Czego skrócisz – tego nie odzyskasz: Opowieść o Tańce spod Kijowa, która z miłości do wolności zosta…

CO SKRÓCISZ NIE ODZYSKASZ

Gdy Jagoda pokazywała znajomym swoje ślubne zdjęcia, zawsze mówiła z rozbawieniem:
Oj, umęczyłam się w tej sukni! Była piękna, ale tak ciężka i niewygodna! Następnym razem, kiedy będę wychodzić za mąż, wybiorę lekką, zwiewną sukieneczkę.

Wszyscy byli pewni, że Jagoda żartuje. I śmiali się razem z nią. To faktycznie były żarty. Znajomi wiedzieli, że Jagoda poślubiła Mariusza z wzajemnej miłości. To była taka sobie historia jakich pełno nad Bałtykiem on miał 28 lat, ona 21. Sierpień, szumiące fale, musujące Jabłuszko i pokryte gwiazdami niebo. Romantyczne okoliczności szybko skończyły się wyprawą do urzędu stanu cywilnego.

Prawda, Mariusz przed ślubem musiał rozwieść się z drugą żoną, a Jagoda przenieść do jego rodzinnego miasta. Warszawa Gdańsk Warszawa. Przez dziesięć lat ta trasa stanie się dla Jagody niemal rodzinna, jak własna dłoń. Ale na początku młoda para musiała wynająć mieszkanie. Mariusz zostawił swoją kawalerkę drugiej żonie, która groziła połknięciem tabletek, oblaniem trzeciej żony kwasem, a nawet wyskoczeniem przez okno, jeśli nie wróci do domu.

Z czasem jednak druga żona zamilkła. Może Mariusz coś jej obiecał? O pierwszej żonie wolał nie wspominać. Tamten związek przetrwał półtora roku. A potem ożenił ją ze swoim kolegą. Uszczęśliwił wszystkich dookoła. Siebie też.

Druga żona wytrzymała dłużej. Po trzech latach Mariusz odkrył w niej coś przerażającego pogardę dla ludzkich młodych. Tak bowiem mówiła o dzieciach!

Jagodę te życiowe zakręty nie ruszały. Była niezależna, ambitna, pewna swojej urody. Mariusz ją rozpieszczał. Czuł się jak w raju jeszcze tu, na ziemi. Kwiaty nosił naręczami, futrzaną kamizelkę kupił w kilku wersjach, a butów nie da się policzyć. Podróże do Londynu, Paryża, do Czarnogóry. Żeby poszerzyć horyzonty. Nabrać sił przed narodzinami dziecka.

Wkrótce na świat przyszła córeczka Marysia. Jagoda zajęła się maleństwem, a Mariusz urządził dom od A do Z. Wszystko z myślą o swoich księżniczkach. Odświętnie uczcili nowe mieszkanie. Marysię posłali do przedszkola.

Jagoda pilnie kontynuowała naukę. Ale kształcić się wolała w Warszawie, blisko przyjaciółek, mamy, przy znanym zapachu lip. Tu wszystko wydawało się prostsze, serdeczne.

Marysię zostawiała u teściowej, która przepadała za wnuczką. Kiedy trwała sesja, Jagoda była w ukochanej Warszawie. Mariusz szalał z zazdrości. Ciągle przyjeżdżał, urządzał śmieszne zasadzki i przypadkowe spotkania w innym mieście! Trzeba przyznać Jagoda nie dawała powodów do niepokoju. Przynajmniej tak się wydawało…

Tak naprawdę od zawsze chciała uciec od domowych trosk studia wydawały się lepsze niż zmywanie naczyń, mycie podłóg, prowadzenie domu, wychowywanie dziecka. Miała wrażenie, że życie jej ucieka. Dlaczego to ona, taka mądra i piękna, miała zajmować się błahostkami?

Po jakimś czasie miała w torebce trzy czerwone dyplomy. Psychologia jako specjalność. Wszystko nosiła przy sobie, bo podejmowała entuzjastyczne próby szukania pracy. Mariusz był temu przeciwny:

Przecież mamy dosyć pieniędzy, zwariuję, zanim wrócisz z pracy! Jagoda, może zróbmy sobie synka? Albo kolejną córeczkę? Jak chcesz, byleś była ze mną.

Jagoda nie zamierzała już drugi raz być mamą. Uznała, że swoją misję spełniła dała mężowi córkę, a sobie macierzyństwo. Co jeszcze trzeba? Teściowa słysząc jej rozwlekłe rozważania, zaproponowała, że może przejmie opiekę nad Marysią, póki… Jagoda nie wydorośleje. Skoro synowa nie ma czasu dla dziecka, lepiej niech już ciągle się uczy i buja w obłokach, a dzieckiem zajmie się ktoś kochający.

Jagoda przystała na to bez wahania i niemal natychmiast wyjechała do Warszawy, nie uprzedzając nawet Mariusza. Zadzwonię z Warszawy, zdecydowała.

