Zdrada rodzeństwa – historia Darii, nieśmiałej dziewczyny, która mimo upokorzeń ze strony pięknego b…

Zdrada własnych dzieci

Marysia po raz kolejny z zachwytem patrzyła na swojego brata i siostrę. Jacyż oni byli piękni! Wysocy, ciemnowłosi, z niebieskimi oczami. Znów ich nagradzano. Znowu wygrali jakiś konkurs. Marysia wstała, żeby być pierwsza przy nich. Utykając na prawą nogę, ruszyła w ich stronę. W domu wiązała dla brata i siostry dwa króliczki jeden w spódniczce, drugi w kraciastych spodenkach. Chciała im je podarować. Niezgrabna, bardzo pulchna, z rzadkimi włosami ledwo spiętymi spinką, z prostodusznym uśmiechem na ustach. Krystyna i Marek udawali, że nie widzą siostry. Przebijała się do nich przez tłum.

Proszę państwa, przepuśćcie mnie! To mój brat i siostra! wołała wesoło Marysia.

Krystyna, jakaś gruba dziewczyna mówi, że jest waszą siostrą. Serio? zapytała jej blondwłosa koleżanka, Elżbieta.

Krystyna zerknęła za siebie i zobaczyła Marysię.

Idiotka tłusta! Zjawiała się… Matka pewnie kazała. Wstyd! pomyślała Krystyna.

A na głos odparła:

Nie, skąd. Mam tylko jednego brata Markuś.

Od razu myślałam! Przylepić się do was chce, biedactwo. Jeszcze jakieś zabawki przyniosła zachichotała Elżbieta.

Pewnie nasza lokalna fanka. Elu, zabierz jej te zabawki i dogoń nas, my z Markiem idziemy po nagrodę rzuciła Krystyna, posyłając buziaka do tłumu i chwytając brata za rękę.

Elżbieta odebrała od Marysi króliczki, zapewniając, że przekaże je rodzeństwu.

Dobrze! Ja będę na was w domu czekać! Napiekę drożdżówek! dziewczynka niezdarnie kuśtykała w stronę domu.

Masz, przekazuję ci. Powiedziała, że będzie na was czekała, drożdżówek napiecze. Sama jak drożdżówka… Kryśka, to naprawdę nie wasza rodzina? Po co ona was zaczepia? dopytywała Elżbieta.

Nie! Nie znam jej, pewnie chce się ogrzać przy naszej sławie. Zostawmy to! Krystyna wrzuciła króliczki do kosza na śmieci i poszła z Markiem i Elżbietą po nagrodę.

Skłamała koleżance. Marysia naprawdę była jej siostrą, przyrodnią. Mama Krystyny i Marka, Irena Władysławowna, zabrała ją do domu po tym, jak nagle odeszła ich daleka krewna. Wracali całą rodziną z wakacji, a Marysia została sama. Mała, z urazem.

Tak naprawdę, Irena była bardzo daleką rodziną siódma woda po kisielu i nawet nazwiska inne. Bliżsi krewni nie chcieli Marysi przyjąć. To ona się zgodziła, choć wcześniej musiała wytrzymać histerię męża i dzieci, bo na wieść, że będzie siostra, Krystyna i Marek wręcz wrzeszczeli, że sobie tego nie życzą. Rodzice zawsze im dogadzali.

Mamo, nie bierz jej do nas! Ona gruba, utykająca, głupia! Wstyd przy niej iść, co ludzie powiedzą!

Kochani, żal mi tej dziewczynki. Sama jedna na świecie. Psy i koty biorą do domu, a to przecież dziecko, potrzebuje ciepła. Nie będzie nam przeszkadzać, mamy duży dom przekonywała Irena.

Z ciężkim sercem dzieci się zgodziły. Mama była kierowniczką sklepu i to ona zapewniała rodzinie dochody ojciec był jej zastępcą i nigdy się przesadnie nie przykładał. Zamiast tego ciągle romansował na boku. A jeśli Irena o tym wiedziała, milczała jej Leon był piękny jak z obrazka, dzieci po nim odziedziczyły urodę.

Marysia rosła malutka, śmieszna, z jasnymi włosami, oczami jak brat i siostra niebieskimi, ale prawie przezroczystymi.

Ona ma oczy jak mleko z chabrem, wodniste… i jeszcze ta tusza! wyśmiewała Krystyna.

Marysia była jak świeża bułeczka. Pulchniutka, z dołeczkami na policzkach, bardzo dobra. Ale bawić się musiała sama rodzeństwo nie chciało jej w swoich zabawach. Zwalało na nią własne winy Marek stłukł wazon, Krystyna podarła mamie bluzkę wszystko zganiali na Marysię. A ona nawet się nie tłumaczyła, tylko przepraszała. Wiedziała, kto naprawdę zawinił, ale wolała, żeby nie krzyczano na piękne rodzeństwo.

Irena także nigdy nie krzyczała na Marysię, lecz ojciec wręcz odwrotnie.

