KOCHAĆ WYTRWALE, WYTRWAĆ KOCHAJĄC – Historia małżeństwa Iwana i Darii z cerkiewnym ślubem W dniu ś…

KOCHAĆ, PRZETRZYMAĆ, PRZETRZYMAĆ KOCHAĆ

Małżeństwo Jana i Małgorzaty było sakramentalne.

W dniu ślubu, kiedy orszak weselny zbliżał się już do kościoła w podwarszawskich Markach, nagle rozpętała się letnia burza stulecia. Wzięła się nie wiadomo skąd, zerwała z głowy panny młodej welon i jak balonik uniósł się w powietrze, zakręcił się w podmuchach i opadł z sił prosto w kałużę na chodniku. Goście tylko westchnęli. Burza przyszła jak tornado i odeszła równie szybko. Jan rzucił się za welonem, ale nie miał szans.

Bielutki welon utknął w brudnej wodzie. Małgorzata w popłochu krzyknęła do narzeczonego:
Janek, nie podnoś tego! Ja takiego welonu nie założę!

Babcie spod kościoła oczywiście już gadały. Teraz to całe życie tych dwojga będzie pod wiatr.

Kupili Małgorzacie w najbliższym sklepiku sztuczny kwiatek i przymocowali do fryzury agrafką. Nikt nie miał czasu na szukanie nowego welonu. Przecież nie wypada się spóźnić na własny ślub!

Nowożeńcy stanęli przed ołtarzem, w rękach trzymali świece. Ślubowanie składali przed Panem Bogiem, ale dla ludzi już wcześniej wzięli ślub cywilny i zrobili piękne wesele.

Po trzech latach mieli dwójkę dzieci córkę Zosię i syna Wojtka. Wiodło im się nieźle, żyli spokojnie i bez większych trosk.

Aż tu po dziesięciu latach do mieszkania Małgorzaty puka młoda kobieta.

Małgosia zawsze była osobą gościnną, czy znany, czy nieznany, zawsze znalazło się coś do jedzenia, herbatka, rozmowa jak u mamy. Ale tym razem gość był szczególny. Przyszła, kiedy Jana nie było w domu.

Pierwsze wrażenie zadbana, sympatyczna, diabelnie ładna, młoda.

Dzień dobry, Małgorzato. Jestem Jagoda. Przyszłam bo będę żoną twojego męża przedstawiła się bez pardonu.

No nieźle! zgłupiała Małgosia.
A długo już Janek jest twoim narzeczonym? zaczęła ironią.

Długo. Ale już nie mogę dłużej czekać. Będziemy mieli z Jankiem dziecko wyznała Jagoda, jakby meldowała dostawę mleka.

Hm Klasyka gatunku: żona, kochanka, nieślubne dziecko Dziewczyno, my z Janem mamy ślub kościelny, dzieci, rodzinę próbowała przemówić jej do rozsądku Małgorzata.

Wiem wszystko, ale my się kochamy! I to na zawsze! A wy możecie się unieważnić podbijała Jagoda. Słyszałam, że tak się da.

Dziewczyno, nie pakuj się w cudze małżeństwo! My swoje sprawy sami rozstrzygniemy irytowała się już Małgorzata. Do widzenia!

Jagoda wzruszyła ramionami w stylu uprzedziłam i wyszła. Małgosia z trzaskiem zamknęła drzwi.

Toż ona wszystko wybadała… Gniazda nie przesiedli, wilczyca jedna! kłębiło się Małgosi w głowie.

Zaczęła sobie przypominać: Jan ostatnio jakiś nie ten sam, do dzieci chłodniejszy, do niej z dystansem. Ciągle jakieś zostaję dłużej w pracy, niespodziewany wyjazd służbowy, jadę na ryby… Chociaż nigdy nie przyznawał się do takich hobby. Klasyk! Kobieta zawsze wyczuje zapach rywalki, napięcie w powietrzu…

Ale Małgorzata goniła czarne myśli. Może sobie coś wmawia? Może Jan po prostu jest zmęczony?

Wieczorem, gdy Jan wrócił, Małgosia przygotowała pyszną kolację. Najpierw najedz męża potem rozmawiaj, wiadomo.

Kiedy Jan podziękował za obiad, Małgosia od razu wystrzeliła:
Janku czy ty się zakochałeś?

Zakochałem się zaskoczyła go bezpośredniość.

Twój eee kwiatek był dziś u nas. To poważne? dopytywała Małgorzata niepewnie.

Jestem podły… Nie mogę żyć bez Jagody! Próbowałem zerwać, ale to silniejsze… Wypuść mnie, Małgosiu jęczał Jan.

No to idź. Zrozumiała, że groźby, wyliczanki o dzieciach nie mają sensu. Życie samo osądzi.

Jan odszedł do swojej wielkiej miłości.

