Przeczucie nieszczęścia Julia obudziła się w środku nocy i już nie zmrużyła oka do rana. Coś – moż…

PRZECZUCIE NIESZCZĘŚCIA

Kinga obudziła się w środku nocy i do rana nie zmrużyła już oka. Czy to jakiś koszmar, czy może dziwne niepokoje nie dawały jej spokoju. Nagle ogarnął ją taki ciężar na sercu, że łzy same popłynęły jej po policzkach. Nie rozumiała dlaczego po prostu nie mogła tego pojąć. Oddychało jej się z trudem, a do tego napadło ją straszne przeczucie, jakby za chwilę miało stać się coś bardzo złego.

Cicho podeszła do łóżeczka, w którym spał jej synek Staś. Chłopczyk uśmiechał się przez sen i coś cicho mamrotał. Kinga poprawiła mu kołderkę i wyszła do kuchni. Za oknem panował mrok, jakiego nie widać nawet w listopadzie.

Kinga, znowu nie możesz spać? usłyszała nagle za plecami głos Marka.

Znowu to samo Nie rozumiem, co się ze mną dzieje, Marek odparła cicho.

Pewnie to ta cała poporodowa depresja! zażartował, starając się dodać jej otuchy.

Ale Staś już ma prawie pół roku, nigdy wcześniej nie miałam depresji, a teraz nagle?

Różnie bywa! Hormony, nerwy wiesz jak jest. Nie zamartwiaj się, będzie dobrze!

A jednak się boję, Marek wyszeptała, tuląc się do męża.

Nie martw się, Kochanie odpowiedział, obejmując ją mocno.

Trzy tygodnie później zaproszono Kingę z synkiem do przychodni na wizytę u pediatry. Wcześniej Staś miał półroczny bilans, pobrali mu krew, odwiedził kolejnych specjalistów. Telefon od pielęgniarki z przychodni całkowicie Kingę zaskoczył.

Coś się stało? dopytywała z niepokojem.

Pani Kingo, proszę się nie martwić, wszystkiego dowie się Pani od pani doktor usłyszała w odpowiedzi.

W przychodni, jak zwykle, kolejka, a Kingę znów zalewa fala niepokoju. Gdy wreszcie weszła do gabinetu, była już na granicy wytrzymałości.

Proszę usiąść powiedziała spokojnie pani doktor Kingo Nowak, muszę powiedzieć Pani coś ważnego. Proszę się na razie nie denerwować, ale trzeba zrobić dodatkowe badania.

Co się dzieje?! wydusiła z trudem. Poczuła, że wszystkie jej przewidywania zaraz się potwierdzą.

Wyniki Stasia są złe. Poziom leukocytów jest bardzo wysoki, inne wskaźniki też niepokojące. Konieczna jest pilna powtórka badań i konsultacja w specjalistycznym szpitalu.

W jakim szpitalu? zapytała niemal bezgłośnie.

W Centrum Onkologii Dziecięcej w Warszawie odpowiedziała lekarka.

Jak wróciła do mieszkania na Mokotowie, Kinga nawet nie pamiętała. Marek już czekał, wrócił z pracy wcześniej, bo przeczytał jej wiadomość i od razu wyszedł.

Kochanie, co się stało? wyszeptał.

Kinga płakała, ale łez już nawet nie wycierała.

Skierowano nas na pilną konsultację do onkologii… szepnęła z trzęsącym się głosem.

Może to tylko kontrola, nic poważnego! próbował ją uspokoić.

To nie będzie tylko kontrola, Marek… westchnęła ciężko. Czułam, że coś jest nie tak, ale nie wiedziałam co, nie wiedziałam, skąd przyjdzie nieszczęście.

Przytuliła Stasia i długo płakała. Synek przewrócił się niespokojnie przez sen jeszcze nie miał pojęcia, co się wokół niego dzieje.

