„Chcesz mojego męża? Proszę bardzo, weź go!” – powiedziała żona z uśmiechem do nieznajomej kobiety, …

Chcesz mojego męża? Proszę bardzo, możesz go mieć! powiedziałam z uśmiechem do obcej kobiety, która pojawiła się nagle u moich drzwi.

Poczekaj chwilkę, Weronika! Ktoś dzwoni do drzwi. Oddzwonię, jak tylko sprawdzę, kto to i o co chodzi rzuciłam z niechęcią, rozłączając rozmowę telefoniczną z moją przyjaciółką z dzieciństwa. Weronika opowiadała właśnie przezabawne szczegóły z imienin swojej teściowej, a ja śmiałam się niemal do łez, czując się jak na niezłej komedii.

Ruszyłam w stronę drzwi i spojrzałam przez judasza. Spodziewałam się raczej sąsiadki nieznajomi nie mieli łatwego dostępu do naszego bloku z domofonem. Na klatce jednak stała młoda, dziwnie wyglądająca kobieta, której nie kojarzyłam z widzenia.

Pomyślałam przez moment, żeby nie otwierać drzwi w końcu nie żyjemy w najbezpieczniejszych czasach, a ja mam żelazną zasadę: żadnych rozmów z nieznajomymi. Oszuści tylko czekają na naiwnych, a ja do takich nie należę.

Chwyciłam telefon z zamiarem powrotu do rozmowy z Weroniką, gdy domofon zadźwięczał po raz kolejny. Ta kobieta była wyjątkowo uparta i najwyraźniej przekonana, że jest ktoś w domu.

Byłam sama; mój mąż Michał pojechał do kolegi pomóc mu w ogrodzie. Wróciłam do drzwi i spojrzałam jeszcze raz przez wizjer, dokładniej przyglądając się nieznajomej.

Było w niej coś dziwnego i jednocześnie żałosnego, ale nie wyczuwałam zagrożenia.

Co najgorszego może się stać, jeśli otworzę i grzecznie poproszę, żeby poszła? zastanowiłam się. Może się zgubiła albo chce mi jakiś abonament na energię wcisnąć.

Zdecydowałam się w końcu i otworzyłam drzwi. Kobieta na korytarzu od razu się wyprostowała, odruchowo poprawiając włosy.

Dzień dobry! Pani jest Anna? zagadnęła, nerwowo bawiąc się chustką na szyi. No tak, oczywiście, kto by inny w sumie po co pytam?

No, nieźle. Oszuści robią się coraz sprytniejsi nawet wie, jak się nazywam, pomyślałam z przekąsem.

Kim pani jest i o co chodzi? Od pięciu minut tu pani czeka. Proszę przejść do rzeczy, bo nie zapraszałam pani tutaj! powiedziałam stanowczo.

Michał w domu? spytała, czym całkowicie mnie zaskoczyła.

Naprawdę Wie nawet, jak ma na imię mój mąż. Jednak przyszła przygotowana.

O pani chodzi do Michała? zapytałam, choć miałam ochotę powiedzieć zupełnie co innego.

Nie, przyszłam do pani. Ale jeśli Michał jest w domu, to będzie mi trudniej odparła szczerze, bez cienia wstydu.

Trudniej? Co ma pani na myśli? moje zaciekawienie rosło.

Nie ma go. O co chodzi?

Może lepiej wejdźmy, bo głupio mi rozmawiać o takich rzeczach na korytarzu zaczęła śmielej.

Nie ma mowy! Nie znam pani i obcych nie wpuszczam. Proszę mówić, o co chodzi, krótko.

A chce pani mówić o intymnych szczegółach mojej relacji z Michałem tutaj, przy sąsiadach? uśmiechnęła się z przekąsem.

Co? Jakiej relacji? wyrwało mi się trochę za głośno.

Aniu, wszystko w porządku? Czemu krzyczysz? zapytała pani Nowicka z naprzeciwka, która właśnie wychodziła z windy.

