Nic nie słychać

Nic nie słychać
Samolot nieśmiało wystawił swój nos zza chmur, rozejrzał się, wykonał długi skręt i łagodnie dotknął ziemi, niczym pan młody policzka ukochanej przy ołtarzu.
Rozległy się brawa, których piloci nawet nie usłyszeli.
A nie usłyszał ich także Kacper Kapliński, któremu zatkało uszy podczas lotu.
Kapliński nieustannie ściskał nos i próbował wypuścić powietrze.
To wychodziło wszędzie, tylko nie tam, gdzie potrzeba, a w głowie wciąż brzmiał biały szum.
Kacper wrócił od swojej matki wczesnym rankiem, akurat żeby przygotować się do pracy.
Żona, Zuzanna, nie spała biegała po mieszkaniu, nerwowo przenosząc rzeczy z miejsca na miejsce.
Kapliński wszedł do kuchni, zaczął szykować sobie obiad.
Słuch nadal nie wracał.
Wychodzę!
Mam już dość!
Wszystko mnie irytuje!
Ta cała twoja pensja w parę złotych, nasze mieszkanie na końcu świata…
Myślałam, że cierpię na chroniczną miłość, a okazało się, że złapałam tylko wirusa!
żona rzucała swoje gorzkie wyznania w plecy Kaplińskiego, podczas gdy on spokojnie przekładał ziemniaki z garnka do termosu.
Wychodzę do Leszka.
Nie znasz go, on ciebie też nie, ale jest cudowny.
Mam do niego uczucia, te prawdziwe.
I nie martw się nic między nami nie zaszło, więc wychodzę jak porządna kobieta, żebyś nie gadał potem bzdur!
Zwłaszcza swojej mamie.
Kacper skończył z obiadem, spakował wszystko do torby i zaczął parzyć sobie kawę.
Nie masz nic do powiedzenia?
Ja tu całą duszę wystawiłam na wierzch!
Zu-za-no!
zawołał przez ramię Kapliński.
Czy mogłabyś mi uprasować dżinsy?
Co?
Dżinsy?!
Ty…
Ja mówię o uczuciach, a ty o prasowaniu.
Niech to wszystko diabli!
Myślałam, może mnie zatrzymasz…
Kończąc zdanie, żona chwyciła swoją torebkę, pomyliła ją z tą, którą Kacper spakował do pracy, i wybiegła w gniewie.
Dopiero gdy mieszkanie zatrzęsło się od trzaśnięcia drzwiami, Kapliński zrozumiał, że żona odeszła.
Gdzie ona idzie o tej porze?
A dżinsy?
Kurczę, gdzie mój obiad? rozmyślał Kacper, przeżywając poranny rozpad małżeństwa.
Rozczarowany, że nie znalazł obu termosów, poszedł do pracy w pogniecionych spodniach.
Wsiadając do windy, skinął przywitaniem na panią Czerwińską przewodniczącą wspólnoty mieszkaniowej, która według plotek od lat nosiła składki do czasów Jagiełły.
Mówiło się, że jej perfumy wzbudzały łagodność w koniach i wypędzały wrogów z kryjówek.
Kapliński wstrzymał oddech, wszedł do środka i stanął twarzą do wyjścia.
Drzwi się zamknęły winda zaczęła zjeżdżać niczym gazowa komora.
Nie wpłacił pan składki na dezynsekcję.
Dzisiaj będą truć karaluchy w całym bloku zabrzmiał głos pani Czerwińskiej.
Kapliński milczał, obserwując, jak od zapachu jej perfum rozpuszcza się gumowy uszczelniacz na drzwiach.
Trzeba wpłacić do wieczora, może pan przelać mi na konto?
naciskała.
Kacper nie powiedział ani słowa.
Wtedy przewodnicząca pochyliła się do jego ucha i wykrzyczała:
Do końca dnia czekam na przelew!
Gratuluję.
Dokąd panią przenoszą?
ożywił się Kapliński.
Znów do Malborka?
Rzeczywiście wierzył, że kobieta jest potomkinią wielkich wojowników.
Przewodnicząca wygadywała Kaplińskiemu wiele rzeczy, ale on słyszał tylko urwane słowa: -ny, -szka, -tać, -ć które brzmiały jak język dawnych Słowian.
Nie skupiał się na znaczeniu, tylko uprzejmie kiwał, jak na wystawie nowoczesnej sztuki.
Drzwi windy się rozsunęły, Kacper wyszedł na świeże powietrze, a pani Czerwińska ruszyła zbierać składki z mieszkań.
