Ten Niezapomniany Marzec

TEN SPECYFICZNY MARZEC
Marzec w Polsce to nie tylko miesiąc to coroczna próba odporności psychicznej, test na wytrzymałość wobec kaprysów pogody i życia.
Zwłaszcza gdy twoja miłość jest równie nieprzewidywalna jak aura za oknem: raz wiosna, raz mini-apokalipsa, raz ktoś właśnie rozlał szarą farbę na cały Kraków.
…Miłość Olega i Bogny wybuchła właśnie w marcu, co tłumaczyło absolutnie wszystko.
Inne pary poznawały się na tle kwitnących forsycji, a ci dwoje spotkali się w momencie, gdy Oleg przypadkiem ochlapał Bognę wodą z kałuży, a ona, zamiast się rozpłakać, celnie rzuciła w jego szybę topniejącym śniegiem sądząc po wrażeniu Olega, w środku był zamrożony bruk.
Zakochali się od pierwszego rykoszetu.
Marzec w ich Krakowie był czasem, gdy romantyzm wychodził na ulice w kaloszach.
Bogna, wychodzimy na spacer?
szeptał Oleg do telefonu.
Nie mam łódki, odpowiadała rzeczowo Bogna.
Wezmę cię na plecy.
Ich randki do złudzenia przypominały ćwiczenia wojsk desantowych na podmokłych terenach.
Oleg bohatersko przenosił Bognę przez jeziora rozmokniętej brei, a ona trzymała nad nim parasolkę, która próbowała odlecieć w stronę Zakopanego, razem z ich nadzieją na suche stopy.
Wiesz co, Oleg filozofował, chlupiąc prawym butem, tu właśnie objawia się głębia uczuć.
Jesteśmy jak te dwie kaczki w parku.
Kaczki odleciały do ciepłych krajów już w październiku, Oleg.
Jesteśmy raczej jak dwa nieporadne pingwiny, które zagubiły się w drodze do Antarktydy.
Ich nietypowa miłość ukazywała się w detalach.
W marcu głębia uczucia nie polegała na pierścionku w kieliszku szampana (w nim i tak płynęłaby kostka lodu), tylko na ostatniej tabletce Gripexu podzielonej po połowie.
To dla ciebie, Oleg wręczył jej połowę żółtego proszku, uroczyście.
Odkładam od serca.
Czemu otoczona sierścią kota?
To przyprawa.
Na odporność.
Bogna patrzyła na niego w idiotycznej czapce z pomponem, z czerwonym nosem, z błyskiem szaleństwa w oczach i rozumiała: to jest to.
Kod wszechświata, który wypluł błąd i połączył dwóch ludzi, umiejących się śmiać, gdy oboje mają 38 stopni (co dla mężczyzny w Polsce to stan prawie agonalny).
…Najbardziej romantyczny moment przyszedł pod koniec miesiąca.
Nareszcie wzeszło słońce, odsłaniając wszystko, co zima skrywała pod śniegiem.
Miasto wyglądało jak plan filmu o odrodzeniu polskich służb komunalnych.
Stali na moście.
Wiatr wiał z prędkością trzydziestu metrów na sekundę, prawie zdzierając Olega z kurtki.
Bogna, rozpoczął, próbując przekrzyczeć wiosenny tumult, chciałem powiedzieć Jesteś dla mnie jak jak pierwsza przebiśnieg!
Taki blady, przebijasz się przez śmieci?
zapytała Bogna, poprawiając szalik, który już trzy razy owijał jej głowę.
Oleg się zawahał.
Nie, jesteś tak wytrwała.
Mimo tego przeklętego marca wciąż jesteś ze mną.
Nawet po tym, jak mój bohaterstwo utonęło twój telefon w roztopionym śniegu, który był tylko brudną kałużą.
Bogna spojrzała, kichnęła (jednocześnie z przejeżdżającym tramwajem), po czym się roześmiała.
No dobrze, mój bohater przebiśniegu.
Chodźmy do domu.
Kupiłam kilogram cytryn i znalazłam przepis na grzaniec.
Jeśli przetrwamy tę niedzielę, nasza miłość będzie oficjalnym zabytkiem.
Szli ulicą, omijając lodowe kry na chodnikach.
Miłość była głęboka, dokładnie do kolan bo tyle wody stało w wejściu do ich kamienicy.
Ale im to nie przeszkadzało.
Bo w ten specyficzny marzec liczyło się nie to, jak czyste masz buty, tylko czyja dłoń ściskasz, kiedy razem ślizgacie się ku nieuchronnemu kwietniowi…
…Minął kolejny rok.
Przyszedł nowy ten specyficzny marzec.
Miasto znów zmieniło się w plan polskiej wersji Wodnego świata, nakręconej za budżet trzech złotych.
Oleg i Bogna stali przed gigantyczną kałużą, która w nocy opanowała całe ich podwórko.
Sąsiedzi kurczyli się przy płotach, próbując przejść po cienkiej warstwie lodu, a jeden emeryt patrzył w niebo z nadzieją, że może nie doczeka się śmigłowca ratunkowego, ale chociaż mewy z gałązką oliwną.
Oleg, Bogna zerknęła na swoje nowe białe sneakersy, kupione w przypływie nieuzasadnionego optymizmu.
Jesteśmy przecież dorośli.
Mamy kredyt, pracę i roczny raport.
Nie możemy tak po prostu…
Możemy, przerwał Oleg.
Wyciągnął zza pleców jak prawdziwy mag dwa jaskrawo-żółte kalosze z motywem wesołych kaczek.
Kupiłem je wczoraj.
Twój rozmiar.
Bogna westchnęła.
To była ta głęboka miłość, kiedy partner zna nie tylko twój rozmiar stopy, ale też poziom twojej gotowości do lekkiego szaleństwa.
…Po pięciu minutach już brodzili w samym środku kałuży.
Woda chlupała radośnie, słońce odbijało się od brudnych lodowych kry, a przechodnie patrzyli na nich jak na zbiegów z bardzo sympatycznej, ale bardzo zamkniętej instytucji.
Wiesz co, Bogna podskoczyła, rozpryskując fontannę, która zrosiła sąsiada w futrzanej czapce.
Najlepszy start wiosny!
Kod Żółta Kaczuszka, poważnie odparł Oleg.
Wszechświat próbował nas utopić w depresji, ale nasze pięty są nieprzemakalne.
Stali w chaosie tej wiosny dziwaczni, soczyście mokrzy i absolutnie zsynchronizowani.
Miłość nie do wytłumaczenia, zrozumiała tylko dla tych, co potrafią znaleźć grunt tam, gdzie wszyscy widzą tylko błoto.
Oleg przytulił ją, a słońce przygrzało tak mocno, że spod ich kurtek uniósł się delikatny par.
Płoniemy, zauważyła Bogna.
Nie, uśmiechnął się Oleg.
Wreszcie osiągnęliśmy optymalną temperaturę.
W tym właśnie marcowym szaleństwie zrozumieli najważniejsze: kiedy życie podsuwa ci kałuże, kup najjaśniejsze kalosze i naucz się w nich tańczyć…