Zdrada własnych dzieci Daria po raz kolejny z podziwem patrzyła na brata i siostrę — Janka i Kryst…

Zdrada i ciasteczka

Danutka po raz kolejny patrzyła z podziwem na swojego brata i siostrę. Jakież oni byli piękni! Wysocy, czarnowłosi, o błękitnych oczach. Znowu zdobyli jakieś nagrody. Wygrali kolejne zawody. Danutka poderwała się z ławki, żeby być pierwsza. Kuśtykając na prawą nogę, popędziła ku scenie. Zrobiła dla Marka i Krystyny po zajączku dla niej w spódniczce, dla niego w kraciastych portkach. Miała nadzieję, że się ucieszą. Sama była niezdarna, mocno puszysta, z kilkoma włosami zebranymi byle jak na spince, z uroczą, szczerym uśmiechem na ustach. Krystyna i Marek skrzętnie udawali, że jej nie widzą.

Danutka z trudem torowała sobie drogę przez tłum.
Proszę, przepuśćcie! To mój brat i siostra! wykrzykiwała z zapałem.

Obok Krystyny stała jej koleżanka, oczywiście blondynka Elżbieta.
Krystyna, jakaś gruba dziewczyna tu się przedziera, krzyczy, że jest twoją siostrą. To prawda? rzuciła z ironią Ela.

Krystyna obejrzała się i zobaczyła Danutkę.
Znowu tu się pcha… Matka na pewno kazała. Kompromitacja pomyślała.
Na głos odpowiedziała:
Nie, gdzie tam! Mam tylko brata Marka.

No, myślałam. Chce się przykleić do sławnych! Jeszcze wam wręcza jakieś maskotki zachichotała Ela.

Pewnie nasza lokalna fanka. Ela, weź od niej zabawki i dołącz do nas, idziemy z Markiem na nagrodę! rzuciła Krystyna, posyłając buziaka i łapiąc brata za rękę.

Ela odebrała zajączki od Danuty.
Przekażę, nie martw się!

To super! Upiekę wam w domu drożdżówki! rzuciła Danutka, utykając w swoją stronę.

Ela dogoniła Krystynę i Marka.
Przekazałam. Powiedziała, że będzie was czekać w domu i upiecze drożdżówki. Swoją drogą, wygląda jak taka drożdżówka. Krystyna, serio ona nie jest z waszej rodziny? Czepia się jak rzep!

Skąd! Nie znam jej! Wszyscy się do nas pchają, sławy szukają. Daj spokój! rzuciła Krystyna, wyrzucając zajączki do kosza. Potem cała trójka ruszyła po kolejne nagrody.

Ale to była nieprawda. Danutka rzeczywiście była ich siostrą. Przybraną. Matka Krystyny i Marka, Inessa, zabrała ją do siebie po śmierci jakiejś odległej krewnej. Wracali całą rodziną z wakacji, jeden wypadek i tylko Danutka została. Mała, z kontuzją nogi.

Inessa była spokrewniona z Danutką tak, jak piąta woda po kisielu. Nawet nazwiska inne. Bliżsi krewni odmówili przyjęcia dziewczynki. A ona wzięła. Chociaż musiała przekonać do tego rozhisteryzowanego męża i rozpieszczone dzieciaki. Do tej pory niczego im nie brakowało.

Mamooo, nie bierz jej do nas! Ona gruba, kuleje, a na dodatek głupia. Wstyd z nią w ogóle iść! wołały dzieci.

Kochani, a pomyślcie pieski i kotki ludzie przygarniają, a to przecież dziecko! Nie przeszkodzi nam dom przecież duży tłumaczyła Inessa.

W końcu dzieciaki się poddały. Inessa zarządzała sklepem spożywczym, ojciec był jej zastępcą i w zasadzie nawet nie udawał, że pracuje. Częściej miał romans niż ochotę na obowiązki. Jeśli Inessa wiedziała, przemilczała jej Leon był przystojny jak amant filmowy i dzieci poszły w jego urodę.

Danutka rosła. Mała, pulchna, zamyślona blondynka z oczami tak jasnymi, że aż niemal przeźroczystymi.
Ma oczy jak mleko z atramentem, tłuściutka śmiała się Krystyna.

Danutka była jak pączek. Mięciutka, słodka, z dołeczkami w policzkach. I bardzo, bardzo dobra.

Ale musiała bawić się sama. Brat i siostra nie włączali jej do swoich zabaw. Ba, praktycznie zawsze obrywało się jej za coś. To Marek rozbił wazon, mama dostała informację, że to Danutka. Krystyna zerwała mamie sweter znowu winna Danutka. Ona tylko kiwała głową i przepraszała, nie broniła się. Nie chciała, żeby mama krzyczała na pięknych bo oni są tacy śliczni!

