— Dobra kobieta, co byśmy bez niej zrobili? — A ty jej tylko dwa tysiące miesięcznie płacisz. — Hele…

Dobra kobieta z tej Iwony. Co byśmy bez niej zrobili?
A ty jej tylko dwa tysiące złotych miesięcznie płacisz.
Wiesiu, przecież przepisaliśmy na nią mieszkanie.

Stefan powoli podniósł się z łóżka i przeszedł do sąsiedniego pokoju. Przy nikłym świetle lampki nocnej, z lekko przymkniętymi oczami, spojrzał na swoją żonę.

Przysiadł cichutko obok niej, nasłuchiwał. Chyba wszystko w porządku.

Wstał i pokuśtykał do kuchni. Otworzył kefir, zajrzał do łazienki. Potem znów wrócił do swojej sypialni.

Położył się do łóżka, ale nie mógł zasnąć.

Nam z Wiesią już po dziewięćdziesiątce. Ile to razem przeżyliśmy? Niedługo i po nas, a nikogo już obok nie ma.

Córki, Kasi, już dawno z nami nie ma, nawet sześćdziesiątki nie dożyła.

Andrzeja też już nie ma. Popadł w złe towarzystwo Została wnuczka Ola, ale ona już od ponad dwudziestu lat mieszka w Niemczech. O dziadkach nawet nie wspomina. Pewnie jej dzieci już duże…

Nawet nie zauważył, jak zasnął.

Obudził się od dotyku ręki.

Stefanie, wszystko w porządku? rozległ się cichy głos.

Otworzył oczy. Pochyliła się nad nim żona.

Wiesiu, co ty robisz?

Patrzę, bo tak leżysz bez ruchu.

Żyję jeszcze! Idź spać!

Rozległy się szurające kroki. Kliknął włącznik światła w kuchni.

Wiesława napiła się wody, przeszła się do łazienki i wróciła do swojego pokoju. Położyła się.

I tak, kiedyś się obudzę, a jego już nie będzie. Co ja wtedy zrobię? Albo może to ja pierwsza odejdę.

Stefan już nawet zamówił nasze stypy. Nigdy bym nie wpadła na to, że można się tym zająć wcześniej. No ale dobrze, kto za nas to zrobi?

Wnuczka już o nas zapomniała. Tylko sąsiadka Iwona czasem zajrzy. Ma klucz do mieszkania. Stefan daje jej po tysiąc złotych z naszej emerytury. Ona to coś zrobi, zakupy przyniesie. I po co nam te pieniądze? Sami już nawet z czwartego piętra na dół nie schodzimy.

Stefan otworzył oczy. Słońce zaglądało w okno. Wyszedł na balkon i zobaczył zieloną koronę czeremchy. Na jego twarzy pojawił się uśmiech.

No i doczekaliśmy lata!

Poszedł do żony. Siedziała zamyślona na łóżku.

Wiesiu, nie smuć się już! Chodź, coś ci pokażę.

Ojej, nie mam już siły! staruszka ledwo podniosła się z łóżka. Co wymyśliłeś?

Chodź, chodź, prowadź się!

Podtrzymując ją za ramiona, doprowadził ją na balkon.

Patrz, czeremcha zielona! A ty mówiłaś, nie doczekamy lata. Doczekaliśmy!

Rzeczywiście! I słońce świeci!

Usiedli na ławeczce na balkonie.

Pamiętasz, jak cię zaprosiłem do kina? Jeszcze w liceum. Wtedy też czeremcha była cała w zieleni.

Takie rzeczy się nie zapomina, Stefan! Ile lat już minęło?

Siedemdziesiąt… Siedemdziesiąt pięć.

Długo tak siedzieli, wspominali młodość. Na starość człowiek już wiele zapomina, nawet wczorajszego dnia. Ale młodości nigdy.

Oj, zagadaliśmy się! podniosła się żona. A nawet śniadania jeszcze nie jedliśmy.

Wiesiu, zaparz dobrą herbatę! Mam już dość tej ziołowej.

Wiesz, nie możemy już…

Choć słabiutką i tylko po łyżeczce cukru!

Stefan popijał bladziutką herbatę i zajadał niedużą kromkę z twarogiem, wspominając czasy, gdy śniadanie było mocną, słodką herbatą, czasem z drożdżówkami czy placuszkami.

Przyszła sąsiadka. Uśmiechnęła się serdecznie:

I jak tam dzisiaj u państwa?

Wiesz, sąsiadko, jakie mogą być sprawy u dziewięćdziesięciolatków? zażartował dziadek.

Jak żartujesz, to dobrze! Może coś kupić?

Iwona, kup mięsa! poprosił Stefan.

Wam już nie wolno.

Kurczaka wolno.

Dobrze, zrobię wam rosołek z makaronem!

Sąsiadka posprzątała ze stołu, umyła naczynia i wyszła.

Wiesiu, chodź na balkon powiedział Stefan trochę się pogrzejemy.

Chodźmy!

Chwilę potem znów zajrzała Iwona na balkon:

Tęskni wam się za słońcem?

Dobrze jest tu z tobą, Iwonko uśmiechnęła się Wiesława.