Ostre białaczka powiedział starszy lekarz, długo studiując wyniki. Trzeba jak najszybciej zaczynać leczenie.

Kinga płakała bez końca. Trudno jej było przyjąć, że to dzieje się naprawdę. Chemia zaczęła się bez jej obecności Staś leżał na OIOM-ie, Kinga pod drzwiami.

Proszę iść do domu! próbowała przekonać ją pielęgniarka dyżurna i tak dzisiaj nie wpuszczą Pani do synka!

Nie mogę! Nie dam rady być tam bez Stasia!

Kinga i Marek byli małżeństwem od ośmiu lat. Przez długi czas nie mogli doczekać się dziecka oba przeszli badania, ale wszystko było niby w porządku. Udało się dopiero w ósmym roku ich małżeństwa. Byli wtedy przeszczęśliwi, a Kinga przez całą ciążę była noszona przez Marka na rękach, ten nie pozwolił jej podnieść nawet siatki z zakupami. Ostatni miesiąc ciąży Kinga spędziła w szpitalu, lekarz zalecał to z obawy przed przedwczesnym porodem. Pół roku temu na świat przyszedł wreszcie długo wyczekiwany Staś. Nazwali go na cześć taty Marka, który zginął kilka lat temu w wypadku samochodowym.

Kinga, nie wolno nazywać dziecka imieniem zmarłego tragicznie! mówiła babcia, gdy usłyszała ich wybór.

Babciu, nie wierz w przesądy! odpierała z uśmiechem. Była tak szczęśliwa, że nie chciała, by cokolwiek to szczęście psuło.

Kinga i Marek przechodzili przez najtrudniejsze chwile w życiu. Staś w ciągu miesiąca chudł w oczach, twarzyczkę miał ziemistą, pod oczami pojawiły się cienie. Kinga była dopuszczona na oddział dopiero po ostrej rozmowie z ordynatorem, który bardzo bronił dostępu matkom, żeby nie narażać dzieci z bardzo słabą odpornością. Ale ona już po prostu nie mogła być osobno, wyła z rozpaczy pod drzwiami OIOM-u. Wreszcie ją wpuszczono.

Takich operacji nie robimy powiedział następnego dnia profesor Czesław Wilga, ordynator Trzeba szukać ratunku za granicą, tylko tam istnieje szansa dla Pani dziecka. Ale to bardzo drogie leczenie.

Gdzie można spróbować? zapytała zdecydowanie Kinga.

W Niemczech lub w Izraelu. Tylko tam.

Znajdziemy pieniądze. Proszę przygotować dokumentację.

Dokumenty wysłali do kliniki w Izraelu, specjalizującej się w leczeniu białaczki. Przyszła odpowiedź są w stanie podjąć się leczenia, jednak koszt to ponad 2 miliony złotych.

Kinga, nawet jeśli sprzedamy mieszkanie i samochód, nie uzbieramy nawet połowy mówił Marek już wstawiłem ogłoszenie, ale to potrwa

Nie mamy więcej niż dwa miesiące szlochała Kinga musimy próbować wszystkiego.

Pieniądze zbierali wszyscy na uczelni, gdzie pracował Marek, w szkole Kingi, lokalny fundusz charytatywny, znajomi, sklepy, sąsiedzi. Część przekazał też samorząd, część wolontariusze. Udało się zebrać nieco więcej niż połowę potrzebnej sumy. Czas uciekał dłużej nie mogli czekać z operacją.

Kinga, lećcie już przekonywał Marek ja tu będę próbował sprzedać mieszkanie, może ktoś się znajdzie, co jeszcze się uda, przeleję wam od razu.

Ludzie z ich miasteczka bardzo przeżywali historię Stasia i Kingi, ale takich pieniędzy zebrać nie było realnie szans.

