Pewnego dnia zadzwoniła do mnie daleka ciotka i zaprosiła na ślub swojej córki – mojej dalekiej kuzy…

Wyobraź sobie, dzwoni do mnie cioteczna ciotka i zaprasza na wesele swojej córki mojej ciotecznej siostry, której ostatni raz widziałam, kiedy miała sześć lat. Wiesz, w jej sześciu latach. Jakoś nie jestem mistrzynią rodzinnych uczuć, ale wymigać się nie dało.

Chociaż raz na dwadzieścia lat możemy się zobaczyć, tylko spróbuj nie przyjść powiedziała ciotka z taką miną, że nie było dyskusji.

Przyszło zaproszenie z gołąbkami i różami od Kingi i Artura, a potem jeszcze dwa dni wcześniej przypomnienie więc nie miałam wyboru.

No to co, sobota z głowy, ale mus to mus.

Przyjeżdżam, z bukietem w ręce, fatalnym humorem i silnym postanowieniem, że zwinę się po godzinie po angielsku. Wchodzę do sali bankietowej w restauracji, a tam sadzają mnie do stołu z wesołą paczką młodych znajomi pana młodego. Wypili już kilka kieliszków, więc zaraz się zaczęło: Och, jaka ta ciocia panny młodej piękna, i wcale na ciotkę nie wygląda, i w ogóle może by się lepiej poznać i trochę zabawić. No więc nie wybrzydzałam.

Samej panny młodej, szczerze mówiąc, nie poznałam. Minęło tyle lat, z ciemnej, niewyróżniającej się dziewczynki zrobiła się blond bombą z pokaźnych rozmiarów biustem. Szczerze? Jakoś bardziej lubiłam ją myszą.

Sama impreza była dość ponura: tabun nadąsanych ciotek z wujkami, pan młody cały spięty, panna młoda zapatrzona w siebie i swój dekolt. Gdyby nie ta moja rozkręcona ekipa, to przypominałoby to raczej stypę. Ciotki patrzyły mega krzywo.

Pierwszą rundę toastów przegapiłam, ale gdy tylko siadłam, zaczęła się druga, z moim udziałem. Wodzirej dopytał, kim jestem, i radośnie oznajmił:

A teraz życzenia młodym złoży młoda i piękna ciocia panny młodej!

Wystąpiłam z serca:

Kochani Kinga i Artur!

I nagle cisza jak makiem zasiał, wszyscy zamarli, a ja się rozglądam gdzie jest ta moja ciotka? I czy przez te lata mogła się aż tak zmienić, że jej nie poznaję?

Pannę młodą nazywają Agnieszka, syknęła ciotka naprzeciwko w różowej kiecce a pan młody to Tomek.

Ale jak to? Jaka Agnieszka, jaki Tomek?

Bo na cudze wesela ludzie potrafią się wprosić, żeby za darmo najeść się i napić weszła ciotka. U nas też taki raz przyszedł na pożegnanie do wojska, ledwo wyprosić się go dało. Ani wstydu, ani sumienia!

No i wtedy dotarło do mnie, że zabawa dopiero się zacznie. Wszyscy spojrzeli na mnie jak na wilka, niektórzy wstali z miejsc, jeszcze tylko brakowało, żeby ktoś podwinął rękawy.

Ale ja mam zaproszenie! wrzasnęłam, pokazując kartkę. Wszystko tu napisane: Kinga i Artur, taka a taka restauracja, sala bankietowa…

Na szczęście podszedł kelner.

Proszę pani, my mamy jeszcze jeden bankiet na piętrze, może to tam pani powinna być?

Tak, jasne, zaraz tam pójdzie. Najpierw tu zje, potem tam dołoży drwiła ciotka w różu. I jak tacy się po świecie szwendają? Przygłupka jedna!

Irenko, bezczelność to drugie szczęście Polaka odparła inna ciotka, ta w seledynowym. Chyba bardziej wkurzająca od tej pierwszej.

Dodam, że wyglądam zupełnie normalnie, ani trochę na cwaniarę czy oszustkę. Ale widocznie z boku to się inaczej ocenia. Znajomi pana młodego zaczęli mnie bronić, na co usłyszeli:

O, już mężczyzn omotała! oburzyła się ciotka w fiolecie.

A różowa dołożyła:

Nasz główny księgowy też tak żonę stracił tylko się odwrócisz, a już podkrada! Suczka!

Nigdy nie podbierałam nikomu męża, ale tu przez chwilę poczułam się jak rasowa rozbijaczka rodzin. Zaraz zerkałam, który z facetów może się nada, skoro i tak mnie już skazali.

Na szczęście kelner poszedł do drugiej sali i przyprowadził moją prawdziwą ciotkę. Ta od razu wyczuła klimat pokiwała głową, że mnie zna, i jeszcze tak dziwnie mrugała do wszystkich, jakby chciała powiedzieć, że ze mną to od dawna różnie bywa.

Zostałam uratowana i przeniesiona na właściwe wesele, gdzie czekała już ciemnowłosa piękność Kinga i nie wiem już jaki Artur, i gdzie napojono mnie odpowiednią dawką mocnych trunków.

Na szczęście prezentu nie zdążyłam rozpakować przy tych pierwszych gościach.

A na koniec, po wszystkim, odprowadzili mnie do domu… koledzy pana młodego z tej pierwszej, nie mojej weselnej ekipy.