Kochanka mojego męża była piękna. Sama bym taką wybrała, gdybym była facetem. Znacie takie kobiety…

Kochanka męża była naprawdę piękna. Sama by ją wybrała, gdyby była mężczyzną. Takie kobiety po prostu się zna, bo mają w sobie coś wyjątkowego. Wszystko robią z godnością, patrzą prosto w oczy, słuchają z uwagą. Nie mają w sobie tej niezdarnej nerwowości, nie muszą odsłaniać dekoltu czy pleców, by zwracać na siebie uwagę. Ich spokój jest królewski, nigdy nie wpadają w panikę.

Wybrałaby ją nawet jako własne przeciwieństwo.

Bo jaka ona sama była? Wiecznie zabiegana, krzycząca na dzieci i męża, wszystko jej z rąk wypadało, nigdy na nic nie miała czasu, w pracy same zaległości, szefowa Rafałowska tylko wzdychała rozczarowana. Zawsze chodziła w spodniach i szerokich swetrach, bo kto ma czas prasować sukienki czy bluzki? Dawno już zapomniała, kiedy ostatni raz prasowała te wszystkie falbany i koronki. Na szczęście nowoczesna suszarka wyciągała za nią pranie tak gładkie, że żelazko mogło leżeć zapomniane w szafie.

A kochanka męża? Bajka. Figura, postawa, nogi, włosy, oczy, twarz brak tchu.

I ona od tamtej chwili nie mogła złapać oddechu od kiedy się dowiedziała. Właściwie, od kiedy zobaczyła. Zupełnie przypadkiem, załatwiając sprawy służbowe na drugim końcu Warszawy, weszła do pierwszej lepszej kawiarni coś przegryźć. Sprawy załatwione, a głód nie poczeka. W tłocznej kawiarni znalazła wolny kąt, usiadła, wzięła menu i podniosła wzrok. Nie, nie pomyliła się. Od razu poznała swojego męża. Od tyłu. I zobaczyła ją.

Trzymał jej dłonie w swoich i całował palce. Aż ją zemdliło z przesady. Co to za „twoje palce pachną kadzidłem”? Ale kobieta była fenomenalna. Obiektywnie.

W głowie pojawiło się dziwne, znajome uczucie. Jak po poparzeniu patrzysz na ślad na skórze i wiesz, że za chwilę dopadnie cię ból. Ale przez te kilka sekund tylko czekasz na nieuniknione cierpienie. I żeby je odroczyć, dmuchasz nerwowo w zaczerwienione miejsce.

Teoretycznie powinno boleć. A w środku nic. Kompletnie nic.

Mąż wrócił do domu punktualnie. On zawsze był w świetnym nastroju, zrównoważony. To ona była kłębkiem nerwów, zawsze gdzieś pędziła, wszystkich poganiała. On taki solidny sangwinik z poczuciem humoru, spokój u podstaw.

Jej by się teraz przydało trochę tego humoru. Jej własne nie nadawało się na taką sytuację.

Cały wieczór miała ochotę zapytać go bez emocji: no i jak twoja kochanka? Widziałam was niedawno w kawiarni „Pod Zegarem”. Śliczna jest, rozumiem cię, mnie też by przekabaciła.

Powiedzieć to, by potem patrzeć, jak spływa mu pot czołem, jak się czerwieni i próbuje zachować twarz.

I mogłaby dodać: to co teraz? Dzieci poznaj niech polubią nową mamusię. A co ze mną? Przeprowadzka czy się dogadamy? Z własnym mieszkaniem czy do nas ją doprowadzisz?

Nic jednak nie powiedziała. Mąż jak zwykle objął ją wieczorem w łóżku, przytulił i momentalnie zasnął.

Może oni nawet jeszcze nie spali ze sobą pomyślała, odsunęła się na swoją połowę łóżka. Zatkało ją z tego wszystkiego. No proszę, zaczęła myśleć jak kobieta zdradzona udaje chłód, wmawia wszystkim, że to jej się przewidziało.