Zresztą, Inessa Danutki nie karała. Gorzej z ojcem.
Po co, no po co ją wzięłaś? Przed ludziami wstyd! Chodzić nie umie, waży jak młody dzik. Syn i córka anioły, a tu taka pokraka? Lepiej głowę byś sobie do kupy zebrała! Kto ją weźmie, jak dorośnie? wrzeszczał Leon.

Danutka słuchała za drzwiami. Potem patrzyła w lustro. Nie lubiła siebie. Chciałaby być jak Marek i Krystyna… Ale

W szkole też nie miała lekko. Bliźniaki wymogły na matce, by Danutka poszła do innej podstawówki, strasząc, że inaczej będą uciekać z lekcji i przynosić pały. I Inessa, chcąc/nie chcąc, przystała. Widziała, jak bardzo ten cienki most między dziećmi powoli się wali

Czas płynął. Marek i Krystyna wyjechali na studia. Danutka poprosiła, by mogła zostać w domu.
Kochana, przecież mogę ci opłacić wszystko! Chcesz być projektantką, tłumaczką kim chcesz, Danusiu? pytała mama.

Danutka, jak mały kotek, miziała się do niej i tuliła. Inessa czuła przy niej wyjątkowy spokój. Własne dzieci co najwyżej od niechcenia pocałowały mamę. Z Danutką było jakoś… cieplej.

I Danutka zawsze ją witała, nawet jak wracała późno z pracy. Nawet w zimie stała w kurtce na podwórku albo siedziała na pufie w korytarzu. Syn i córka mieli ważniejsze sprawy nawet cześć nie powiedzieli. Nawet jak matka upomniała, Krystyna krzyknęła:
Mamo, my mamy co robić! A ta czeka jak pies, bo nie ma życia i o niczym nie marzy.

Danutka spojrzała na mamę swoimi przeźroczystymi oczami i szepnęła:
Mamusiu, mogę leczyć zwierzątka? Psy, koty, chomiki, świnki. Chcę iść na weterynarię.

To było zrozumiałe Danutka zawsze przynosiła do domu porzucone zwierzaki. Leczyła, oddawała w dobre ręce. Jeden pies został z nimi na stałe wielki kudłacz, podobny do podhalańczyka. Krystyna się burzyła, bo wolałaby rasowego, ale Inessa stanęła po stronie Danutki.

Tak minęły lata. Inessa zachorowała i musiała zostać w domu. Mąż, widząc, że pieniądze się kończą, czym prędzej przerzucił się na koleżankę żony, właścicielkę salonu fryzjerskiego.

Przyjeżdżające dzieci interesowały się głównie pieniędzmi mamy fortuna jeszcze była. Przy Inessie została tylko Danutka. Kuśtykając nogą, codziennie gotowała pyszności, robiła masaże, parzyła zioła. Wieczorami przesiadywały pod jabłonią przy herbatce. Danutka była wtedy najszczęśliwsza na świecie.

Krystyna i Marek założyli rodziny, mama pomogła każdemu kupić mieszkanie. Ale potem nastąpiło tąpnięcie. Syn przyjechał w środku nocy, prawie płacząc:
Mamo, mam długi Muszę spłacić ogromną sumę!

Boże! Skąd ja to wezmę? Pytałam taty? Nie ma? Skąd on by miał. Nawet jak oddam wszystko, nie uzbieram tej kwoty! Co robić? rozpaczała Inessa.

No cóż, to już nie masz syna wzruszył ramionami Marek.

Co ty mówisz?! matka tuliła go do siebie.

Marek wpadł na rozwiązanie sprzedać dom na przedmieściach. Razem ze wszystkim starczy na spłatę długów.

Ale synku A my? Co zrobimy z Danutką? Gdzie pójdziemy?

Gdzie pójdzie ta gruba idiotka, nie interesuje mnie. Niech sobie radzi. Ty idziesz do mnie, Lera (jego żona) się ucieszy!

Inessa była pełna obaw czy synowa się ucieszy. Ale nie protestowała syna trzeba ratować. Postawiła tylko warunek że Danutka idzie z nią. Marek się zgodził bez entuzjazmu. Jednak Danutka przyszła do mamy i powiedziała:

Mamusiu Ty jedź sama. Ja się przenoszę do pewnej osoby. Umawiamy się już od dawna. Zaprosił mnie. Nie martw się!

Jak to? Kto to taki? Czemu nic nie mówiłaś?

Potem poznasz. Nie martw się, mamusiu przytuliła ją Danutka.

Marek odetchnął nie musiał fatygować Krystyny do knucia, jak usunąć Danutkę z nowego domu.

Ale Danutka skłamała. Nikogo nie miała. Wiedziała po prostu, że nie jest tam mile widziana, a mama się tylko będzie stresować. Z miłości do niej wymyśliła to na poczekaniu.

Wynajęła pokój w domu starego pana, dziadka Prokopa. Sam już nie dawał sobie rady, więc szukał towarzystwa. Poza tym w domu miał kury, kozy, świnki. Dla Danutki raj! I kiedy dziadek dowiedział się, że jest weterynarzem, odmówił pobierania od niej opłaty. Danutka się uparła, ale on zwracał jej wszystko do portfela.

