jej imponować, zwrócić na siebie jej uwagę.
Wieczorem spotkał się z Bartkiem, jak zwykle w parku, gdzie wyprowadzali psy.
Cały podekscytowany opowiadał o Zosi:
Ty się zakochałeś, Leon!
Serio!
śmiał się Bartek.
Myślisz?
No pewnie!
U mnie z Kasią było tak samo: spojrzałem i wiedziałem, że to ta.
Spróbuj coś zdziałać, zaproś ją na kawę, do kina.
Ale jeśli ona już kogoś ma?
A ja się narzucę, jak ostatni frajer
Zawsze możesz tylko spróbować!
Najwyżej się nie uda.
Ale nie próbując masz zero szans.
Leon więc spróbował.
Po pracy podszedł do Zosi na przystanku, zakręcił się niezgrabnie i zapytał:
Wiem, że trochę to niezręczne, ale…
może skoczymy dziś do kawiarni lub na jakiś film?
Zosia uśmiechnęła się i zgodziła.
Spędzili cudowny wieczór: kawa, potem długi spacer przez ciche ulice Krakowa, a na koniec Leon odprowadził ją pod dom.
Wszystko wyszło nawet lepiej niż sobie wyobrażał.
Po powrocie do mieszkania musiał jeszcze wyjść z Polą na wieczorny spacer.
Nie mógł tego zaniedbać, bo mieszkał sam, a Pola to spory, energiczny owczarek niemiecki.
W łóżku długo nie mógł zasnąć, snuł wizje o wspólnej przyszłości: jak będą żyć razem, śluby, dzieci, wypady za miasto w weekendy…
Wydawało mu się, że to już niedługo stanie się rzeczywistością.
Minęły trzy miesiące były to najlepsze miesiące jego życia.
Kina, kolacje w restauracjach, romantyczne spacery w deszczu, a nawet pocałunki na Plantach, mimo gapiów.
Zosia była wyjątkowa: ciepła, zabawna, skromna, bardzo porządna.
Leon dziękował losowi każdego dnia, że ją poznał.
Ale…
Jedynym mankamentem było to, że po randkach musiał jeszcze popędzać po osiedlu z Polą.
Sam mieszkał, sam się psem zajmował.
Kilka razy proponował, żeby poszli na spacer we troje, ale Zosia zawsze wycofywała się z tych propozycji, mówiła, że lepiej we dwoje zawsze może wpaść do kawiarni albo kina, a z psem to już nie bardzo wypada.
Masz rację przytakiwał Leon, choć czuł lekkie ukłucie żalu.
W końcu Leon się oświadczył.
Zosia powiedziała tak.
Ale kiedy zaproponował, żeby zamieszkali razem, znowu się wycofała.
Zosiu, wiem, że ślub planujemy dopiero za rok, ale naprawdę wolałbym, żebyś już była przy mnie…
Spokojniej mi, kiedy jesteś blisko.
Obiecałam właścicielce mieszkania, że dogadam się z nią do końca roku, nie chcę robić problemu…
szukała wymówki.
Jak trzeba, zapłacę czynsz za te dwa miesiące i już.
Chodź, pokażę ci mój kąt, poznasz Polę.
Jestem pewien, że ją polubisz!
Widać było, że Zosia walczy sama ze sobą, ale ostatecznie się zgodziła.
Kochała Leona.
Chciała spróbować przezwyciężyć swój lęk.
Przechodząc przez próg, zachowywała się bardzo niepewnie, rozglądała się jakby coś jej przeszkadzało, wciąż nie zdejmowała butów.
Gdy Leon wrócił do przedpokoju, zobaczył w jej oczach czysty przerażenie w sekundę wybiegała z mieszkania, zostawiając go w osłupieniu.
Zosiu, co się stało?!
Leon dzwonił, pisał bez odpowiedzi.
Dopiero wieczorem spotkał się z Bartkiem, żeby jakoś to przegadać, ukoić nerwy, liczył może na mądrą radę.
Po dłuższej rozmowie postanowił, że musi wytrzymać do poniedziałku.
Przecież do pracy przyjdzie na pewno, tam wszystko się wyjaśni.
W poniedziałek Leon nerwowo zerkał na zegarek, wyglądał przez zaparowane szyby tramwaju przy pętli Dąbie, ale Zosi nie było widać.