Po co to straszydło do domu wzięłaś!? Wstyd przed ludźmi! Ledwo chodzi, waży jak cielę. Dzieci nasze anioły, a ty im taki cień do pary? Nikt jej nie chciał, a ty…! Kto ją zechce, jak dorośnie?! wrzeszczał Leon.

Marysia słyszała to zza zamkniętych drzwi. Potem szła do lustra. Nie lubiła swojego odbicia. Chciała być taka piękna jak Marek i Krystyna. Ale…

Do szkoły oddali ją do innej bliźniaki tego wymogły, grożąc, że będą uciekać z lekcji, jeśli mama się nie zgodzi. Irena widziała, że most, który próbowała zbudować między dziećmi, niemal runął, ale nie była w stanie nic z tym zrobić.

Czas mijał. Marek i Krystyna wyjechali na studia. Marysia poprosiła, by mogła zostać w domu.

Córciu, możesz studiować, gdzie chcesz, wszystko ci opłacę! Kim chcesz być? Projektantką, tłumaczką? Irena tuląc Marysię, szukała dla niej planów.

Marysia przytuliła się do policzka mamy jak kociak. Córka ta dawała jej ciepło, jakiego nie czuła od własnych dzieci. Marysia zawsze czekała na mamę, nawet w mrozie wychodząc przed dom. Mąż i tamci nie schodzili nawet przywitać, zawsze coś robili. Kiedy Irena próbowała zwrócić im uwagę, Krystyna się oburzała:

Mamo, no przecież mamy sprawy! A ta głupia czeka na ciebie jak piesek, bo nic nie robi i nie marzy!

Marysia spojrzała na mamę swoimi przezroczystymi oczami i szepnęła:

Mamusiu, mogę leczyć zwierzątka? Psy, koty, chomiki, świnki… chciałabym być weterynarzem. Tu, na miejscu się nauczyć.

To był naturalny wybór Marysia zawsze przynosiła do domu przybłędne zwierzęta, pielęgnowała je i oddawała w dobre ręce. Był u nich jeden olbrzymi pies, kundel, którego Marysia już nie oddała nikomu. Krystyna marzyła o rasowym psie, ale Irena stanęła po stronie Marysi.

Tak sobie żyli. Z czasem Irena musiała zostać w domu przez zdrowie. Gdy finanse zaczęły słabnąć, ojciec szybko przylgnął do przyjaciółki żony, właścicielki zakładu fryzjerskiego. Dzieci zjawiały się tylko po pieniądze szczęśliwie trochę oszczędności było. Przy mamie została tylko Marysia. Trochę kulejąc, codziennie gotowała dla mamy smakołyki, robiła masaż i ziółka. Wieczorami siadały pod jabłonią i piły herbatę, jakby świat się zatrzymał. To były ich najlepsze chwile.

Krystyna i Marek założyli własne rodziny. Matka pomogła im kupić mieszkania, ale pewnego dnia nastała burza. Syn przyjechał o czwartej nad ranem, niemal z płaczem, mówiąc, że utopił się w długach trzeba spłacić ogromną sumę.

I co teraz? Skąd wziąć, synku? Pytałeś ojca? Nie ma? Skąd by miał… Nawet gdybym wszystko sprzedała, nie zbiorę dziesięciu procent. Co robić?

Mamo, wtedy nie będziesz już miała syna uśmiechnął się Marek złowrogo.

Co takiego mówisz!? matka tuliła go do siebie.

Marek podał sposób sprzedać dom. Wtedy starczy na spłatę.

Ale synku… a my? Z Marysią? Gdzie pójdziemy? matka zbladła.

Gdzie pójdzie ta tłusta idiotka, wcale mnie nie obchodzi. Jest dorosła, niech sobie radzi. Całe życie na naszej głowie. A ciebie zabiorę do siebie! Weronika się ucieszy! Marek się uśmiechnął.

Weronika była jego żoną, ale Irena bardzo w to wątpiła, czy rzeczywiście się ucieszy. Ale nie sprzeciwiała się syna trzeba było ratować. Postawiła tylko warunek: Marysia pojedzie z nimi. Marek niechętnie się zgodził. Tymczasem Marysia przyszła do matki:

Mamusiu, ty jedź sama. Ja się przeprowadzę do pewnego człowieka, spotykamy się. On już mnie dawno zapraszał. Nie martw się o mnie!

Jak to? Kim jest? Powinnaś była mnie zapoznać! Czemu nie mówiłaś? dopytywała Irena z uśmiechem.

Poznasz później, mamo! Nie martw się! przytuliła Marysia.

Marek odetchnął nie musiał prosić Krystyny o pomoc w pozbyciu się Marysi, której i tak nie chciał przyjąć do siebie.

Tyle że Marysia skłamała. Nikt jej nie zaprosił, nikogo nie miała. Czuła jednak, że jej obecność byłaby niechciana, a przez to mama mogłaby cierpieć, a była taka słaba. Marysia nie chciała sprawiać jej przykrości, bo kochała ją nad życie.

