Chłopiec obudził się, słysząc jęki swojej matki

Obudził mnie jęk mamy.
Wstałem z łóżka i podszedłem do jej łóżka:
Mamo, boli cię?
Matiejek, przynieś mi trochę wody!
Już, pobiegłem do kuchni.
Minutę później wróciłem z pełnym kubkiem:
Masz, mamo, pij!
Nagle rozległo się pukanie do drzwi.
Synku, otwórz!
Pewnie babcia Nina przyszła.
Sąsiadka weszła, trzymając w ręku duży kubek.
Jak się czujesz, Marysiu?
dotknęła jej czoła.
Masz gorączkę.
Przyniosłam ci ciepłe mleko z masłem.
Wypiłam już lek.
Powinnaś iść do szpitala.
Tam dobrze leczą.
Powinnaś lepiej się odżywiać, a w lodówce pustka.
Ciociu Nino, wszystkie pieniądze wydałam na lekarstwa, na oczach mamy pojawiły się łzy.
Nic nie pomaga.
Połóż się w szpitalu.
A kto zajmie się Matiejkiem?
Lepiej to sobie przemyśl Kto się nim zaopiekuje, jeśli umrzesz?
Nie masz nawet trzydziestu lat, a nie masz ani męża, ani pieniędzy, pogłaskała ją po głowie.
Dobra, już nie płacz!
Ciociu Nino, co robić?
Zaraz zadzwonię po lekarza, sąsiadka wyjęła telefon.
Po chwili wszystko ustaliła.
Powiedzieli: przyjdzie ktoś dzisiaj.
Jak przyjadą, poślij za mną Matiejka.
Sąsiadka wyszła do przedpokoju, a ja wybiegłem za nią.
Babciu Nino, mama nie umrze?
Tego nie wiem.
Musisz poprosić Boga o pomoc, ale twoja mama w niego nie wierzy.
A dziadek Bóg pomoże?
w moich oczach pojawiła się nadzieja.
Idź do kościoła, zapal świeczkę i poproś.
Wtedy pomoże.
Idę już.
***
Wróciłem zamyślony do mamy:
Matiejek, pewnie jesteś głodny, a tu nic nie mamy.
Przynieś dwa szklanki.
Gdy przyniosłem, mama nalała do nich mleko:
Pij!
Wypiłem, a głód zrobił się jeszcze większy.
Mama dostrzegła to natychmiast.
Z trudem wstała, sięgnęła po portfel na stole:
Masz, pięćdziesiąt złotych.
Kup dwa pączki i zjedz po drodze, a ja spróbuję coś ugotować.
Idź już!
Odprowadziła mnie do drzwi i podpierając się o ścianę, poszła do kuchni.
W lodówce tanie konserwy rybne, trochę margaryny, na parapecie dwie ziemniaki i cebula.
Muszę ugotować zupę
Zakręciło jej się w głowie i usiadła bez sił na stołku.
Co się ze mną dzieje?
Nic nie mam siły.
Połowa urlopu już minęła, pieniędzy brak.
Jeśli nie wrócę do pracy, jak Matieja do szkoły wyposażyć?
Przecież za miesiąc idzie do pierwszej klasy.
Rodziny nie mam, pomóc nie ma komu.
A ta choroba Powinnam od razu iść do przychodni.
Teraz, jeśli mnie położą, Matiej zostanie sam
Z trudem wstała i zaczęła obierać ziemniaki.
***
Byłem bardzo głodny, ale myśli miałem gdzie indziej:
Mama wczoraj cały dzień nie wstawała z łóżka.
Może naprawdę umrze?
Ciocia Nina mówiła, trzeba Boga poprosić. zatrzymałem się i skręciłem w stronę kościoła.
***
Od pół roku wrócił z wojny.
Ledwo przeżył.
Dobrze, że znów chodzi, choć o lasce.
Nie zwraca już uwagi na liczne blizny na ciele, a te na twarzy Teraz to już nieważne, nikt go nie zechce.
Tak myślał Nikita, idąc do kościoła.
Muszę postawić świeczki za chłopaków.
Dziś mija rok odkąd zginęli, a mnie udało się ocaleć.
Dwadzieścia lat temu poszedł do wojska.
Teraz jest cywilnym, ale strasznie boli, że nikomu nie jest potrzebny.
Emerytura spora, na spokojne życie wystarczy, a kontraktowe pieniądze, które leżą w banku, jeszcze na długo wystarczą.
Ale po co to wszystko komuś pojedynczemu?
Przed kościołem siedzieli żebracy.
Nikita wyjął kilka stuzłotowych banknotów i rozdał im, prosząc:
Pomódlcie się za moich poległych kolegów, Romana i Staszka!
