Zostań z dzieckiem. Idę sama na wesele mojego brata. Mój mąż wrócił wczoraj z pracy i zachowywał si…

Zostań z dzieckiem. Ja sama pojadę na ślub mojego brata.

Mąż wrócił do domu z pracy wczoraj i od razu zauważyłam, że jest jakiś dziwny. Zapytałam go o wesele, a on spuścił wzrok i powiedział, że pojedzie na nie sam.

A co ze mną? zapytałam zaskoczona.

Wtedy mąż odpowiedział: Kochana, w styczniu dostałem bardzo niską pensję. Pewnie pojadę więc sam na ślub. Ty zostaniesz z dzieckiem. Nic złego się przecież nie stanie. To tylko trzy dni muszę wynająć pokój i coś jeść. No i oczywiście wypada kupić prezent dla młodej pary.

Byliśmy wtedy młodym małżeństwem. Mieszkaliśmy w jednopokojowym mieszkaniu, które dostaliśmy od teściowej. Byłam na urlopie macierzyńskim. Córka miała prawie dwa lata. Nie spieszyłam się do pracy, bo nie miałam z kim zostawić małej. Rodzice męża dali nam dach nad głową i za to byliśmy im bardzo wdzięczni.

Moja mama myślała głównie o sobie, dorabiała na boku i powiedziała wprost, że jeśli rzeczywiście będę musiała wrócić do pracy, z pewnością pomoże z wnuczką. Ale żebym miała iść do fryzjera i kupić nową sukienkę na to już nie było zgody. Wtedy absolutnie nie chciała się zająć dzieckiem.

Znam dobrze charakter mojej mamy. Swoją drogą, co roku wyjeżdżała za granicę i wszystkie weekendy spędzała w salonach piękności i na masażach.

Nie było u nas żadnych dramatycznych sytuacji. Kiedy mąż był w domu, mogłam chwilę odpocząć czy załatwić swoje sprawy, choć robił to niechętnie i wypuszczał mnie z domu na krótko i rzadko.

A potem przyszło zaproszenie na wesele.

Młodszy brat męża postanowił się ożenić. Trzeba było pojechać do innego miasta na trzy dni. Poszłam więc do mamy i poprosiłam, żeby została z wnuczką. W końcu ślub to ważna okazja, a to tylko trzy dni. Córka była bardzo spokojnym dzieckiem, nie płakała i nie krzyczała.

Mama długo się opierała, ale w końcu westchnęła, wzięła trzy dni wolnego i powiedziała, że się tym zajmie. Byłam naprawdę szczęśliwa. Po prawie dwóch latach zamknięcia w domu z dzieckiem marzyłam o odrobinie odpoczynku.

Jednak moje nadzieje prysły po rozmowie z mężem.

Dla mnie to miało być coś wyjątkowego. Przez rok karmiłam córkę piersią, nie wychodziłam z domu, a potem okazało się, że nikt nie chce ze mną zostać. Mąż natomiast jeździł często na firmowe imprezy i służbowe wyjazdy.

Oczywiście, nie znałam dobrze jego brata. Narzeczoną widziałam tylko na zdjęciu.

Byłam zasmucona i rozżalona. Ale mąż nie chciał mnie zrozumieć. Uważał, że wszystko jest w najlepszym porządku.

No wiesz, kochanie, mama nie bardzo pali się do zostania z naszą córką powiedział. Niech odpocznie. A ty zostań w domu. Po co kogoś do czegoś zmuszać? Jeśli nie chce, nie musi. I przecież prawie nie znasz mojej rodziny. Jaki to dla ciebie cel tej podróży? Twoim zadaniem jest zostać w domu i opiekować się dzieckiem. Ja pojadę i wrócę.

Stwierdziłam, że nikt z nas nie pojedzie. Dlaczego to mąż ma decydować za mnie, co mam robić?

Jak sądzicie, kto tutaj ma rację?

Uważam, że mama dziewczyny i jej mąż byli trochę zbyt wygodni. Oczywiście babcia nie ma obowiązku zajmować się wnuczką, ale mogłaby pomyśleć nie tylko o sobie, ale też o własnej córce.

Również mąż nie rozumiał żony. Przecież tak bardzo poświęciła się dla ich dziecka. A ona też musi czasem odpocząć.

Jeśli naprawdę ją kocha, powinien to zrozumieć.

Dziewczyna w tej sytuacji była bardzo smutna. Była całkowicie uzależniona od męża. Nikt jej nie pomagał.

Ciekawe, co myślą o tym czytelnicy. Mamy nadzieję, że dziewczynie udało się rozwiązać ten problem i odważyła się przedstawić mężowi własne zdanie.

Drogi kobiety, pamiętajcie, że żyjemy w wolnym kraju! Możecie wyrażać własną opinię, nic się nie stanie. Mąż nie musi od razu żądać rozwodu, jeśli żona postawi warunki. A nawet jeśli tak się stanie, to znaczy, że jego uczucia nie były szczere. Powinniśmy się nawzajem szanować i dawać sobie trochę radości.