Przeczucie nieszczęścia Julia obudziła się w środku nocy i już nie mogła zasnąć do rana. Czy to był…

PRZECZUCIE NIESZCZĘŚCIA

Julita budzi się w środku nocy i za nic nie może ponownie zasnąć. Może to jakiś straszny sen albo trudne do określenia niepokoje nie dają jej spokoju. W sercu robi się tak ciężko, że łzy same płyną jej po policzkach. Nie wie, dlaczego po prostu nie może zrozumieć. Oddycha się trudno, a na myśl przychodzi jej jakieś okropne przeczucie zbliżającej się katastrofy.

Julita wstaje i podchodzi do łóżeczka, w którym smacznie śpi jej mały synek. Jaś uśmiecha się przez sen i zabawnie cmoka ustami. Poprawia mu delikatnie kołdrę i przechodzi do kuchni. Za oknami panuje absolutna, głęboka ciemność.

Julita, znowu nie możesz spać? w kuchni pojawia się głos męża, Andrzeja.

Znowu to samo Nie potrafię zrozumieć, co się dzieje, Andrzej odpowiada cicho.

Może to słynna depresja poporodowa? próbuje żartować Andrzej.

Nie wiem. Jasiu ma już prawie pół roku, żadnej depresji nie miałam, a tu nagle

Różnie bywa. Hormony, nerwy Nie przejmuj się, wszystko się ułoży!

Ale ja się boję, Andrzej szepcze Julita, wtulając się w ramiona męża.

Wszystko będzie dobrze! obejmuje ją mocno.

Po trzech tygodniach Julita dostaje wezwanie do przychodni. Przedtem Jaś miał standardowe, półroczne badania zrobili wszystkie potrzebne analizy, odwiedzili kilku specjalistów. Gdy zadzwoniła pielęgniarka, Julicie zrobiło się nieswojo.

Coś się stało? pyta z niepokojem.

Proszę się nie martwić, pani Julito, wszystkiego dowie się pani u lekarza odpowiada pielęgniarka.

Do lekarza pediatry, jak zawsze, kolejka. Każdy taki dzień to dla Julity nowa fala lęków. Kiedy w końcu wchodzą do gabinetu, Julita jest już roztrzęsiona.

Proszę usiąść mówi spokojnie doktor. Pani Julito, muszę o czymś powiedzieć. Niech się pani nie denerwuje, po prostu trzeba zrobić dodatkowe badania.

Co się dzieje? wydusza z siebie Julita. W tej chwili nagle rozumie, że wszystkie jej złe przeczucia mają się właśnie spełnić.

Wyniki Jasia są niepokojące. Ilość leukocytów jest znacznie podwyższona, inne wskaźniki też wzbudzają niepokój. Konieczna jest ponowna morfologia, najlepiej w specjalistycznej placówce.

W jakiej? pyta cicho Julita.

W Wojewódzkim Centrum Onkologii odpowiada lekarz.

Julita nie pamięta, jak dociera do domu. Andrzej już czeka, wziął wolne z pracy przeczytał jej wiadomość i natychmiast przyjechał.

Julita, co się stało?! pyta przestraszony.

Łzy płyną po jej policzkach, ale ona zdaje się tego nie zauważać.

Skierowali nas na badania do onkocentrum! szepcze.

Może to tylko rutynowe badania próbuje ją pocieszyć Andrzej.

To coś poważnego, czułam to, tylko nie potrafiłam zrozumieć wyznaje Julita przez łzy, mocno tuląc synka. Jaś porusza się przez sen jeszcze nie wie, co dzieje się wokół niego.

Ostra białaczka stwierdza starszy lekarz, długo analizując wyniki. Leczenie trzeba zacząć natychmiast.

Julita płacze. Nie potrafi zaakceptować tego, co się dzieje. Chemia odbywa się bez niej. Jaś trafia na intensywną terapię, a Julita zostaje pod drzwiami.

Proszę, niech pani idzie już do domu! przekonuje ją dyżurująca pielęgniarka. I tak dziś nie wpuszczą pani do dziecka.

Nie mogę! Co tam będę robić sama?

Julita i Andrzej są małżeństwem już osiem lat. Długo nie mogli doczekać się dziecka: badania, testy, wszystko w porządku, a jednak ciąża pojawiła się dopiero po ósmym roku. Dla Julity to był najszczęśliwszy, a zarazem najtrudniejszy czas Andrzej nosił ją niemal na rękach, nie pozwalał jej niczego dźwigać Ostatni miesiąc ciąży Julita spędziła w szpitalu, tak zaleciła lekarka, gdyż groził przedwczesny poród. Pół roku temu urodził się wreszcie wymarzony synek, któremu dali imię po zmarłym ojcu Andrzeja, który zginął tragicznie w wypadku.

Julitko, nie daje się dziecku imienia po kimś, kto zginął nagle! ganiła ich babcia, kiedy dowiedziała się o decyzji.