Wszedł do środka, kupił świeczki, zapalił je i zaczął modlić się tak, jak nauczył go ksiądz:
Pomnij, Panie Boże nasz
Kreślił znak krzyża, wypowiadał słowa, a w oczach mieli się jego przyjaciele, żywi jak dawniej.
Kiedy skończył modlitwę, stał i wspominał swoje trudne życie.
Obok pojawił się szczupły, mały chłopiec.
Obejrzał się, nie wiedząc, co robić dalej.
Podeszła do niego starsza kobieta:
Pomogę ci.
Zapaliła mu świeczkę i postawiła.
Tak się przeżegnaj!
pokazała.
I powiedz Panu Bogu, po co tu przyszłeś.
Matiej długo patrzył na obraz, potem powiedział:
Pomóż mi, dziadku Boże!
Mama jest chora, nie mam nikogo poza nią.
Spraw, żeby wyzdrowiała.
Nie ma pieniędzy na leki.
A zaraz pójdę do szkoły, nawet tornistra nie mam
Nikita, wstrząśnięty, patrzył na chłopca.
Własne problemy, które wydawały się tak duże jeszcze dziesięć minut temu, nagle stały się nieistotne.
Miał ochotę zawołać:
Ludzie, naprawdę nikt nie pomógł temu chłopcu, nie kupił mamie leku, ani tornistra dla niego?
Chłopiec patrzył na obraz i czekał na cud.
Chodź, chłopcze, powiedział Nikita zdecydowanie.
Gdzie?
zapytałem wystraszony, widząc dużego pana z laską.
Dowiemy się, jakich leków twojej mamie potrzeba i pójdziemy do apteki.
Naprawdę mówi pan prawdę?
Bóg sam przekazał mi twoją prośbę.
Naprawdę?
spojrzałem ze szczęściem na obraz.
Chodź!
uśmiechnął się mężczyzna.
Jak masz na imię?
Matiej.
Mów do mnie wujek Nikita.
***
W mieszkaniu słychać było głos mamy i sąsiadki:
Ciociu Nino, lekarka tyle wypisała, a leki drogie.
Skąd wziąć tyle pieniędzy?
Zostało mi tylko pięćset złotych.
Otworzyłem stanowczo drzwi.
Głosy umilkły.
Z pokoju wyjrzała sąsiadka i szepnęła, wystraszona, na widok obcego mężczyzny:
Marysiu, spójrz!
Mama też wyjrzała, oniemiała ze strachu.
Mamo, jakie potrzebujesz leki?
My z wujkiem Nikitą pójdziemy do apteki i kupimy.
A kim pan jest?
zdziwiła się Marysia.
Wszystko będzie dobrze, odpowiedział spokojnie mężczyzna.
Dajcie recepty!
Tylko mam pięćset złotych
My z Matiejem znajdziemy pieniądze, położył rękę na moim ramieniu.
Mamo, daj recepty!
Mama podała je.
Poczuła, że ten człowiek z groźną twarzą ma dobre serce.
Marysiu, zero rozsądku, gdy mężczyzna z chłopcem wyszli.
Nie znasz go w ogóle.
Ciociu Nino, wydaje mi się, że to dobry człowiek!
Dobrze, idę już!
***
Mama siedziała i czekała na mnie, wyszłam z wujkiem Nikitą.
Nawet zapomniała o swojej chorobie.
W końcu otworzyły się drzwi, pierwszy wbiegłem ja, twarz promienna:
Mamo, kupiliśmy ci leki i różne smakołyki do herbaty!
W drzwiach stał mężczyzna, również uśmiechnięty jak ja, przez co jego twarz była mniej straszna.
Dziękuję bardzo!
skłoniła się lekko mama.
Proszę wejść, proszę!
Mężczyzna próbował się rozebrać, szło mu to z trudem, widać było, że się denerwuje.
Przeszedł do kuchni.
Proszę usiąść!
powiedziała mama.
Mężczyzna usiadł, rozglądając się, gdzie postawić laskę.
Pozwól, że ją położę, by pana miał blisko.
Ustawiła ją tak, aby mógł sięgnąć.
Przepraszam, ale nie mam czym szczególnie poczęstować!
Mamo, kupiliśmy z wujkiem Nikitą wszystko, zacząłem wykładać produkty.
Oj, nie trzeba było westchnęła mama, myśląc, że połowa zakupów to niepotrzebne słodycze.
Dostrzegła paczkę drogiej herbaty.
Zaraz zrobię herbatę!
Zajęła się zaparzaniem.
Nawet poczuła, że choroba odpuszcza, lub przynajmniej chciała nie wyglądać tak źle przy mężczyźnie.
Jakby odczytał jej myśli, mężczyzna zapytał:
Marysiu, ciężko pani, bardzo blada jesteś?
