Kochanka mojego męża była naprawdę wyjątkowa. Sama bym taką wybrała, gdybym była facetem. Wiecie, …

Kochanka mojego męża była przepiękna. Sama bym taką wybrała, gdybym była mężczyzną.
Wiecie, są takie kobiety pewne swojej wartości. Chodzą z gracją, patrzą ludziom w oczy, potrafią uważnie słuchać. Nie robią gwałtownych gestów, nie muszą odkrywać dekoltu ani pleców, żeby przyciągnąć uwagę, są spokojne, władcze, absolutnie nie wpadają w panikę.
Wybrałabym ją. Bo jest moim zupełnym przeciwieństwem.

A ja jaka jestem? Zawsze wiecznie w biegu, krzycząca na dzieci, na męża, wszystko mi leci z rąk, nie ogarniam, w pracy zawal, szef niezadowolony. Wieczna baba w spodniach i swetrach. No bo wyprasowanie sukienki czy bluzki to już prawdziwy wyczyn. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz prasowałam jakąkolwiek falbanę. Na szczęście nowa suszarka radzi sobie idealnie, rzeczy wychodzą praktycznie jak po żelazku.

A jego kochanka Wspaniałe ciało, postawa, nogi, włosy, oczy, twarz dech zapiera!

I od tamtej pory nie mogę złapać tchu. Odkąd się dowiedziałam, choć raczej zobaczyłam. Wszystko było przez przypadek. Załatwiałam służbowe sprawy na obrzeżach Warszawy, zatrzymałam się na szybką kawę w pierwszej lepszej kawiarni. Byłam głodna, a głód to wiadomo, polska bieda. Kawiarnia nabita, ale znalazłam wolny stolik. Usiadłam, spojrzałam na menu, uniosłam wzrok… I nie, nie przewidziało mi się. Od razu rozpoznałam męża po plecach. Zobaczyłam ją.

Trzymał jej dłonie w swoich rękach, całował palce. Obrzydliwie ckliwie, pomyślałam. Typowy twoje palce pachną kadzidłem. Ale ona naprawdę była piękna. Obiektywnie.

To było jak zaraz po oparzeniu widzisz czerwony ślad, wiesz, że za chwilę bardzo zaboli. Ale na razie, w tej jednej sekundzie, ratujesz się, próbując dmuchać na rozgrzane miejsce, by opóźnić ból.
Pewnie powinno już boleć, ale w środku miałam pustkę. Nic.

Mąż wrócił jak zawsze na czas. Zawsze był spokojny, ustatkowany, z dobrym humorem. Ja wiecznie roztrzęsiona, poganiająca wszystkich dookoła. On typowy sangwinik, solidny, z dystansem i śmiechem gotowym na każdą sytuację.

Jak by mi się przydało jego poczucie humoru teraz… Moje zupełnie się nie sprawdza.

Cały wieczór miałam ochotę zapytać go wprost i chłodno: No, jak tam twoja kochanka? Widziałam was ostatnio w kawiarni Przyjemność, dobra jest, przyznaję, sama bym się nie oparła.
Chciałam widzieć, jak wstępują mu kropelki potu na czole, jak się czerwieni i stara utrzymać fason.

A potem poprosiłabym, żeby przedstawił ją dzieciom przecież nową mamę powinny poznać, a mnie gdzie ulokuje? Ma swój własny kąt, czy do nas ją sprowadzi?

Nic nie zapytałam. Jak co noc, objął mnie w łóżku, przytulił i chwilę później spał jak dziecko.

Może oni jeszcze nie mają seksu? pomyślałam, zsuwając się na swoją stronę łóżka. I parsknęłam śmiechem w poduszkę. Myślę już jak typowa zdradzona żona, która na własne oczy widziała zdradę, a i tak chce wierzyć, że się przewidziało.

A może seksu jeszcze nie ma. To dopiero początek fascynacja, przyciąganie, zgranie myśli i oddechu. A on świetny zakamuflowany, nie mrugnie nawet okiem!