Wynajęła więc pokój u starszego pana, dziadka Prokopa, we wsi pod Lublinem. Dziadek szukał lokatorki sam już nie dawał rady, w domu kury, kozy, świnki… Z Marysią znaleźli się idealnie. Kiedy usłyszał, że Marysia jest weterynarzem, aż się ucieszył. Nie chciał od niej pieniędzy, ona jednak nalegała, a i tak zawsze oddawał jej banknoty do torebki.

Wszystko jej się układało. Miała dach nad głową, pracę, szacunek ludzi. Zwierzęta ją kochały nie bały się jej, nie uciekały. Dla każdego Marysia miała czułe słowo i smakołyk z własnych pieniędzy.

Masz, Azorku, chodź, słoneczko, coś ci Dasha przyniosła! Nie bój się, malutki. Kropelki już dostałeś. Dzwoń do mnie, jakby coś mówiła każdemu.

Ojej, złota dziewczyno, w szpitalu tak dobrze mojego Bazylka nie traktują! zachwycała się pani Anna, właścicielka puszystego kota.

Marysia rozkwitała. Tylko w sercu niepokój co z mamą? Często dzwoniła. Ale mama jakby nie chciała rozmawiać, ostatnio nawet telefon odbierał Marek, szorstko odpowiadając, że matka odpoczywa.

Nie wiem. Tak się stęskniłam, już pół roku jej nie widziałam westchnęła podczas wieczornego picia herbaty z dziadkiem Prokopem.

To co, czemu nie pojedziesz? Ja z tobą, mam „Maluszka”, stary, ale jeździ! Mam prawo jazdy! zaproponował Prokop.

Marysia się ucieszyła. Miała adres Marka, więc pojechali. Długo pukali. Otworzyła im wysoka blondynka w szlafroku, ziewając.

Kim państwo są? Coś sprzedajecie? Nic nie kupujemy! chciała zamknąć drzwi.

Pani pewnie Weronika? Żona Marka? zapytała Marysia.

Tak… a państwo to kto?

Jestem Marysia! Siostra Marka! próbowała wejść, ale Weronika zagrodziła wejście.

Jasne… Czego tu chcesz? Idę teraz do kosmetyczki, nie mam czasu skrzywiła się Weronika.

Ja tylko na chwilę. To dziadek Prokop, on ze mną. Gdzie jest mama? Chcę się zobaczyć, zaraz wyjdę, nie przeszkodzę prosiła Marysia.

Nie ma jej tutaj. Marek ją zawiózł… Do domu opieki. Położyła się, kto miałby się nią zajmować? On w pracy, ja swoje sprawy. Gdzie? Skąd mam wiedzieć, jeszcze tam nie byłam. Zadzwonię. Halo, Marek? Jest tu ta… Marysia, z jakimś starym dziadem. Chcą adres. Dobrze. Dobrze, zapiszę im na kartce. I niech więcej nie przyjeżdżają! rzuciła, pryskając Marysię perfumami.

Marysia nic nie słyszała, chwyciła kartkę i zeszła z dziadkiem Prokopem po schodach.

Dlaczego mi nie powiedzieli? Przecież wymyśliłabym coś, mogłabym zaopiekować się mamą… szeptała.

Co ty mówisz? Przecież mogła do nas przyjść! U mnie w domu wielka izba wolna! Powinni byli uprzedzić! Co za bezprawie! oburzał się Prokop.

Pojechali pod dom opieki. Czy to naprawdę ta drobniutka staruszka o zapadniętych oczach była jej mamą? Dawniej była wysoka, tęga, radosna. Teraz leżała bezwładnie na poduszce, patrząc w sufit.

Mamo! To ja, Marysia! Mamusiu, przepraszam, że nie przyjeżdżałam. Myślałam… Nie ma dla mnie usprawiedliwienia! Wrócimy do domu, do dziadzia Prokopa! Są u niego kury, damy ci jajecznicę, mleka koziego zaraz ci się polepszy! Mamo, kocham cię!

Trzymała ją za leciutką rękę.

Udało się zabrać mamę do domu Marysia była formalnie córką, a Prokop groził, że powiadomi swojego kolegę-generala, bo przecież jest kombatantem… Marek załatwił, by matka została tam na zawsze, ale się przeliczył.

Irena stanęła na nogi po dziesięciu dniach. Podeszła do okna. Na podwórku świnka Fela przechadzała się godnie, kogut piała, pachniało mlekiem i drożdżówkami. Marysia wbiegła, utykając, zobaczyła matkę, która stała i płakała. Niepewnie, niezdarnie, Marysia ją objęła i przepraszała, że tak długo nie przyjeżdżała, że teraz będą żyć razem, a nie z Markiem i Krysią.

Irena milcząc tuliła ją do siebie, jakby znowu widziała małą, zabawną dziewczynkę, nie swoją z krwi, ale dobrą i troskliwą. Jedyne dziecko, które zostało przy niej na końcu życia, gdy już nikomu z pięknych i zamożnych dzieci nie była potrzebna.

Nic się nie martw, Marysiu. Teraz już wszystko będzie dobrze szeptała cicho Irena.

Dziewczyny! To co, herbatka? wszedł dziadek Prokop do pokoju.

I śmiejąc się, trzymając się za ręce, wszyscy razem weszli do kuchni. I do nowego życia.