Kapliński pracował jako elektryk.
Od zeszłego tygodnia miał zlecenie u klienta, który bez większych artystycznych czy finansowych zdolności chciał mieć wszystko jak z obrazka.
Materiały i projekty zamawiającego odpowiadały jego charakterowi miały nieprzyjemny zapach.
Kacper nie cierpiał sam wraz z nim pracowali hydraulik i wykończeniowiec.
Gdy Kapliński kuł ściany pod kable, kolegom pot szedł po bokach, a do mieszkania wszedł klient.
Całą noc świętował urodziny znajomego, więc w twórczym nastroju postanowił przed snem sprawdzić postępy remontu.
Wszystko źle!
krzyczał i tupał nogą.
Gniazdka mają być jak szachownica, żyrandol przesunięty o trzy stopnie względem osi ziemi.
Róbcie jak mówiłem, inaczej nie zapłacę!
Z równie oryginalnymi pomysłami złożył wizytę w każdym pokoju, po czym zamknął się w dziecięcym i zasnął na workach z gipsem.
Po siedmiu godzinach klient ocknął się, otworzył drzwi i zobaczył efekty swej twórczości.
W tym czasie ekipa połączyła salon z kuchnią nowym przejściem, a w łazience pojawił się gościnny sedes.
Ubranie klienta było białe od gipsu, a twarz od zdziwienia.
Nie pamiętał swoich wskazówek i chciał oskarżać ekipę o kłamstwo, ale pokazano mu nagranie z kamer.
Tylko Kapliński nie zmienił nic nowe instrukcje po prostu przeszły mu koło uszu.
Czy to przez uczucia, czy z braku nadziei, klient wręczył Kacprowi drobną premię za odporność na pijacką twórczość, a resztę zwolnił za brak oporu.
Pod presją dowodów zapłacił jednak wszystkim.
Wieczorem głodny i zmęczony Kapliński postanowił udać się do laryngologa, żeby wrócić do świata dźwięków.
Po drodze podążał za nim wściekły pies, próbując go przestraszyć szczekaniem, lecz dla Kaplińskiego świat był jak niemy film, gdzie ludzie i zwierzęta grają swoje role.
Bez słów trudno zgadnąć, czego chce ten emocjonalny czworonóg, więc Kacper poszedł dalej spokojnie i pewnie.
Wkrótce pies się znudził i odpuścił.
Niech dźwięki będą z tobą!
powiedział lekarz, udrażniając uszy Kacpra.
Powróciwszy do rzeczywistości, Kapliński pośpieszył do domu.
Po drodze wyjął z portfela niespodziewaną premię i kupił parówkę w cieście, a także skromny bukiet dla żony.
Pod blokiem czekał smutny sąsiad.
Słyszałeś nowinę?
zagaił do Kacpra.
Cały dzień nic nie słyszałem odparł, pchając palec do ucha.
Migunowa, ta od wspólnoty, zebrała składki z całego osiedla i zniknęła.
Przeprowadziła się do innego miasta, a ślad po niej zaginął.
Wszystko zaplanowała, spryciara.
Obeszła siedem klatek.
Ty wpłacałeś?
Nie, nie wpłacałem pokręcił głową Kapliński.
Rano coś wspominała o przelewie, ale nie zrozumiałem.
Szczęściarz.
Ja, głupi, wpłaciłem.
Pocieszam się tylko tym, że zanim przeszła przez wszystkie piętra, karaluchy padły od jej perfum zaśmiał się sąsiad.
Tak więc nie jest aż tak źle.
Mieszkanie przywitało Kacpra zapachem pysznego jedzenia i niezwykle czułą żoną.
Wybacz mi, głupia jestem, coś mnie ogarnęło, sama nie wiem co.
Może słońce, może zły dzień.
Biorę wszystkie słowa z powrotem i proszę, uwierz nie zrobiłam nic złego.
Nie ma żadnego Leszka.
Pojechałam do siostry, wypuściłam parę, ochłonęłam.
Dobrze zareagowałeś rano, po męsku, i to mnie otrzeźwiło.
Przebaczysz mnie, głupiutką?
Kąpiąc twarz Kaplińskiego gorącymi pocałunkami, zaprosiła go do stołu.
Nic nie usłyszałem wyznał Kacper, czując, że dostaje nagrodę z nieba.
Dziękuję!
mocno objęła go żona.
Niezłe rzeczy, pomyślał Kapliński, który dziś nie zrobił nic szczególnego.
Czasem warto po prostu wyłączyć się ze świata.
Może życie naprawdę stanie się prostsze.