A Małgorzata pojechała do księdza. Wszystko mu opowiedziała, a on ją pocieszał:

Córko, miłość wszystko znosi i nigdy nie ustaje! Tak mówi Pismo. Masz prawo domagać się rozwodu kościelnego, bo twój mąż upadł. Ale możesz też przebaczyć, modlić się i czekać. Ścieżki Pana są nieodgadnione…

Dwa miesiące później Małgorzata odkryła, że jest w ciąży dziecko Jana. Ucieszyła się, uznając to za znak: może jednak Jan się nawróci i wróci? Ta myśl dała jej siłę do końca ciąży.

Urodził się synek. Mama Małgorzaty zaproponowała, żeby dać mu na imię Jasiek. Mówi: Może ci się Janek jeszcze odnajdzie. Różnie bywa.

Dobrze, że mama pomagała dzieci wychowywała, gotowała, rozum napędzała.

Jan czasem odwiedzał Zosię i Wojtka. Coś tam przywiózł, raz zabrał ich nad morze, pieniądze w kopercie zostawił.

Małgosia surowo zabroniła dzieciom wspominać przed tatą o Jasiu. A bo to dzieci usłuchają? Zosia podczas wizyty wyśpiewała wszystko. Jan myślał, że Małgosia znalazła sobie nowego faceta Bolało go jakoś w sercu, przypominając dawne szczęście. Nawet się nie domyślał, że Jaś to jego własny syn.

A tymczasem Jagoda leżała w szpitalu na podtrzymaniu. Jan donosił jej owoce, ogórki kiszone, szukał w internecie, gdzie można kupić najlepszą kredę. Jagoda gryzła ją z takim smakiem, że aż pielęgniarki się dziwiły. Niestety wszystko skończyło się tragedią dziewczynka urodziła się martwa. Końca nieszczęść jednak nie było.

Kolejna ciąża Jagody znów się nie udała.

Przeżyła to bardzo ciężko, chciała sobie dać czas. Ale życie miało własny scenariusz.

Jan był przy niej, jak mógł. Czuł się winny wszystkiemu, co ich spotkało.

A do Małgorzaty zaczął zaglądać stary znajomy z uczelni Waldek. Kiedyś był nią oczarowany zaraz po studiach nawet jej się oświadczył. Ale Małgosia go w roli męża kompletnie nie widziała. Zbyt upierdliwy, bez poczucia humoru, oczko w głowie swojej mamy i w dodatku taki życiowy bystrzak na pół gwizdka. No ale laski z roku się za nim zabijały. Odkąd poznała Jana, Waldek odszedł w niepamięć.

Aż tu pewnego jesiennego popołudnia, deszcz za oknem, melancholia, do autobusu siada koło niej facet.

Można się przysiąść?

Proszę bardzo, odsunęła się nie patrząc.

Taka smutna? zagaił facet.

Małgosia odwróciła głowę.

Waldek?! Sto lat! ucieszyła się. Co ty? Jak ty?

A ty Małgoś, jesteś szczęśliwa z Jankiem? pytał niedyskretnie.

Waldek, wpadaj do mnie! Żona nie złości się, jak się zasiedzisz? Małgosia już ciągnęła Waldka z autobusu.

W drodze kupił wino, owoce, słodycze dla dzieciaków.

Przy kolacji Małgosia wylała z siebie całą historię. Waldek był świetnym ramieniem do wypłakania się. Słuchał, kiwał głową, nie oceniał. Na koniec pocałowała go w policzek za zrozumienie. Waldek odszedł do domu, jakby dostał Nobla ze szczęścia.

Okazało się, że nie ożenił się, dzieci nie ma. Los.

Od tamtego czasu zaczynał bywać coraz częściej. Na dzieci czekał z gumisiami, dla Małgosi zawsze miał kwiaty.

Ale Małgosia od razu ustaliła zasady:

Wpadaj, ile chcesz, ale ja na męża czekam. Żadnych swawoli!

Dla Waldka to było lepsze niż samotność. Słuchaj, to mam cię traktować jak siostrę, a dzieci jak siostrzeńców zgodził się bez wahania.

I zadomowił się…

Tymczasem u Jana znowu odmiana losu Jagoda urodziła zdrową, cudną córkę. Nazwali ją Bożena tzn. błogosławiona, żeby Pan Bóg zawsze trzymał ją w opiece.

Jagoda rzuciła się w macierzyństwo głową i sercem.

Nie raz i nie dwa myślała o Małgorzacie. Oj, słodkie to to ukradzione szczęście nie było tylko rozgoryczenie…

Dopiero po urodzeniu Bożeny dotarło do Jagody, ile krzywdy narobiła Małgosi. Gdyby mogła, padłaby jej do stóp i prosiła o wybaczenie.

Jan zakochał się w córce po uszy. Cuda wyczyniał świeże gryzaki, nocami do łóżeczka, kąpał, przytulał. Jagoda nie mogła się nachwalić troskliwego tatusia.

Czas płynął…

Minęło pięć lat.

Dzieci podrosły, reszta też zmądrzała.

Pewnego razu Jagoda poważnie się rozchorowała. Miała zaledwie trzydzieści lat. Jan chodził jak cień. Szpitale, lekarze, drogie leczenie, leki…

Jagoda żegnała się z życiem. Była o krok od nieba.

