Podczas gdy nasze dzieci i wnuki mieszkają w ciasnym mieszkanku, rodzice mojego zięcia cieszą się ży…

Podczas gdy dzieci oraz wnuki tłoczą się w ciasnym mieszkanku w blokowisku na Grochowie, rodzice mojego zięcia cieszą się szerokim oddechem w swym rozległym apartamencie na Wilanowie. W snach te bloki kruszeją, zamieniają się w labirynty, a światła ulicy mieszają się z cieniami ich wygodnych sof i wyimaginowanych palm doniczkowych.

Moja córka Zuzanna wyszła za mąż niestety, z zięciem Krzysztofem i jego rodzicami nie mamy szczęścia. My oddajemy naszym dzieciom wszystko, podczas gdy oni trzymają ręce w kieszeniach. Osiem lat minęło od ślubu, a wciąż jesteśmy uwięzieni w tej samej, dziwnej rodzinnej grze niedobrych snów.

Kiedy pojawił się problem z mieszkaniem, rodzice Krzysztofa stanęli jak sfinksy: To nie nasz cyrk, nie nasze małpy. Tak brzmiała ich odpowiedź nie będziemy się w to mieszać.

Musieliśmy opuścić własne mieszkanie takie znajome, ciepłe, z czerwonej cegły, z oknami na brzozy i tramwaje żeby kupić lokum dla dzieci. Nie chcieliśmy tego robić, serce ścisnęło się jak mokra ściereczka. Ale co począć? Najważniejsze, by dzieci miały swój własny kąt. Wyremontowaliśmy to małe mieszkanie, kupiliśmy nowoczesne meble, wszystko sami, bez nawet złotówki wsparcia z tamtej strony.

Pomagam też z wnukami. Zuzanna jest teraz na urlopie macierzyńskim z malutką Różą, a starszy, Mateusz, zaczyna pierwszą klasę. A więc wożę go samochodem do szkoły, razem z dziadkiem Adasiem zmieniamy się za kierownicą jak postacie w kalejdoskopie. Zuzia sama nie daje rady nierealne jest wstać, ubrać dwoje dzieci, popędzić na lekcje w godzinę! Dziadkowie zatem towarzyszą jej w tej surrealistycznej codzienności, choć czasem wydaje się, że jesteśmy tylko cieniami na klatce schodowej.

Rodzice Krzysztofa, jak zwykle, udają, że nic nie widzą jakby wszystko toczyło się gdzieś obok nich, za szklaną szybą. Zastanawiam się czasem w tym dziwnym śnie, jak można być tak obojętnym dziadkiem.

Tak było od początku rzeczywistość rozmywa się jak odbicie w warszawskiej mżawce. Wyobraźcie sobie: nie dać własnemu synowi ani grosza na ślub! Przed weselem dzwoniłam do nich, mówię: Dzieci się pobierają, może się spotkamy, porozmawiamy? A oni na to bez mrugnięcia okiem:

A jeśli rozwiodą się za miesiąc? Teraz siedemdziesiąt procent par się rozstaje w pół roku Tak mówią statystyki!

Na koniec ja z mężem Ignacym zrobiliśmy wesele, daliśmy dzieciom mieszkanie a oni przyszli jako obcy, z kopertą, w której było mizerne pięćset złotych. Krzysztof, mimo to, stawiał kolejne żądania.

Kawalerka na Ochocie, którą im kupiliśmy osiem lat temu, była więcej niż wystarczająca dla dwojga. Teraz z dwójką dzieci jest tam jak w puszce po szprotkach.

Pytam więc Krzysztofa: Może by twoi rodzice trochę pomogli, jeśli ty nie zarabiasz więcej? Ale on odwraca głowę jakby patrzył na ruchliwe skrzyżowanie:

Nie mogę ich o to prosić!

To może ja sama zapytam? sugeruję.

Krzysztof wzbrania się jak dziecko bojące się ciemności: Nawet nie próbuj tego tematu podejmować.

Zaskoczyło mnie jego stanowisko. Dziwne zdaje się, że wstydzi się zwrócić do własnych rodziców po pomoc, ale do mnie wyciąga rękę już ósmy rok Czemu nie chce znaleźć jakiejś okazji, drugiej pracy, wyjechać chociaż do Szwecji na truskawki? Przecież ludzie w tym kraju zaradni są i mieszkania jakoś kupują.

Zuzia zaczęła do mnie dzwonić, żalić się Mamo, nie wtrącaj się! Krzysztof mówi, że teściowie się nie zmienią. Tacy już są nie pomogą.

Mam w sobie żal: oni wypoczywają w sanatoriach, popijają mineralną, śmieją się z wesołych programów telewizyjnych, a ja nie mogę powiedzieć ani słowa. Zięć, jak pogrążony we własnym lustrze, nie pozwala. Och, co za syn! Taki troskliwy wobec własnej mamy a o mnie i mojego męża nawet nie pomyśli.

I w tym śnie wszystko zdaje się płynąć blokowiska, tramwaje, dzieci, stare pieniądze, rodzice krążący na orbicie własnych wygód. A my zawsze na posterunku, jakbyśmy nie umieli się obudzić.