Po załatwieniu papierów Kinga z synkiem polecieli do Izraela. Zebrane środki wciąż nie wystarczały. Staś przeszedł serię badań, zaczął przygotowania do operacji. Kinga starała się nie myśleć o tym, skąd wziąć resztę pieniędzy. Trzymała się myśli, że wydarzy się cud. Za miesiąc Staś miał skończyć roczek.

W pokoju obok leżała z synkiem inna mama. Chłopczyk miał trzy latka. Okazało się, że są z sąsiednitzwa mieszkali pod Warszawą. Magdzie udało się zebrać całą kwotę, jednak ich sprawa była dramatyczniejsza u jej Michała wykryto białaczkę zbyt późno, leczenie nie dawało efektów i operacja była co chwila przekładana.

Nie płacz, Kinga! przekonywała ją Magda Przeżyjecie to, będziesz jeszcze chodzić ze Stasiem do cyrku i do zoo! My z Michałkiem byliśmy w zeszłym roku, tak mu się spodobał czarny niedźwiedź, pół godziny go obserwował. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, co go czeka. Wtedy po raz pierwszy leciała mu krew z nosa nie umiałam zatrzymać Parę razy tak jeszcze było… Dopiero później pojechaliśmy do lekarza. Już był trzeci etap Jak mogłam tego nie zauważyć!

Magda, nie płacz, jeszcze wszyscy spotkamy się kiedyś w zoo! teraz to Kinga próbowała ją pocieszać.

Ale ja przecież widziałam, że coś się dzieje! Michałek chudł, posmutniał, nie chciał jeść, ciągle jakieś infekcje! Czemu od razu nie poszłam do lekarza! To moja wina! rozpaczała Magda, a Kinga sama nie wiedziała, jak ją pocieszyć czy w takiej sytuacji znajdą się jeszcze jakieś odpowiednie słowa…

Po kilku dniach Michałkowi bardzo się pogorszyło. Zabrali go na OIOM. Magdy nie chcieli tam wpuścić. Siedziała na korytarzu pod drzwiami i płakała bezgłośnie.

Magda, chodź, choćby na chwilę się zdrzemniesz prosiła ją Kinga.

Muszę być tu! Michał wie, że tu jestem, jest mu łatwiej! upierała się przy swoim.

On dobrze wie, że z nim jesteś, czuje to. Chodź

Ale Magda nie zrezygnowała z nocnej warty. Pielęgniarka dała jej zastrzyk uspokajający, więc już nawet nie płakała. Patrzyła tylko pustym wzrokiem i czekała. Cały czas miała nadzieję, że zdarzy się cud.

Wieczorem zadzwonił Marek. Kinga akurat tuliła Stasia, próbując wycisnąć z każdej minuty jak najwięcej czasu z synem nie wiedziała, ile im tych minut zostało.

Kinga, przelałem trochę ponad sto tysięcy, młoda para oglądała dziś mieszkanie, obniżyłem cenę, prosili o dwa dni do namysłu.

Dobrze odpowiedziała cicho a ty…

Wtem z korytarza dobiegł przeraźliwy krzyk, przerwała rozmowę, telefon spadł z łóżka. Staś obudził się i zapłakał. Kinga przytuliła go, pogłaskała po główce, chłopczyk się przeciągnął i zasnął. Położywszy go do łóżeczka, wybiegła na korytarz. Już wiedziała, co się stało, choć nie chciała w to uwierzyć. Pod drzwiami OIOM-u klęczała Magda i szlochała. Siostry starały się nalać jej wody, pocieszyć, dać zastrzyk. Ona tylko cicho zawodziła, a Kinga pierwszy raz zobaczyła w jej oczach taki ból. Wszystko zrozumiała.

Magda, musisz się trzymać płakała, obejmując ją musisz żyć także dla Michałka!

Po co mam żyć? Mój syn umarł! To moja wina! Jak ja mam z tym żyć! wyła Magda.

Kinga pomogła przytrzymać ją do zastrzyku, potem odprowadziła do pokoju była zupełnie nieprzytomna.

