Tajemnica z podlaskiej wsi: Dziewczyna imieniem Larisa, wróżba miejscowej szeptuchy i trzy nieznane …

Tajemnica

W małym miasteczku na Kujawach, gdzie wszyscy się znają, mieszkała dziewczyna imieniem Bronisława. Pewnego dnia jej mama, wierna wszelkim zabobonom, zabrała córkę do miejscowej wróżki Pani Jadzi. Ta rozłożyła karty, podumała i powiedziała:

Szczęśliwa będzie twoja Bronisława. Wszystko jej się w życiu ułoży. Ale mężczyzny przy niej nie widzę.

Bronisława miała wtedy dziesięć lat. Te dziwne słowa zagnieździły się jej w pamięci, choć do końca nie zrozumiała, co oznaczają.

Mijały lata. Bronisława wyrosła na piękną, wysoką dziewczynę, że chłopaki z całej okolicy przewracali się za nią jeden przez drugiego. Jednak ona żadnemu nie dawała złudzeń. Umawiała się to z jednym, to z drugim.

Chociaż była bardzo dobrą uczennicą, nigdzie po maturze nie pojechała. Została na miejscu w mleczarni. Krążyły plotki o jej romansie z kierownikiem, ale nikt jej z nim nigdy nie widział.

Starsze kobiety w pracy ostrzegały młodą koleżankę:

Słuchaj, Bronka, nie utknij tutaj, bo się nie obejrzysz, jak życie ci przeleci koło nosa. Z twoją urodą w Toruniu czy Bydgoszczy to by cię ludzie na rękach nosili!

Bronisława tylko się uśmiechała i nie odpowiadała.

Aż tu nagle, jak grom z jasnego nieba, po miasteczku rozeszła się wieść: Bronka w ciąży!

I zaczęły się analizy kto, kiedy i w jaki sposób uszczęśliwił najładniejszą dziewczynę w okolicy? Kombinowali, snuli domysły, ale ojca dziecka nikt nie potrafił wskazać.

Matka Bronki nie zawahała się ani chwili:

I co zrobiłaś? Wstydu mi narobiłaś! Radź sobie teraz sama. Na mnie nie licz. Pół roku ci dam, znajdź sobie gdzieś mieszkanie. U mnie miejsca dla was nie ma.

Dobrze, mamo Bronka odpowiedziała spokojnie. Odejdę. Ale nie proś potem, żebym wróciła.

Po dwóch tygodniach Bronisława kupiła mały domek na obrzeżach miasteczka razem z całym wyposażeniem. Sąsiedzi mówili, że miała szczęście dzieci właścicielki zabrały matkę do Poznania i sprzedały dom za grosze. Skąd młoda, w ciąży, Bronisława wzięła choćby te kilka tysięcy złotych tego nikt nie potrafił wytłumaczyć.

Potem zaczęły się cuda. Jej dom niemal z dnia na dzień wyładniał, podwórko opasano nowym płotem, wykopano studnię. Jacyś obcy ludzie pojawiali się i wszystko robili szybko, jakby na zlecenie.

Z sąsiedztwa widywano, jak Bronce przywożą kurierzy paczki z nową pralką, lodówką albo meblami. Ona sama promieniała, życzliwie witała każdego. Nie miała w sobie nic ze złamanej kobiety.

Jesienią urodził jej się syn, Staś. Na podwórku pojawił się nowiutki, niebieski wózek. Bronka szybko wróciła do formy po porodzie. Wyglądała jeszcze lepiej niż dawniej zawsze zadbana, elegancka, chodziła przez miasteczko dumnie z podniesioną głową, szczęśliwa.

W domu harowała: małe dziecko w pieluchach, trzeba było palić w piecu, ogarnąć ogródek, do sklepu pobiec, pranie zrobić. Ale młoda matka nie narzekała była przyzwyczajona do pracy od dziecka, ze wszystkim radziła sobie sama. Nigdy się nikomu nie skarżyła.

Sąsiadki, widząc jak Bronka jest pracowita i dobra, zaczęły ją lubić. Pomagały jej czasem z dzieckiem, zajrzały na chwilę, popilnowały Stasia, gdy musiała gdzieś wyskoczyć. Albo wysłały męża, by przekopał ogródek, albo same pomogły plewić grządki. Lecz głównie Bronka radziła sobie sama.

Kiedy Staś miał około dwa lata, jedna z sąsiadek weszła z wypiekami na twarzy do drugiej:

Widzisz to?

Co się stało?

Nasza Bronka znowu w ciąży!

Przestań, tylko ci się zdaje!

Nie zdaje mi się. Sama zobacz!

I znowu całe miasteczko zaczęło szeptać. Nikt nie mógł zrozumieć: kto tym razem ojcem? Nikt jej z nikim nie widział!

Bronisława nie przejmowała się plotkami. Robiła swoje. Na jej podwórku pojawiła się nagle drewniana łazienka z sauną, gazownicy nietypowo podciągnęli jej gaz, w warzywniku stanął szklarniany tunel z poliwęglanu, nie tani.

Skąd samotna matka ma takie pieniądze? gadano po miasteczku. Ma na pewno kogoś wysoko postawionego! Ale tajemnica Bronisławy nie została odkryta.

Niedługo potem ta sama niebieska spacerówka stanęła przed domem, do Stasia dołączył brat, Kazik. Za kolejne dwa lata pojawił się trzeci syn, Jaś.

Trzech synów miała Bronka, a nikt nie wiedział, od kogo. Jedni śmiali się z niej, mieli ją za dziwną. Inni widząc, że dzieci zdrowe i zadbane, a ona porządnie pracuje, podziwiali ją za siłę. Jedni wskazywali na nią palcem, chcąc przestraszyć własne córki.

Matka Bronisławy nie próbowała jej zrozumieć, ani nie chciała widywać wnuków. Czuła zażenowanie i unikała kontaktu.

Bronisława jednak zawsze trzymała głowę wysoko, nie przejmując się opinią innych.

Czas płynął. Aż pewnego popołudnia pod dom Broni podjechało eleganckie BMW. Wysiadł z niego dyrektor mleczarni, pan Marian Kwiatkowski, z wielkim bukietem kwiatów. Wszedł do środka, a wokół od razu zebrała się gromada sąsiadów. Nikt nie wiedział, co się dzieje. Po co szanowany pan dyrektor Marian odwiedza Bronisławę w środku dnia i jeszcze z kwiatami? Ludzie dobrze pamiętali, że rok wcześniej Marian stracił żonę opiekował się nią do samego końca, choć wynajmował też opiekunkę, nigdy się żony nie wyrzekł.

Kiedy Bronka wyprowadzała gościa, na dworze tłoczyły się całe rodziny. Marian objął ją czule i pocałował publicznie, a potem, wyraźnie, do wszystkich zebranych powiedział:

Bronisława zgodziła się zostać moją żoną. Zapraszamy was wszystkich na ślub my i nasi synowie.

Nagle wszyscy zaniemówili. Patrzyli na szczęśliwą parę i nagle poznali w chłopcach rysy dyrektora!

Wybuchły oklaski, posypały się gratulacje.

Po hucznym weselu, Bronisława razem z synami przeniosła się do domu Mariana. Przy przeprowadzce pomagała cała wieś.

A po roku urodziła im się wyczekana córeczka

No i jak tu wierzyć wróżkom?