Kochanka mojego męża była zjawiskowa. Sama bym ją wybrała, gdybym była facetem. Znałam takie kobiety…

Kochanka mojego męża była wyjątkowo piękna. Gdybym był kobietą i miał wybierać dla siebie mężczyznę, wybrałbym ją jako swoją własną. Były to ten typ Polek, które doskonale znają swoją wartość. Chodzą dumnie, patrzą ludziom prosto w oczy, uważnie słuchają, nie robią nerwowych ruchów. Nie potrzebują dekoltów ani odkrytych pleców, aby zwrócić na siebie uwagę są królewskie i zawsze opanowane.

Naprawdę, sam bym ją wybrał. Całkowite przeciwieństwo mojej żony.

A ona? Wciąż w pośpiechu, stale podnosi głos na dzieci i na mnie, wszystko leci jej z rąk, wiecznie nie ma na nic czasu, w pracy totalny bałagan, a szef niezadowolony. Chodzi wiecznie w spodniach i wyciągniętych swetrach, bo wyprasować sukienkę to już dla niej wyczyn. Ledwo pamięta, kiedy ostatnio prasowała te wszystkie falbanki i bufki. Całe szczęście, że najnowsza suszarka do ubrań skutecznie wygładzała wszystko po praniu i żelazko praktycznie stało w kącie.

Ale kochanka to dopiero kobieta! Figura, postawa, nogi, włosy, oczy, twarz aż dech zapierało!

Odkąd się dowiedziałem a raczej zobaczyłem ich razem sam nie mogłem złapać oddechu. To było przypadkiem, służbowo miałem sprawę na obrzeżach Warszawy. Zgłodniałem i wszedłem do pierwszej lepszej kawiarni. Praca skończona, a głód nie zaczeka. Udało się znaleźć wolny kąt, zamówiłem kawę i podniosłem oczy. Nie, nie przywidziało mi się. Od razu rozpoznałem plecy mojego męża. No i ją zobaczyłem.

Trzymał jej dłonie w swoich, całował ją po palcach. Myślałem sobie: ależ to tandetne! Ale muszę przyznać kobieta robiła wrażenie. Obiektywnie piękna.

Poczułem się wtedy dziwnie. Tak jak po oparzeniu patrzysz na ślad na skórze i wiesz, że za chwilę ból się zacznie, ale przez moment jeszcze nic nie czujesz. Starasz się w tym krótkim czasie zmniejszyć przyszłe cierpienie jakby dmuchając na czerwone miejsce, by ulżyć sobie zawczasu.

Powinno mnie bolać. Ale w środku była tylko pustka. Dosłowne nic.

Mój mąż wrócił jak zwykle punktualnie. Zawsze był w miarę pogodny, zrównoważony. To ja ciągle się denerwowałem, poganiałem wszystkich. A on zdrowy sangwinik, wszystko robił metodycznie, z dobrym humorem.

Przydałoby mi się trochę jego żartobliwości w tej chwili. Moja zupełnie się nie nadawała.

Cały wieczór miałem ochotę zapytać spokojnym, obojętnym tonem: no i jak twoja kochanka? Widziałem was ostatnio w Cafe Zielony Zakątek, niezła jest, szczerze rozumiem sam bym się nie oparł.

Chciałem to powiedzieć i przyglądać się, jak mu pot spływa po czole, jak się czerwieni i próbuje zachować twarz.

Mógłbym ciągnąć dalej: no i co teraz? Dzieciom przedstaw nową mamę, może się polubią? A mnie gdzie ulokujesz? Przynajmniej ma własne mieszkanie, czy też wprowadzisz ją do nas?

Nic nie powiedziałem. Jak zwykle przytulił mnie w łóżku, objął i po chwili zasnął.

Może jeszcze nie posunęli się dalej… pomyślałem, przesuwając się na swoją połowę łóżka. I bezgłośnie się zaśmiałem. No proszę, myślę już jak facet, który przyłapał żonę na zdradzie, ale wmawia wszystkim, że to przywidzenie.

Może nie było jeszcze seksu. Tylko początek, zauroczenie, wspólne myśli i oddechy. A on dobry sprytnie zakamuflowany kochanek. Ani słowa, nawet grymas twarzy się nie zmienił!