Dzień dobry, pani Nowicka! Wszystko pod kontrolą, proszę się nie martwić. A jak pogoda? próbowałam odwrócić uwagę sąsiadki od sytuacji.

Zaraz się chyba rozpada rzuciła, choć nie spieszyła się do swojego mieszkania, ciekawie zerkała na nas.

Proszę wejść rzuciłam z rezygnacją, wpuszczając kobietę do środka.

Weszła do przedpokoju i zaczęła rozglądać się z zainteresowaniem po naszym mieszkaniu.

Ma pani pięć minut. Proszę mówić zatrzymałam ją, żeby nie łaziła dalej po pokojach. To nie muzeum.

Mam na imię Klaudia przedstawiła się, zdejmując płaszcz i chustkę. Jestem zakochana w Michale. Jesteśmy w sobie zakochani.

O rany, ale banał! Nie mogła pani wymyślić czegoś oryginalniejszego? skomentowałam z przesadnie ironicznym uśmiechem.

Ale co w tym banalnego? Ludzie się zakochują tak bywa. Nie jest pani pierwszą kobietą, której mąż odszedł, odparła z przekonaniem, próbując mnie minąć.

A jest pani pewna, że to już nie mnie kocha, tylko panią? spytałam z uprzejmym uśmiechem.

Jasne! Inaczej by mnie tu nie było odpowiedziała bez wahania.

Jest jeden problem mój mąż nie kocha nikogo. Nie potrafi. Tak że się pani myli, droga pani odparłam spokojnie.

Klaudia próbowała coś jeszcze dodać, ale w tym momencie drzwi się otworzyły i wszedł Michał

Michał przystanął, zaskoczony na widok obcej kobiety w naszym przedpokoju.

Klaudia? Co ty tu robisz w sobotę? Przyszłaś w sprawie pracy? dopytywał, wyraźnie zdezorientowany.

Nie, przyszła dla ciebie odpowiedziałam z satysfakcją.

Dla mnie? Ale o co chodzi? Coś się stało w biurze? dopytywał Michał, coraz bardziej zadziwiony.

Nie, kochanie. Przyszła, żeby cię ode mnie zabrać. Na dobre odparłam z ironicznym uśmiechem.

Klaudia szybko założyła płaszcz i zaczęła się wycofywać w stronę drzwi.

Już wychodzisz? Miałaś zabrać Michała chcesz, uczciwie mówię, z radością oddaję rzuciłam jej dla żartu.

Ale Klaudia już wymknęła się na klatkę schodową, nie odzywając się ani słowem.

O co w tym wszystkim chodziło? spytał Michał, kompletnie zaskoczony.

To ty mi powiedz! Czemu pojawiła się tu ta poważna pani, by żądać rozwodu i twierdzić, że się do niej przeprowadzasz? oparłam się o ścianę z założonymi rękami.

Mówisz poważnie? Nie mam pojęcia, o co jej chodzi. Zaciekle się ostatnio zachowuje w pracy, ale nie dawałem jej żadnych powodów. Mam już dość tej farsy. Przecież obiecałem ci, pamiętasz? zapewniał mnie Michał, wyraźnie zdegustowany.

Wiem, Michał i wiesz, że nie zniosę takich rzeczy. Ale powiedz sama kobiety w tych czasach zrobią wszystko, żeby naprawić swoje poplątane życie, pokręciłam głową z niedowierzaniem.

Michał ściągnął buty i poszedł do kuchni. Ja zostałam przez chwilę zamyślona. Obiecałam sobie, że nie pozwolę, by takie sytuacje zakłóciły mój domowy spokój. Nie mogłam oprzeć się uśmiechowi, myśląc, jak kiepsko Klaudia zorganizowała całą swoją akcję.

Ewidentnie, mimo czyichś prób, nasz związek był mocniejszy, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.