Babciu, to tylko przesądy odpowiadała uśmiechnięta Julita. Była szczęśliwa i nie chciała tego szczęścia zakłócać.

Julita siedzi przy łóżeczku Jasia. W ciągu miesiąca synek schudł, bardzo zmizerniał. Jego policzki już nie różowieją, są przerażająco blade, pod oczami pojawiły się ciemne kręgi. Julita płacze, a łzy ciekną po policzkach, których już nawet nie wyciera. Sterylna sala, do której wpuszczono ją dopiero po awanturze z ordynatorem upierał się, że nie można narażać dziecka, kiedy jego odporność jest niemal zerowa. Ale matka nie mogła już dłużej być z dala od synka dosłownie zawodziła pod drzwiami oddziału. Wreszcie pozwolono jej być z Jasiem. Chłopiec śpi, a ona patrzy na niego i stara się zapamiętać każdy szczegół.

Takich operacji u nas się nie przeprowadza mówi następnego dnia ordynator, doktor Genowefa Wiśniewska.

A gdzie są robione? pyta zdecydowanie Julita.

W Niemczech, tylko tam mają odpowiedni sprzęt i doświadczenie. Ale to bardzo drogie leczenie.

Znajdziemy pieniądze. Proszę tylko przygotować potrzebne dokumenty i wypisy.

Dokumenty zostają wysłane do jednej z klinik w Berlinie specjalizującej się w leczeniu białaczek. Wkrótce przychodzi pozytywna odpowiedź są gotowi przyjąć Jasia, ale koszt leczenia przekracza 320 000 złotych.

Julita, nawet jeśli sprzedamy mieszkanie i samochód, nie zbierzemy nawet połowy mówi Andrzej z rozpaczą. Ogłosiłem zbiórkę, ale to potrwa.

Mamy najwyżej dwa miesiące! płacze Julita. Musimy wymyślić coś jeszcze.

Pieniądze zbiera cała rodzina, znajomi, sąsiedzi, pracownicy obu zakładów pracy, fundacja lokalna, sklepy. Część sumy daje samorząd, trochę udaje się dzięki wolontariuszom. Zbierają w sumie nieco ponad połowę. Czas się kończy nie można już więcej czekać.

Julita, musicie lecieć. Ja dalej będę próbował zebrać resztę i przesyłać wam na bieżąco. Może uda się sprzedać mieszkanie mówi Andrzej.

Wszyscy w ich małym miasteczku przeżywają razem z nimi, ale takich pieniędzy zebrać tu po prostu nie sposób.

Z dokumentami w garści Julita z synkiem lecą do Berlina. Zebranych pieniędzy jest za mało. Jaś zaczyna zaplanowane leczenie, badania i przygotowania do operacji. O resztę sumy Julita stara się na razie nie myśleć pozostaje jej tylko wierzyć w cud. Za miesiąc Jaś skończy rok.

W sąsiedniej sali leży inna mama z synkiem, Antosiem, lat trzy. Okazuje się, że są z tej samej okolicy, Antosia udało się wysłać na operację, chociaż u niego sprawa jest trudniejsza białaczkę wykryto późno i choroba postępuje, więc operację ciągle przekładają.

Nie płacz, Julita, będzie dobrze! Jeszcze pójdziesz z Jasiem do cyrku, do zoo Ja byłam z Antosiem w zeszłym roku, tak się cieszył z niedźwiedzi Stał przed klatką pół godziny! Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że jest chory. Dopiero w zoo zaczęła mu lecieć krew z nosa nie mogłam zatamować, przestraszyłam się I tak jeszcze kilka razy Potem szpital, trzecie stadium. Jak ja tego wcześniej nie zauważyłam! mówi zapłakana Nina, matka Antosia.

Ninko, już dobrze, wszystko się ułoży. Razem pójdziemy z chłopcami do zoo! pociesza ją teraz Julita.

Widziałam przecież, że coś jest nie tak Antoś chudł, mizerniał, słabo jadł, ciągle miał biegunki! Dlaczego wcześniej nie zaczęłam leczyć! To moja wina! Mama mi mówiła, że coś podejrzewa, ale nie wierzyłam Nina zalewa się łzami, a Julita nie wie, jak można pocieszyć matkę, która traci nadzieję.

Kilka dni później stan Antosia dramatycznie się pogarsza. Trafia na intensywną terapię, Nina nie zostaje wpuszczona do środka. Siedzi na korytarzu pod drzwiami i płacze.

Ninko, chodź, przynajmniej chwilę się połóż przekonuje Julita.

Muszę tu być! Antoś wie, że jestem blisko, to mu pomaga! odpowiada Nina.

On wie, że jesteś. Czuje to. Chodź choć na chwilę.

Nina zostaje przy swoim. Pielęgniarka daje jej w końcu zastrzyk na uspokojenie. Przestaje już płakać, tylko martwo patrzy przed siebie i czeka. Chwyta się resztek nadziei.

Wieczorem dzwoni mąż Julity.