To przyniosę wam tu owsiankę. I zacznę gotować zupę na obiad.

Dobra kobieta rzucił Stefan, patrząc za nią. Co byśmy my bez niej zrobili?

A tylko dwa tysiące miesięcznie jej płacisz.

Przecież mieszkanie na nią przepisaliśmy.

Ona jeszcze o tym nie wie.

Siedzieli tak na balkonie do obiadu. Na obiad był rosołek z kurczakiem, i ziemniaczkami.

Taki zawsze Kasi i Andrzejowi gotowałam, gdy byli mali wspomniała Wiesława.

A teraz dla nas gotują obcy ludzie westchnął Stefan.

Stefan, taki już chyba nasz los. Jak nas zabraknie, to nikt nawet nie zapłacze.

Dobra! Wiesiu, nie smućmy się. Idziemy się trochę przespać!

Wiesz co, Stefan, słusznie mówią:
„Stary jak dziecko.”

Zupa przetarta, drzemka, podwieczorek. Jak u dzieci.

Stefan chwilę się przespał, ale coś mu nie dawało spokoju. Wyszedł do kuchni. Na stole stały dwie szklanki soku, przygotowane przez Iwonę.

Wziął je ostrożnie i zaniósł żonie, która siedziała na łóżku i patrzyła przez okno.

Co się zamyśliłaś, Wiesiu? uśmiechnął się. Sok do wypicia!

Spróbowała łyk.

Ty też spać nie możesz?

Pogoda taka.

Od rana jakoś mi dziwnie. Stefan, czuję, że mi już niewiele zostało. Pochowaj mnie dobrze, proszę.

Wiesiu, co ty mówisz. Co ja bez ciebie zrobię?

Któreś z nas i tak będzie pierwsze.

Dobra, chodźmy na balkon!

Siedzieli tam do wieczora. Iwona zrobiła serniczki. Zjedli, potem oglądali telewizję. Każdego wieczora przed snem oglądali coś razem. Z nowymi filmami już nie nadążali, więc sięgali po stare kabarety i bajki.

Dziś obejrzeli tylko jedną dobranockę. Wiesława wstała z kanapy:

Idę spać. Coś się zmęczyłam.

To ja też.

Daj, popatrzę na ciebie! nagle poprosiła żona.

Po co?

Tak po prostu.

Długo patrzyli sobie w oczy. Pewnie przypominali sobie dawne lata, kiedy wszystko było jeszcze przed nimi.

Chodź, odprowadzę cię do łóżka.

Wiesława wzięła męża pod ramię i powoli poszli.

On troskliwie przykrył ją kołdrą i wrócił do siebie. Coś mu ciążyło na sercu. Długo nie mógł zasnąć.

Miał wrażenie, że wcale nie spał, lecz zegar cyfrowy wskazywał drugą w nocy. Wstał i podszedł do żony.

Leżała z otwartymi oczami.

Wiesiu!

Chwycił ją za dłoń.

Wiesiu! Kochana moja!

I nagle sam nie mógł złapać oddechu. Z trudem przeszedł do swojego pokoju, sięgnął po przygotowane dokumenty i położył je na stole.

Wrócił do żony. Długo patrzył jej w twarz. Potem położył się obok i zamknął oczy.

I zobaczył swoją Wiesię, młodą i piękną, taką jak siedemdziesiąt pięć lat temu. Szła gdzieś w kierunku światła w oddali. Pognał do niej, złapał ją za rękę.

Rano Iwona weszła do sypialni. Leżeli obok siebie, na twarzach mieli ten sam, spokojny, szczęśliwy uśmiech.

W końcu Iwona zadzwoniła po karetkę.

Lekarz, który przyjechał, spojrzał na nich i pokręcił głową ze zdumieniem:

Odeszli razem. Chyba bardzo się kochali

Zabrali ich razem. A Iwona opadła bez sił na krzesło, które stało przy stole. I wtedy zobaczyła dokumenty i testament na swoje nazwisko.

Położyła głowę na rękach i zapłakałaDrżącymi dłońmi otworzyła kopertę. Z każdym słowem łzy spływały jej po policzkach.

Iwona, dziękujemy Ci za wszystko. Może nie byliśmy rodziną, ale byłaś ostatnią dobrą duszą, która przy nas została. Dom, który tu znajdziesz, niech będzie Twoim własnym. Nie zapomnij o kwiatach na balkonie, podlewaj naszą czeremchę. I jeśli kiedyś ktoś starszy poprosi Cię o szklankę wodypamiętaj o nas. To takie ważne, by na koniec mieć przy sobie kogoś życzliwego.

Wdzięczni Wiesia i Stefan.

Uśmiechnęła się przez łzy, patrząc na balkon skąpany w porannym słońcu, na zielony cień czeremchy kołyszący się pod wiatrem. Jeszcze przez chwilę siedziała cicho, czując, że choć ich już nie ma, to w tym mieszkaniu na zawsze zostanie odrobina czułego światła. Potem wstała, nastawiła czajnik na herbatę i otworzyła okno, wpuszczając do środka świeży, letni dzień.