Nic nie szkodzi…
Zaraz wypiję lek.
Dziękuję!
***
Pili aromatyczną herbatę ze słodyczami, patrząc na mnie, żywo rozmawiającego.
Czasem ich spojrzenia się spotykały.
Czułem, że wszystkim było miło razem przy stole.
Ale wszystko, co dobre, kiedyś się kończy.
Dziękuję wam!
Nikita wstał i wziął laskę.
Idę już.
Musisz się leczyć.
Bardzo dziękuję!
mama też wstała od stołu.
Nie wiem, jak się odwdzięczyć.
Wyszedł do przedpokoju, mama i ja za nim.
Wujku Nikito, przyjdziesz jeszcze?
Oczywiście!
Jak twoja mama wyzdrowieje, pójdziemy razem wybrać tornister.
***
Mężczyzna wyszedł.
Mama posprzątała ze stołu, myła naczynia.
Synku, oglądaj telewizję, a ja trochę odpocznę.
Położyła się i zasnęła głęboko.
***
Minęły dwa tygodnie.
Choroba już dawno odpuściła, pewnie drogocenne leki pomogły.
Ostatnie dni pracowała, w pracy koniec miesiąca zawsze gorący, wezwali ją z urlopu.
Z tego się cieszyła, dostanie wypłatę.
Już sierpień, trzeba przygotować syna do szkoły.
W tę sobotę wstaliśmy jak zwykle, zjedliśmy śniadanie.
Matiejku, zbieraj się!
Idziemy do sklepu sprawdzić, co ci do szkoły potrzeba.
Dała ci już pani pieniądze?
Jeszcze nie, ale do przyszłej soboty dostanę.
Po drodze kupimy coś do jedzenia, pożyczyłam tysiąc złotych.
Zbieraliśmy się, gdy zadzwonił domofon.
Kto to?
zapytała mama.
Marysiu, to Nikita…
Chciał jeszcze coś powiedzieć, ale mama już nacisnęła otwarcie drzwi.
Mamo, kto to?
wyszedłem z pokoju.
Wujek Nikita!
mama była bardzo szczęśliwa.
Hura!
Wszedł, nadal o lasce, ale wyglądał zupełnie inaczej.
Stylowe spodnie, koszula, modna fryzura.
Wujku Nikito, czekałem na pana!
rzuciłem się w jego ramiona.
Obiecałem, błysnął oczami.
Dzień dobry, Marysiu!
Dzień dobry, Nikito!
Ten przejście na ty zaskoczyło, ale i ucieszyło ich oboje.
Już gotowi?
Ruszamy!
Dokąd?
mama jeszcze nie rozumiała.
Matiejku zaraz idzie do szkoły.
Nikito, ale ja…
Obiecałem Matiejowi, a obietnic trzeba dotrzymywać.
***
Mama zawsze wybierała najtańsze rzeczy, nie ważne jaki sklep.
Nigdy nie miała nadmiaru pieniędzy, nie miała rodziny, nie miała męża.
Poza tym chłopakiem z collegeu, który zniknął.
A teraz obok niej mężczyzna, który z zachwytem patrzył na jej syna.
Kupował mu wszystko do szkoły, nie patrząc na ceny, tylko pytał o zdanie mamy.
Obładowani wróciliśmy do domu taksówką.
Mama pobiegła do kuchni.
Marysiu zatrzymał ją Nikita.
Chodźmy razem na spacer!
Zjemy gdzieś obiad.
Mamo, chodź!
wybiegłem do niej.
***
Tej nocy mama długo nie mogła zasnąć.
Przed oczami pojawiały się obrazy z dzisiejszego dnia.
Widziała jego spojrzenie pełne miłości.
Teraz zimny rozum i gorące serce kłóciły się ze sobą:
On nie jest piękny, jest chromy… upierał się rozum.
Jest normalny, dobry, patrzy na mnie z czułością odparło serce.
Jest piętnaście lat starszy.
No i co?
Dla mojego syna jest jak ojciec.
Możesz jeszcze znaleźć młodego, przystojnego.
Nie chcę pięknego i młodego, już miałam takiego.
Potrzebuję dobrego i pewnego.
Zawsze marzyłaś o innym mężu.
A teraz o takim!
Tak szybko zmieniasz zdanie?
Po prostu spotkałam tego Kocham go!
***
Ich ślub odbył się w tym samym kościele, gdzie Nikita i Matiej poznali się trzy miesiące temu.
Nikita z Marysią stali przed ołtarzem, już bez laski, a Matiejek patrzył nieprzerwanie na obraz świętego, z którym rozmawiał trzy miesiące temu.
Po chwili szczerze powiedział:
Dziękuję Ci, dziadku Boże!