Kręciłem się całą noc w łóżku, zasypiałem na chwile, śniły mi się kolorowe kwiaty i obce kochanki w czerwonych sukienkach.

Obudziłem się z ciężką głową, jeszcze wolniej niż zwykle zebrałem dzieci do szkoły, patrzyłem spokojnie, jak odchodzą.

Cały czas myślałem co teraz? Co robi zwykle mężczyzna, który przyłapie żonę z kochankiem? Wygooglować sobie odpowiedź?

Google nie pomogło. Sam nie znałem rozwiązania. Może po prostu żyć dalej?

Przecież i tak żyję. Wszystko po staremu. Mąż nadal wraca o czasie, bez śladów szminki, bez obcych perfum, dzieci biegają po domu, a w niedzielę chodzimy całą rodziną do kina. Nic się nie zmienia. Seks jak zwykle dwa razy w tygodniu, czasem trzy jeśli być naprawdę skrupulatnym.

A może się pomyliłem w tej kawiarni?

Nie pomyliłem się. Zadzwoniłem do żony w południe, nie odebrała. Wziąłem taksówkę pod tę samą kawiarnię. Żeby kierowca nie pytał, rzuciłem, że czekam tam na służbową paczkę. Auto żony stało naprzeciwko. Żona wyszła wraz z kochankiem, wsiedli razem do jej samochodu i odjechali.

Zbladłem, poprosiłem taksówkarza o wodę, udawałem, że dzwonię do kogoś i wrzasnąłem: A niech was diabli z tą paczką! Nie mogę już dłużej czekać, wracam do pracy!

Jakby się jeszcze przejmował tym, co pomyśli o mnie taksówkarz…

Wiedza o kochance zawsze wywraca życie do góry nogami. Rozwód? Może. A jak inaczej żyć? Tolerować? Po co? Żeby co?

Przypomniałem sobie, jak kilka lat temu u przyjaciół wydarzyło się coś podobnego żona przyłapała męża na zdradzie. Ukrywał się, wymyślał. Ale żona i tak się domyśliła i wiedziała. Był skandal, on wypierał się do upadłego, nawet pokazując mu dowody, jak nieusunięta korespondencja na Messengerze. Twierdził, że to spisek konkurencji.

Wtedy powiedziałem stanowczo: ja bym nigdy nie kłamał. To żałosne. Jeśli już coś zmalujesz, miej odwagę się przyznać. I zerwij z tamtą, jeżeli rodzina cię obchodzi. Albo odejdź, ale zadbaj o swoich bliskich.

Byłem dumny z siebie jaki odpowiedzialny facet.

Tak, łatwo rozwiązywać cudze problemy. Zwłaszcza z daleka, gdy nie ponosi się konsekwencji.

Ale gdy sam siedzisz pośrodku tego zamieszania, widzisz i żonę, i kochankę, odwaga i pewność siebie szybko wyparowują.

Podszedłem w tej kawiarni do ich stolika i usiadłem na wolnym krześle. Kochanka spojrzała zdziwiona. Żona zamarła, potem zaczęła rozglądać się nerwowo. Cisza. Ale było mi nawet zabawnie ich obserwować. Kochanka chyba od razu zorientowała się, kim jestem. Może już wiedziała wcześniej.

Żona zaczęła coś mówić, ale uniosłem rękę spokojnie, to chyba nie to, co myślę, prawda? Powiedziałem: wiecie co, nic dziwnego w tej sytuacji nie widzę. Tak się czasem zdarza. Ale teraz wy sobie przemyślcie, jak to rozwiązać mamy dzieci, wspólne mieszkanie, starszych rodziców. Dacie sobie radę wierzę w waszą inteligencję.

I spokojnie wyszedłem. Dobrze na mnie leżała ta porządnie wyprasowana koszula. Szkoda, że tak rzadko ją nosiłem.

Dziś wiem, że w życiu czasem trzeba mieć odwagę, by spojrzeć prawdzie w oczy i wyjść z godnością. Każda burza kiedyś się kończy. Ważne, by nie zatracić samego siebie.