Jan ją pocieszał, jak umiał, ale z każdym dniem coraz bardziej widział, jak Jagoda gaśnie…

Kiedy lekarze oddali ją do domu, żeby mogła umrzeć wśród swoich, Jagoda z trudem wyszeptała:

Zawieź mnie do twojej pierwszej żony. Proszę!

Jan się zdziwił, ale nie protestował.

Małgosia wiedziała, jak jest. Córka Zosia opowiedziała, wszystko było jasne. Więc gdy Jan zadzwonił, zgodziła się bez wahania.

Jan wniósł Jagodę do mieszkania. Zebrali się wszyscy. Oczekiwali wyjaśnień.

Małgosia skrzyżowała ręce na piersiach, wskazała łóżko wzrokiem. Jan położył Jagodę jak wazon z cienkiej porcelany, poprawił poduszkę.

Zostawcie mnie z Małgosią, proszę wyszeptała Jagoda.

Wszyscy wyszli posłusznie.

Małgosia obejrzała chorą. W trumnie lepiej się leży, pomyślała szczerze.

Usiadła na skraju łóżka.

Wybacz mi, Małgorzato! Wiem, że Boża kara mnie dopadła Błagam cię o coś. Zabierz Bożenkę do siebie! Mam poza Janem tylko ciebie. Obiecaj, że ją wychowacie z Janem gorąco prosiła Jagoda, zalewając się łzami.

Małgosia położyła jej rękę na ręce.

Jagoda! To nie Bóg nas karze, sami się pakujemy w kłopoty!
Dawno ci wybaczyłam. O Bożenkę się nie bój, nie zostanie sama. I jeszcze jedno. Wy zostaniecie tu, u mnie! Jan ma ciężko, ty też. Dom duży, wszyscy się zmieścimy!
Obiecuję wyzdrowiejesz! Zobaczysz! Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych! Tylko się nie poddawaj! pocieszała Małgosia.

W domu Małgosi jak w polskiej bajce dla każdego znajdzie się miejsce.

Wszyscy dwoili się i troili przy Jagodzie. Najbardziej Waldek. Od pierwszego dnia miał do niej wyjątkową słabość. Prawie nie odstępował od chorej, umiał znaleźć słowa, rozmawiali godzinami. Często o życiu. Jedno złe słowo złamie, drugie uratuje. Nawet się nie zorientował, kiedy zakochał się w Jagodzie. Bożenę nazywał Bożą stokrotką była prześliczna.

Jagoda bardzo chciała żyć! Walczyła o każdy dzień!

Małgosia wlała w nią trochę nadziei. Jagoda chwyciła się tej nici, nie puściła.

Minęło pół roku leczenia i rozpaczy, Jagoda miała już siły, żeby wychodzić na podwórko. Czuła pierwszy powiew życia. Jak to mówią wyszła spod ołtarza. Choroba powoli ustępowała…

Jagoda myślała o Waldku. Janka przestała kochać? Nigdy! Ale on był czyimś mężem nie wypada ruszać. Nie patrz na cudze grządki! Tę lekcję zapamięta na zawsze! Waldek zaś to dobry, ciepły facet. Przyjąłby ją z córką. Potrafił pokochać i ją, i dziecko. Takie rodziny też się zdarzają. Jedna miłość na dwoje wystarczy. Tylko wyzdrowieć

Powoli, ale pewnie, Jagoda odzyskiwała siły!

W końcu, przy rodzinnym obiedzie, Jagoda ogłosiła:

Małgosiu i Janku! Z Bożenką i Waldkiem się wyprowadzamy. Dziękuję wam za wszystko! Nigdy nie spotkałam takiej dobroci! Bóg wam zapłać!

Jan i Małgorzata wymienili porozumiewawcze spojrzenie. Już dawno zauważyli, że między Jagodą i Waldkiem rodzi się wielka MIŁOŚĆ.

Zanim do tego doszło, Jan miał szczerą rozmowę z Małgosią:

Małgosiu! Bez względu na losy Jagody, chcę być z tobą! Twój hart ducha nie zna granic! Przyjmiesz mnie jeszcze? Trzeba nam teraz trójkę dzieci wychować! Będę ci pod nogami leżał! Kajam się!

Jak myślisz, Janku? Przyjmę! Pewnie, że ci jeszcze przebaczę. To znaczy, że żoną zbyt dobrą nie byłam, skoro cię na inną wzięło! Życie to najlepsza szkoła albo się uczysz, albo nie przetrwasz! tuliła go Małgorzata.

A Bożena? martwiła się Małgosia.
To moja córka! Nigdy z niej nie zrezygnuję! Zawsze będzie miała tu dom podsumował Jan.

Waldek, Jagoda i Bożenka zbierali się do wyjazdu.

Jagoda już w drzwiach zawołała Jana:

Kochaj Małgosię, najbardziej jak się da! I nie krzywdź jej już. Ja zawsze będę cię wspominać, Janku! pocałowała go na pożegnanie.

Szczęścia ci, Jagoda odpowiedział Jan.