Zazwyczaj przyjeżdżała wcześniej, jeszcze przed wszystkimi…
Może coś się stało?
Już prawie dzwonił do dyrektora, żeby wziąć dzień wolny i szukać jej po mieście, aż tu nagle widzi Zosię idącą chodnikiem: w rozpuszczonych włosach, zapłakaną, bardzo smutną.
Zosiu, poczekaj!
Stanęła jak wryta, odwróciła się i na widok Leona tylko westchnęła ciężko.
Zosiu, co się stało?
Dlaczego uciekłaś?
Dlaczego nie odbierasz?
Przepraszam, ale już nie wiem co o tym mysleć…
Leon…
przepraszam.
Co się stało?
Za pięć minut zaczynam pracę.
Wieczorem wszystko ci powiem?
Ty się rozmyśliłaś?
Nie chcesz być ze mną?
chwycił ją za rękę i nie zamierzał puścić.
Proszę, Zosiu.
Przez dwa dni nie mam głowy do niczego.
Powiedz mi tu i teraz: dlaczego?
Przepraszam, Leon.
Nie dam rady z tobą zamieszkać…
Ale dlaczego?
Co się stało?
Zrobiłem coś nie tak?
Nie…
To co?
Otarła łzy i popatrzyła prosto w oczy Leona:
Po prostu się boję…
Czego, kochanie?
Psów się boję.
Co…?
Przecież mówiłem, że Pola jest łagodna jak baranek.
Jeszcze cię nie przekonałem?
Nie rozumiesz.
Boję się nie tylko twojego psa wszystkich psów na świecie…
Gdy miałam sześć lat, rzucił się na mnie czyjś amstaff.
Wtedy byłam na placu zabaw, mama poszła do sklepu, a właściciel psa był pijany i poszczuł psa na mnie.
Cudem mnie uratowali.
Od tego czasu panicznie boję się każdego psa.
Zosiu czemu nigdy mi nie wspomniałaś?
Nie potrafiłam, bałam się wracać do tego wspomnienia…
Strasznie się wtedy przestraszyłam.
Do dziś czuję ten strach.
Zosiu…
ale po ulicach przecież pełno psów, jakoś się z nimi mijasz?
Staram się…
Unikam, omijam, idę drugą stroną.
Ale mieszkać pod jednym dachem z dużym psem, jak twoja Pola?
Nie dam rady.
Przepraszam cię.
To nie twoja wina ani Poli, tylko moja.
To bez sensu…
Leon, starałam się bardzo!
Chciałam pokonać strach, dlatego pojechałam do ciebie, chciałam się przełamać.
Ale nie dałam rady…
Gdy tylko zobaczyłam psa w twoim mieszkaniu, po prostu mnie sparaliżowało…
Wiem Ale przecież da się z tym coś zrobić.
Próbowałam nawet psychologa, ale mi nie pomogło…
Chciałabym jakoś się przemóc, ale nie mogę ci nic obiecać.
Po pracy Leon znów poszedł do Bartka.
Opowiedział wszystko, powiedział, że go to dobija kocha ją, a nie mogą być razem przez…
psa.
Jak być szczęśliwym w takiej beznadziejnej sytuacji?
Poli przecież nie oddasz?
zapytał z troską Bartek.
Nie, zwariowałeś?
Pola to moja rodzina.
Ale Zosia też.
I teraz mam rozdarte serce…
No to musisz z nią powalczyć!
Pomóc jej, nie poddawać się.
Może jeszcze raz spróbować, nawet powoli, samymi spacerami?
Zacząć tak, żeby nie była sama z Polą w mieszkaniu, lepiej w parku albo za miastem.
Myślisz, że to coś pomoże?
w Leonie zapalił się płomyczek nadziei.
Pewnie!
Pokażesz, jaka Pola jest mądra i łagodna, może jej nieco oswoić te emocje.
Spróbować zawsze warto.
Kiedy parę dni później Leon podjechał pod blok Zosi dużym autem, ona od razu się zdziwiła:
Skąd masz takie auto?!
Od znajomego pożyczyłem.
Ma z tyłu specjalną klatkę dla psów, więc Pola jedzie w bagażniku, a ty siedzisz ze mną, wszystko będzie pod kontrolą.