Może rzeczywiście jeszcze do tego nie doszło. Tylko początek: zachwyt, przyciąganie, pragnienia zgodne jak dwa wahadła. A on doskonały: świetny konspirator, nawet nie drgnął na nerwach, zero wpadki w zachowaniu.

Przewracała się całą noc, śniły się jej jakieś ogniste kwiaty i obce kobiety w czerwonych sukniach.

Obudziła się z ciężką głową, wolniej niż zwykle szykowała dzieci do szkoły.

I cały czas się zastanawiała co dalej? Co zazwyczaj robią kobiety, które przyłapią męża z kochanką? Może wygooglować?

Google nie pomogło. Ona sama nie miała żadnej odpowiedzi. Próbować żyć dalej?

Co tu próbować przecież i tak żyje dalej. Codzienność, mąż wracający punktualnie, żadnej szminki na koszuli, żadnego zapachu obcych perfum, dzieci rozbieganie, kino w niedzielę. Wszystko po staremu. Ten sam seks dwa razy w tygodniu. Czasem trzy jak przyciśnie.

Może to nie on był wtedy w kawiarni?

Ależ skąd, zbyt dobrze go znała. Zadzwoniła w porze lunchu, nie odebrał. Wzięła taksówkę, pojechała znowu do tej kawiarni. Całą drogę kombinowała, co powiedzieć kierowcy, żeby nie było podejrzane wymyśliła o „oczekiwaniu na paczkę z pracy”. Samochód męża stał w rzędzie przed wejściem. Mąż wyszedł z kochanką, wsiedli razem do auta i odjechali.

Pobladła. Poprosiła kierowcę o wodę, odegrała rozmowę przez telefon wrzasnęła: „Dajcie spokój z tą paczką! Nie mogę już czekać, wracam do pracy!”

W gruncie rzeczy, nie było jej wszystko jedno, co pomyśli o niej taksówkarz.

Świadomość, że mąż ma kochankę, wywraca życie. Rozwód? Chyba tak. Ale jak żyć inaczej? Znosić to? Po co? Dla czego?

Przypomniała sobie, jak kilka lat temu mąż jej przyjaciółki miał romans. Chował się i kombinował, ale żona i tak się dowiedziała. Była awantura, tłumaczył się do końca, nawet jak pokazano mu rozmowy na Messengerze. Twierdził, że go zhakowali, zmyślali konkurenci.

Jej mąż wtedy powiedział stanowczo: ja bym nie kłamał. Żal mi takich ludzi. Zrobiłeś głupotę miej odwagę się przyznać. Jeśli ważna jest rodzina, zerwij to albo odejdź, ale zabezpiecz rodzinę.

Była wtedy dumna z męża taki odpowiedzialny.

Łatwo kogoś pouczać z boku. Zwłaszcza gdy nic się nie traci.

Ale gdy to ty siedzisz w środku dramatu i masz przed sobą męża i kochankę, cała odwaga znika.

Podchodziła do ich stolika w kawiarni i usiadła na wolnym krześle. Kochanka spojrzała na nią ze zdziwieniem. Mąż zamarł; po chwili zaczął nerwowo poruszać się na krześle. W ciszy bawiło ją to przedstawienie. Kochanka chyba zrozumiała od razu, kim ona jest może nawet wiedziała wcześniej.

Mąż chciał coś powiedzieć, ale podniosła dłoń: „To nie tak jak myślę, prawda? A wie pani, w tej sytuacji nie ma nic niezwykłego. Zdarza się. Ale teraz proszę sobie przemyśleć, jak to rozwiązać mamy dzieci, wspólne mieszkanie, rodziców w podeszłym wieku. Jesteście mądrzy, dacie radę.”

Powoli wstała i wyszła z kawiarni. Dobrze wyglądała w pachnącej świeżością sukience. Szkoda, że tak dawno jej nie zakładała.