Miałam 30 lat, kiedy tata odszedł do Boga. Dziś mam 32 i nasza ostatnia rozmowa wciąż boli, jakby wydarzyła się wczoraj. Zawsze byłam „trudnym dzieckiem” – zaczynałam rzeczy, ale nigdy ich nie kończyłam.

Miałem trzydzieści lat, gdy tata odszedł do Boga.
Teraz mam trzydzieści dwa i ostatnia nasza rozmowa wciąż boli, jakby wydarzyła się wczoraj.
Zawsze byłem tym problematycznym dzieckiem zaczynałem różne rzeczy, ale nigdy ich nie kończyłem.
Studiowałem trzy różne kierunki na trzech różnych uczelniach.
Pierwszy porzuciłem w drugim semestrze, bo zrobiło się nudno.
Drugi w czwartym, bo zacząłem opuszczać zajęcia, wychodzić częściej ze znajomymi, rozpraszać się.
Trzeci zostawiłem jeszcze przed końcem pierwszego semestru.
Gdy moje dwie siostry kończyły studia, zdobywały dyplomy i zaczynały pracę, ja przeskakiwałem z pomysłu na pomysł, z planu na plan, powtarzając, że Jeszcze znajdę swoje miejsce.
Wszyscy w domu widzieli to, ale najintensywniej czuł to tata.
Był moim człowiekiem.
Nie tylko ojcem był moim przyjacielem.
Zabierał mnie na bilard, na mecze, na piwo w weekendy, na grill z kolegami.
Gdy siostry miały harmonogramy, oceny i obowiązki, ze mną było inaczej.
Mówił: Jesteś facetem, nauczysz się życia na ulicy. Dorastałem swobodnie, bez rygorystycznych zasad, bez prawdziwej presji.
Z biegiem lat obróciło się to przeciwko mnie.
Nie umiałem zatrzymać nic na dłużej ani nauki, ani pracy, ani równego rytmu.
Trzy miesiące przed jego odejściem mieliśmy najcięższą rozmowę w moim życiu.
Siedzieliśmy w ogrodzie, on palił papierosa, ja patrzyłem w telefon.
Poprosił, żebym go odstawił.
Powiedział: Synu, nie jestem rozczarowany tobą, jestem rozczarowany sobą.
Źle cię wychowałem.
Byłeś rozpieszczony.
Oszczędzałem ci trudności.
Przez to nie nauczyłeś się być twardy wobec życia. Milczałem, piekły mnie oczy, ale nie płakałem.
Chciałem powiedzieć coś mocnego, dojrzałego, ale nie byłem w stanie.
Jedynie wydusiłem, że się zmienię.
Nie odpowiedział.
Patrzył w ziemię.
Trzy miesiące później, pewnego zwyczajnego poranka, wstał, poszedł do łazienki umyć zęby i odszedł.
Nagle, bez pożegnania, bez szpitala, bez ostatnich słów.
Straciłem nie tylko ojca straciłem jedyną osobę, która wierzyła, że jeszcze się pozbieram, nawet gdy był już zmęczony czekaniem.
Po pogrzebie ogarnęła mnie cicha złość na siebie.
Przestałem wychodzić, przestałem pić, przestałem tracić czas.
Zapisałem się jeszcze raz na studia tym razem prawo, bo musiałem sobie coś udowodnić.
Wstaję o piątej rano, pracuję na godziny, uczę się wieczorami.
Są dni, kiedy nawet nie mam ochoty na jedzenie, ale dalej walczę.
Każdy egzamin zdaję z myślą o nim.
Każdy zaliczony przedmiot, to jakby powiedzieć: Widzisz?
Potrafię.
Minęły dwa lata.
Idę naprzód.
Nie opuszczam semestrów, nie uciekam z zajęć, nie szukam wymówek.
Moje siostry patrzą na mnie inaczej i wspierają mnie.
Mama mówi, że tata byłby dumny.
Nie wiem, czy dumny ale na pewno nie odszedłby z przeświadczeniem, że wszystko totalnie zawiodłem.
Najtrudniejsze nie jest ani nauka, ani praca, ani zmęczenie.
Najgorzej, że nie mogę już do niego zadzwonić i powiedzieć, że zdałem trudny egzamin, że dobrze sobie radzę, że robię rzeczy po swojemu.
Był moim kompanem w przygodach tym, który nauczył mnie żyć bez strachu, ale też tym, który nieświadomie zostawił mnie bez struktury.
Teraz muszę zbudować ją sam.
Czasami, kiedy wracam późno z plecakiem pełnym książek, siadam na łóżku i patrzę na zdjęcie nas dwóch na spacerze, z piwem w ręku, uśmiechnięci.
I zawsze myślę: Staruszku, nie zdążyłem ci tego udowodnić na czas, ale nie całkiem się pomyliłeś ze mną.
Chcę być najlepszą wersją siebie właśnie dla niego.
Mam nadzieję, że mi się uda.