W nocy wierciłam się, spałam urywkami, śniły mi się jaskrawe kwiaty i nieznajome kobiety w czerwonych sukienkach.
Rano głowa ciążyła, poruszałam się wolniej, niż zwykle. Spokojnie przygotowałam dzieci do szkoły.

Cały dzień zastanawiałam się, co powinnam zrobić. Co zwykle robi polska kobieta, która przyłapie męża z kochanką? Przeglądnąć internet? Google nie pomogło. Sama nie znalazłam żadnej odpowiedzi.

Może po prostu dalej żyć? Ale co to za filozofia, skoro i tak żyję dalej. Rytm bez zmian mąż wraca do domu punktualnie, żadnej szminki na koszuli, żadnego cudzych perfum. Dzieci biegają po mieszkaniu, w weekendy wspólne kino. Żadnych rewolucji. Seks jak zawsze dwa razy w tygodniu. Czasem trzy, jeśli bardzo się postarać.

Może się pomyliłam wtedy w tej kawiarni?
Nie, nie pomyliłam się. Zadzwoniłam do niego w porze obiadowej nie odebrał. Zgarnęłam 50 złotych z portfela i złapałam taksówkę do tej samej kawiarni. Wymyśliłam bajeczkę dla taksówkarza, że czekam na ważną paczkę do pracy. Samochód męża zaparkowany naprzeciw wejścia. On i ona wyszli razem, wsiedli do jego auta i odjechali.

Pobladłam, poprosiłam taksówkarza o wodę, udawałam, że dzwonię, wołając w pusty telefon: Dajcie już spokój z tą paczką! Nie czekam dłużej, jadę do firmy!

Jakby jednak obchodziło mnie, co o mnie pomyśli jakiś Dawid czy inny Wojtek za kółkiem.

To odkrycie zmienia wszystko. Rozwód? Chyba tak. Jak tu żyć inaczej? Tolerować? Ale po co? Dla kogo?

Przypomniałam sobie sytuację sprzed kilku lat, kiedy u naszych przyjaciół wyszła na jaw kochanka męża. Ukrywał się, kręcił. Żona i tak się dowiedziała był dramat, on wypierał się nawet przy dowodach z nieusuniętych wiadomości na Messengerze. Uparcie twierdził, że to ktoś go zhakował, konkurencja psuje opinię.

Mój wtedy stwierdził wprost: Ja bym nigdy nie kłamał. Popełniłeś błąd, miej odwagę się przyznać. Albo kończysz z kochanką i ratujesz rodzinę, albo odchodzisz, ale zabezpiecz rodzinę finansowo. Dumałam wtedy, że mam odpowiedzialnego męża.

Tyle, że z boku każda sytuacja wydaje się łatwa do rozwiązania, zwłaszcza gdy nie ponosi się konsekwencji. Gdy jesteś w środku dramatu, siła i stanowczość ulatniają się w sekundę.

Weszłam wtedy do tego lokalu i usiadłam przy ich stoliku. Kochanka spojrzała na mnie zaskoczona. Mąż zamarł, potem zaczął nerwowo przestawiać talerzyk. Cisza. Było mi dziwnie wesoło, że mogę ich obserwować. Ona chyba od razu wiedziała, kim jestem. A może wiedziała to od dawna.

Mąż próbował coś powiedzieć, ale podniosłam otwartą dłoń: To nie jest to, o czym myślę, prawda? Potem spokojnie powiedziałam: Właściwie to nic w tej sytuacji specjalnie dziwnego. Tak się zdarza. Pomyślcie tylko, jak rozwiązać to wszystko mądrze przecież są dzieci, wspólne mieszkanie, starsi rodzice. Jesteście dorośli, poradzicie sobie.

Wstałam powoli, poszłam do wyjścia. W świeżo wyprasowanej sukience wyglądałam świetnie. Szkoda, że tak rzadko ją zakładam.