No dobra…
Pojechali razem za Kraków, na dużą polanę w Lasku Wolskim, gdzie nikogo nie było.
Leon pomógł Zosi wysiąść, potem wypuścił Polę, ale suczka od razu dostała komendę, żeby nie podchodzić za blisko.
Pięknie tu zagadał Leon, żeby ją choć trochę rozluźnić.
Tak, bardzo…
Wskoczyli w kalosze ostatnio padało, ziemia była mokra.
Leon bawił się przez chwilę z Polą piłką, rzucał jej do krzaków, żeby Zosia nie czuła napięcia.
Jak się trzymasz, Zosiu?
Sama nie wiem…
Staram się, ale jestem napięta…
Kochana, psy są różne, jak ludzie.
Trafiłaś na agresywnego amstaffa, ale większość psów to zupełnie inne charaktery!
Pola jest zupełnie inna, niczego się nie bój.
Rzucił piłkę dalej, Pola pobiegła szczęśliwa i zaszczekała z radości.
Słuchaj, nie chce jej skrzywdzić.
Wiesz co, może spróbujesz rzucić Poli piłkę?
Nie, boję się strasznie…
Zamknij oczy, na moment.
Dasz radę.
Dla mnie raz…
Zosia złapała piłkę, drżącymi dłońmi i mocno zamknęła oczy, po czym rzuciła jak najdalej.
Super!
Leon się śmiał.
Pola, przynieś!
Pola wybiegła zadowolona i zaraz wróciła, czekając na następne rzucenie.
Zosia już była trochę mniej spięta.
No i co, źle było?
zapytał Leon z uśmiechem.
Nie wiem…
może to da się oswoić
Nagle okazało się, że piłka wpadła do wielkiej kałuży.
Pola biegała wokół niej, ale nie odważyła się wejść do wody, tylko szczekała na zabawkę z brzegu.
Haha, Pola boi się wody!
Leon zażartował.
Ciekawe, psy też mają swoje słabości…
Serio?
Myślałam, że psy niczego się nie boją
Pola zawsze omija kałuże szerokim łukiem, bo kiedyś jako szczeniak wyciągałem ją z rzeczki podczas wycieczki.
Od tego czasu jej wystarczy deszcz…
Ale kurde, muszę wejść po tę piłkę.
Leon ostrożnie wszedł do kałuży, ale nagle zapadł się głębiej wpadł po kolana w błoto.
Leon, wszystko ok?!
Tak, tylko ta kałuża głęboka.
Chwileczkę, zaraz wrócę.
Ale po chwili stał już w błocie po pas, nie mogąc się ruszyć.
Wyłaź stamtąd!
krzyknęła Zosia.
Nie mogę…
To bagienko.
Ciągnie mnie jakby pod ziemię…
O matko…
Pola biegała zawzięcie wkoło, szczekała coraz głośniej, nie mogąc się zdecydować, jak pomóc.
Zosia rozglądała się w panice, nie mogła znaleźć zasięgu w komórce.
W końcu strach o Leona okazał się silniejszy niż panika związana z Polą.
Otarła łzy, złapała solidną gałąź, podbiegła do brzegu i podała ją Leonowi.
Pola zrozumiała i również zaczęła pomagać ciągnąć za rękaw.
W trójkę, po wielkim wysiłku, udało się wyciągnąć Leona na brzeg.
Wszyscy padli na trawę, ubłoceni i zmęczeni, ale szczęśliwi.
Dziewczyny, wy to jesteście bohaterki!
odetchnął Leon, śmiejąc się i przytulając Zosię, a później Polę.
Serio, uratowałyście mi dzisiaj życie.
Tak się bałam…
szepnęła Zosia, cały czas trzymając jego dłoń.
Tylko nie mów, że ci jeszcze nowa fobia doszła…
zażartował Leon.
Właśnie tak odparła cicho, głaszcząc Polę po łbie.
Boję się już tylko jednego…
że cię stracę.
Ten lęk jest większy niż wszystkie dotychczasowe.
Wieczorem, już po kąpieli i sycącej kolacji, we trójkę rozłożyli się na wielkim narożniku Leon, Zosia i Pola i przez kilka godzin oglądali filmy o psach.
I choć świat dokoła nie zniknął, to jednak tamtej nocy byli tylko oni, a strach o siebie nawzajem już mieli wspólny.