Wigilijny wieczór w PRL: w „Pewexie” zachwyciła mnie czerwona, dziergana sukienka, a ja marzyłam, by…

Słuchaj, chcę Ci opowiedzieć, jak to było u mnie kiedyś, tuż przed Sylwestrem

Poszłam z mamą do Smyka, bo trzeba było coś tam jeszcze dokupić na święta chyba lampki albo łańcuch na choinkę I nagle wypatrzyłam to jedno, wyjątkowe, czerwone sukienki z dzianiny, z niebieskim, wyrazistym obszyciem na dole i przy rękawach. Totalnie wpadło mi w oko, aż serce mi szybciej zabiło. Tak bardzo chciałam je przymierzyć, że po prostu się uparłam, aż mama dała się przekonać.

Wyobraź sobie, zakładam i nagle jakby szyte na mnie! Ani za duże, ani za małe, po prostu idealnie leżało. A ja już zaczęłam sobie wyobrażać, jak wyglądam w nim na klasowym sylwestrze, jak może zobaczy mnie wtedy ten chłopak, który strasznie mi się wówczas podobał

I tak stoję w tej przebieralni, prawie ryczę, bo nie mam ochoty zdejmować tej sukienki. Mama widzi, że mi tak zależy Uśmiecha się smutno i mówi: Za chwilę mam wypłatę, dobra, weźmiemy to. Szczęście miałam takie, że aż skakać się chciało!

W domu od razu zabrałyśmy się za ozdabianie mieszkania, ubierałyśmy choinkę Tylko w lodówce zostało już właściwie tylko trochę lodu i resztka masła. Czekałyśmy bardzo na wypłatę mamy. Jak dobrze pamiętasz, za PRL-u nawet w grudniu 31-ego ludzie pracowali, tylko czasem szybciej puszczali z roboty.

I w końcu, ostatniego dnia roku mama wraca smutna, roztrzęsiona. Mówi, że wypłaty nie dali, wszystko opóźnili. Widzę łzy w oczach, słychać jej żal w głosie A najbardziej było jej chyba przykro, że zostawiła mnie w taki dzień praktycznie bez świątecznego stołu.

Ale ja z ręką na sercu pamiętam, że wcale nie byłam tym przybita. Był klimat świąt, telewizor grał jakieś stare, noworoczne filmy i to był ten czas, kiedy nie było jeszcze miliona kanałów, a TVP miała wtedy może dwa programy i tyle

Mama ugotowała ziemniaki, polała trochę masłem, do tego potarła marchewkę i posypała cukrem. Nic więcej. Siadłyśmy przy tym stole, a mamę wzięło na płacz. Sama zaczęłam ją pocieszać i nawet się nie zorientowałam, kiedy sama chlipałam na całego bo tak bardzo żal mi się jej zrobiło, nie o święta chodziło, tylko po prostu ją mi było strasznie szkoda.

Na koniec wtuliłyśmy się pod koc na kanapie, objąwszy się mocno, i oglądałyśmy razem sylwestrowy koncert.

O północy rozległy się dzwony a sąsiedzi z klatki wyszli na schody z kieliszkami szampana, składali sobie życzenia, śpiewali i krzyczeli jak szaleni. My zostałyśmy w domu. I nagle dzwonek do drzwi. Tak natarczywy, że aż się przestraszyłyśmy.

Mama poszła otworzyć, a tam pani Zofia, nasza sąsiadka z pierwszego piętra. Wieczna malkontentka zawsze jej przeszkadzałam: to pranie nieodpowiednio rozwiesiłam, to za głośno biegałam po schodach. Taka, co to naszą dzieciarnię poganiała z każdego podwórka. Obeszła się po domu, rzuciła okiem na nasz stół z ziemniakami, nie powiedziała nawet słowa i wyszła.

Mija może 20 minut a tu już nie dzwonek, tylko ktoś wali w drzwi nogą! Przeraziłyśmy się. Mama zabroniła mi wychodzić, sama sprawdziła kto tam I nagle do pokoju wtacza się pani Zofia, cała już w szampańskim nastroju. Dźwiga siaty z puszkami, słoikami, talerzykami, pod pachą butelka szampana. Na mamę wrzeszczy, żeby się nie gapiła, tylko pomogła, i wyciąga z toreb sałatki, wędliny, słoik ogórków kiszonych, pół gotowanego kurczaka, cukierki, a nawet kilka mandarynek!

Mama znowu się popłakała, ale tym razem już z innego powodu. Pani Zofia tylko prychnęła, wytarła jej nos swoim ogromnym rękawem, rzuciła jeszcze pod nosem nie bądź głupia, odwróciła się i wyszła.

Po Sylwestrze pani Zofia dalej rządziła na naszym podwórku i w klatce nigdy już nie wspomniała o tamtym wieczorze

Kiedy po latach cały blok żegnał ją na cmentarzu, okazało się, że wszyscy swoją wredną sąsiadkę jednak w jakiś sposób lubili Bo każdemu kiedyś jakoś pomogła.