Niech odpocznie, później jeszcze będzie czas na łzy powiedział zmęczony lekarz dyżurny.

Kinga tej nocy nie zmrużyła oka. Siedziała przy łóżeczku Stasia i patrzyła na niego, chcąc nasycić się jego widokiem na zapas.

Następnego dnia do Kingi zajrzała Magda. Już nie płakała. W ciągu jednej nocy postarzała się o dziesięć lat. W jej spojrzeniu była już tylko pustka. Kobiety długo się przytulały w milczeniu.

Oby wam się udało szepnęła Magda, gdy wychodziła macie szansę, nie zmarnujcie jej! Ja teraz muszę zaopiekować się moim synkiem: pogrzeb, potem dziewiąty dzień, czterdziesty… Potem pomnik, a potem otarła łzy Przeczytasz to, gdy mnie już nie będzie – nie mam siły powiedzieć tego na głos wręczyła Kingę zaklejoną kopertę.

Dobrze szepnęła Kinga.

Po wyjściu Magdy zrobiło się jeszcze bardziej pusto. Stasia zabrali na badania.

Kinga otworzyła kopertę:

Droga Kingo! napisała Magda roztrzęsioną ręką Bardzo chciałabym, żeby Staś żył. Niech żyje, bawi się i cieszy też za mojego Michałka. Niech biega, dorasta, uczy się Niech raduje się każdym dniem, gra w piłkę i jeździ na nartach. A jak będziesz w zoo, przekaż proszę pozdrowienia czarnemu niedźwiedziowi! Całe oczy mam we łzach, więc wybacz, jeśli pismo rozmazane W kopercie są pieniądze na leczenie. Michałkowi już się nie przydadzą może uratują Stasia.

Kinga płakała tym razem ze szczęścia, bo mogła opłacić operację, ale i z bólu, bo te pieniądze kosztowały za wiele

Marek, nie sprzedawaj mieszkania! mówiła mu przez telefon następnego dnia Musimy mieć gdzie wracać z Stasiem!

Skąd pieniądze? zdziwił się Marek.

Już mamy wszystko. Będzie dobrze!

Marek odłożył telefon i pierwszy raz od tygodni się uśmiechnął. W głosie Kingi coś usłyszał coś, co dało mu nadzieję, że naprawdę będzie dobrze. Kinga była tego już pewna.

Operację zrobili w dzień po pierwszych urodzinach Stasia. Przeżyła ten czas pod drzwiami OIOM-u, jak Magda, ale rokowania były dobre. Po pewnym czasie pozwolono jej odwiedzać syna, potem oboje mogli leżeć razem. Przed nimi był jeszcze miesiąc izolacji i kilka miesięcy rehabilitacji ale to już nie było ważne. Liczyło się tylko, że operacja się udała i jest szansa.

Staś odzyskiwał energię: bawił się zabawkami, trochę jadł, nawet się uśmiechał. Kiedy pierwszy raz powiedział coś w rodzaju mama, Kinga popłakała się z radości. Cud się wydarzył.

Meded! pokazywał Staś paluszkiem na wielkiego czarnego misia w warszawskim zoo.

Nie meded, miś! śmiała się Kinga.

Przyszli tu specjalnie do tego samego zoo, w którym kiedyś oglądał niedźwiedzia mały Michałek.

Pozdrowienia dla ciebie od Michałka szepnęła Kinga do wielkiego miśka.

Staś biegał, zajadał się lodami i jeździł u Marka na barana, oglądał wszystkie zwierzęta z szeroko otwartymi oczami. Teraz jego dzieciństwo było już tylko radosne, a szpital został gdzieś daleko z tyłu. Czasem w nocy Kinga jeszcze podchodziła do synka i nasłuchiwała jego oddechu ale lęk znikł. Przed nimi była cała przyszłość życie za siebie i za tego chłopca, dzięki któremu Staś dostał swoją drugą szansę.