Julita, przelałem około 20 tysięcy złotych. Na razie więcej się nie udało. Była dziś para oglądać mieszkanie, cenę trochę obniżyłem, mówią, że się zastanowią.

Dobrze. Ty Julita nie kończy, bo z korytarza dobiega głośny, rozdzierający krzyk. Telefon wypada jej z ręki. Jaś budzi się i zaczyna płakać. Głaska go po główce, a on ziewa i zasypia na nowo. Kiedy synek spokojnie śpi, Julita wybiega na korytarz. Wie, co się stało, ale nie chce w to uwierzyć. Przed drzwiami oddziału, na kolanach płacze Nina. Pielęgniarki próbują ją podnieść, coś podać do picia, zrobić zastrzyk. Nina tylko krzyczy. Julita nigdy nie widziała w oczach takiego cierpienia. Wszystko rozumie.

Ninko, dasz radę! obejmuje przyjaciółkę, sama płacząc Musisz żyć dla Antosia!

Po co mam żyć?! Mój synek nie żyje! To moja wina! Jak ja z tym mam żyć?! rozpacza Nina. Julita tuli ją, dopóki pielęgniarka nie poda jej uspokajającego zastrzyku. Odprowadza ją do sali.

Niech odpocznie mówi zmęczony lekarz dyżurny. Jeszcze będzie czas na łzy.

Tej nocy Julita nie śpi. Bojąc się zamknąć oczy, siedzi przy łóżku Jasia i patrzy na niego. Chce zdążyć napatrzyć się zawczasu.

Następnego dnia pojawia się Nina. Już nie płacze, w jedną noc postarzała się o dziesięć lat. W jej oczach czai się pustka. Kobiety długo stoją, przytulone do siebie.

U was musi się udać szepcze Nina przed odejściem. Macie szansę, wykorzystajcie ją. Ja muszę teraz zająć się synkiem, najpierw pogrzeb, potem stypa Postawię nagrobek i ociera łzy Przeczytasz po moim odejściu, nie dam rady mówić. Wręcza Julicie zamkniętą kopertę.

Dobrze mówi cicho Julita.

Po wyjściu Niny smutek rozlewa się jeszcze mocniej. Jasia zabierają na badania. Julita otwiera kopertę.

Kochana Julito! chaotycznym, drżącym pismem pisała Nina. Bardzo chcę, żeby Jaś żył. Niech żyje za mojego Antosia: niech rośnie, dojrzewa, uczy się Niech cieszy się każdym dniem, kopie piłkę i chodzi na narty. Idźcie do naszego zoo i pozdrówcie czarnego niedźwiedzia! łzy zalewają Julicie oczy, musi je otrzeć, by doczytać list. Macie szansę żyć. W kopercie są pieniądze na operację. Antosiowi już się nie przydadzą, niech uratują Jasia.

Julita płacze. Płacze ze szczęścia, bo może uratować syna. Ale i ze smutku, bo pieniędzmi zapłacono zbyt wysoką cenę.

Andrzej, nie sprzedawaj mieszkania! mówi nazajutrz przez telefon. Musimy mieć do czego wracać z Jasiem!

Ale skąd pieniądze? pyta zaskoczony mąż.

Są pieniądze. Wszystko już dobrze.

Po raz pierwszy Andrzej słyszy w głosie żony coś, co daje mu spokój. Julita jest dziwnie pewna, że będzie dobrze.

Operacja następuje dzień po pierwszych urodzinach Jasia. Julita, tak jak wcześniej Nina, spędza dni pod drzwiami intensywnej terapii. Jednak w ich przypadku jest nadzieja. Po pewnym czasie matce pozwalają odwiedzać synka, potem trafiają do jednej sali. Trzeba jeszcze miesiąca izolacji i kilku miesięcy rehabilitacji ale to już drobiazg, bo operacja się udała. Jaś z każdym dniem wraca do życia: zaczyna bawić się zabawkami, je nieco chętniej, nawet się uśmiecha. Gdy po raz pierwszy powiedział mama, Julita płakała. Stał się cud.

Miedźwiedź! pokazuje Jaś paluszkiem na wielkie, czarne zwierzę w klatce.

Nie miedźwiedź, tylko niedźwiedź śmieje się Julita.

Odwiedzają miejski ogród zoologiczny, ten sam, gdzie Antoś kiedyś zachwycał się niedźwiedziami.

Przekazujemy ci pozdrowienia, misiu, od Antosia! szepcze do zwierzęcia Julita.

Jaś biega, śmieje się, je lody i siedzi na barana u Andrzeja, z ciekawością oglądając mieszkańców zoo. Teraz jego życie jest wypełnione radością i nowymi odkryciami. Szpital został gdzieś daleko, a Julita co najwyżej czasem, budząc się w nocy, nasłuchuje synkowego oddechu. Lęk ustępuje. Przed nimi całe życie życie za siebie i za chłopca, który podarował Jasiowi drugą szansę.