Radziła sobie świetnie miała mieszkanie, pracę, szanowano ją, a zwierzaki kochały bez zastrzeżeń! Nie bały się jej, wręcz przeciwnie, każde dostawało miłe słowo i smakołyk po zabiegu z własnej wypłaty.

O, Szarciu, słoneczko ty moje, tu masz co Danuśka przygotowała! Nie bój się, kochany, kropelki już podane. Dzwońcie do mnie o każdej porze! mówiła Danutka do zadowolonych właścicieli.

Oj, córeczko, mnie w szpitalu tak nie witają, jak ty mojego Bazylka! Złote masz serduszko! cmokała Anna Pietrzak, właścicielka puszystego kota.

Danutka rozkwitała. Tylko niepokój szarpał serce co z mamą? Dzwoniła często, ale mama jakby nie miała ochoty na rozmowy. Ostatnio telefon odbierał Marek, odzywając się szorstko:
Matka odpoczywa.

Nie wiem już Tęsknię. Poł roku jej nie widziałam wzdychała Danutka do dziadka Prokopa przy wieczornej herbacie.

No to co, pojedźmy do niej! Ja mam Malucha, stary jak ja, ale jeździ! zaproponował dziadek.

Danutka się ucieszyła. Miała adres Marka. Pojechali. Długo stali pod drzwiami. W końcu otworzyła im wysoka blondyna w króciutkim szlafroku.

Kto tam? Sprzedajecie coś? Nic nam nie potrzeba próbowała zamknąć drzwi.

Pani jest Lera, żona Marka? spytała Danutka.

Taak a wy kto?

Danutka, siostra Marka!

No i? Czego tu chcesz? Idę zaraz do kosmetyczki, nie mam czasu.

Tylko na moment. To dziadek Prokop, przyszedł ze mną. Gdzie mama? Chciałam się z nią zobaczyć, od razu wyjdziemy, nie będziemy wam przeszkadzać.

Nie ma jej. Marek zawiózł ją do domu opieki. Zasłabła. Kto by się nią miał opiekować? On w pracy, ja mam swoje sprawy. Nie znam dokładnie adresu. Poczekajcie, zadzwonię. Halo, Marek? Ta twoja tu przyjechała. Z jakimś starym dziadkiem. Chcą adres. Dobra. Zapisuję. Proszę, tylko do nas już więcej nie przyjeżdżajcie! podsunęła im kartkę pachnąc dywanem z perfumerii.

Danutka nie słuchała schwyciła kartkę i już leciała z dziadkiem ze schodów.

Jak to Dlaczego nikt mi nie powiedział? Przecież Co ja teraz mam zrobić? szeptała.

Co ty gadasz? Mamę trzeba było do nas zabrać! Dom duży, miejsce się znajdzie! Jak tak można? oburzał się dziadek Prokop.

Dojechali. Czy to możliwe, że ta drobniutka staruszka, z podkrążonymi oczami, to ta sama Inessa? Kiedyś wysoka, solidna, ciągle za czymś krzątająca się. Teraz bezsilnie leżała i patrzyła w sufit.

Mamusiu! To ja, Danutka! Wybacz, że nie przyjeżdżałam. Ja nie mam usprawiedliwienia! Mamusiu, zabiorę cię! Jedziemy do domu, do dziadka Prokopa! Kurniki, świeże jajka, kozie mleko poczujesz się lepiej, zobaczysz! Mamusiu, nie milcz! Ja cię kocham!

Trzymali w dłoniach zwiotczałą rękę Inessy.

Udało się ją zabrać w końcu Danutka była w papierach córką, a dziadek Prokop nakręcił historię o starym frontowcu i znajomym generale, jeśli nie puszczą mamy” do domu. Bo Marek załatwił, żeby mama nigdy nie wróciła…

Po dziesięciu dniach Inessa wstała o własnych siłach. Spojrzała przez okno. Na podwórzu świnia Felka maszerowała dumnie, kogut pieł, pachniało mlekiem, trawą i drożdżówkami. Pieczołowicie upieczonymi przez Danutkę. Wbiegła kulejąc, zobaczyła mamę stojącą przy oknie i się rozpłakała. Objęła ją niezgrabnie i przeprosiła, że tak długo nie przyjeżdżała, że musiała mieszkać tu, a nie z Markiem i Krystyną.

Inessa tuliła ją bez słowa. Widziała znów tą małą, zabawną dziewczynkę. Nie z jej krwi, ale dobrego i ciepłego serca. Jedyną, która została obok, gdy nikt więcej nie potrzebował swojej pięknej, udanej rodziny.

Nic się nie martw, Danusiu. Teraz już będzie dobrze. Nic się nie martw, córeczko szeptała Inessa.

Dziewczynki! No, czas na herbatkę! wszedł dziadek Prokop.

I, śmiejąc się, wszyscy troje poszli do kuchni. Ku nowemu życiu.