Tymczasem w Warszawie czekał na nią Mariusz. Przez sen wyszedł na peron i patrzył na nią, jakby była kimś obcym.

Jagoda, gdzie Marysia? Dlaczego tu jesteś, a nie w Gdańsku? Masz jakiegoś adoratora? zapytał z wyrzutem.

Mariuszku, nie denerwuj się. Ani adoratora, ani wielbicieli. Po prostu… nudzi mi się z tobą, rozumiesz? Potrzebuję wolności! powiedziała spokojnie.

Wolności? Ode mnie i od córki? A gdzie podziała się miłość? Wyparowała? Może jesteś w kryzysie wieku średniego? Razem go przetrwamy, Jagódko, pocieszał Mariusz.

Nie przetrwamy… odparła Jagoda, jakby zapadł wyrok.

Mariusz poszedł po radę do teściowej. Ta rozłożyła ręce:

A co ja? Sami sobie poradzicie. Jagody nie przekonasz, ona jest jak głaz.

Mariusz wrócił do Gdańska sam. Nie rozumiał, co robić. Jak ocalić rodzinę? Wszystko mu się mieszało nocą Za moje dobro, wstawili mi do żeber… mamrotał.

Mijały dni i tygodnie… Jagoda nie wracała. Na telefony odpowiadała chłodno: U mnie wszystko w porządku.

Czas mijał nieubłaganie…

Po długim namyśle Mariusz zdecydował się sprzedać dom, zabrać Marysię i przenieść do Warszawy wszystko dla ratowania rodziny.

Jagoda przyjęła tę wieść bez entuzjazmu. Próbowała odwiodić go od tej decyzji: Po co denerwować córkę, zmieniać szkołę, zostawić przyjaciół? Nawet babcia Marysi nie zaakceptuje tej decyzji. Ale to były tylko wymówki. Jagoda kąpała się w nowo odzyskanej wolności. Żyć jak niebieski ptak powtarzała. Otworzyła własny biznes pracownię krawiecką, wynajęła mieszkanie, miała swoje wielbicielki, nie brakowało jej niczego. A tu nagle zjawia się mąż i córka po co? Chciała wymazać przeszłość z pamięci, była twarda jak orzech. Wszystko, co było kiedyś, dziś wydawało się snem należącym do innej kobiety.

Mariusz nie słuchał jej wymówek i przeprowadził się z córką do Warszawy. Wciąż liczył na scalenie rodziny. Jego miłość wciąż dogorywała pod popiołami.

Na początku Mariusz chodził po nią do pracy, spędzał czas z Marysią (która była jak dwie krople wody podobna do mamy). Na darmo. Jagoda była jak mumia. Nic nie zaburzało jej nieziemskiego spokoju. Wreszcie postawiła kropkę:

Mariusz, zostaw mnie. Pora się rozwieść. Marysię mogę wziąć do siebie.

Marysia miała już 11 lat. Nie potrzebowała azylu miała tatę i babcię, która modliła się za wnuczkę dniem i nocą. Marysia kochała mamę, ale nie rozumiała, dlaczego ta tak dobrowolnie z niej zrezygnowała.

Czas płynął, nie do zatrzymania.

Mariusz przestał łowić ryby na suchym brzegu. Rozumiał, że do serca Jagody już nie dotrze. Los podsunął mu zwyczajną kobietę, taką, która twardo stąpa po ziemi. Bez wzlotów za obłoki. Mieszkają teraz na wsi. Nowa żona ma dwóch synów z pierwszego małżeństwa.

Okazało się, że jej nie potrzeba Londynów, Paryży, futer ani stu par butów. Gumiaki na błotnistą jesień, kożuch, żeby wyjść do krów i dzieci porządnie wychować tego mi trzeba. I to były wszystkie jej marzenia.

Obok takiej kobiety Mariusz odnalazł spokój, ciepło i ciszę. Gdzie prosto, tam aniołów sto, gdzie kręto ani jednego. Wkrótce narodziła się córeczka. Mariusz nareszcie doznał szczęścia. Może dopiero za czwartym razem czystej miłości.

Jagoda mieszka z mamą, w jej domu. Ktoś obiecał jej siedem mostów do nieba, lecz potem ją do cna oskubał. Interes krawiecki się rozpadł. Wielbicielki stopniały jak śnieg na wiosnę.

Wszyscy, którzy się do niej przymierzali, szybko się ulotnili. Pracuje jako psycholożka w szkole. Nie na darmo przecież studiowała. Niczego nie żałuje. Choć Ludzka dusza ma niewyobrażalne głębiny Czy w sercu tej ptaszyny niebieskiej w końcu zapłonie iskierka żalu? Któż to wie…

Marysia z mężem (tak, lata minęły, dziewczynka dorosła) mieszka u babci w Gdańsku, która wychowywała ją od małego. W dniu ślubu Marysia miała na sobie lekką, zwiewną sukienkę którą podarowała jej mama Jagoda.