Mam 26 lat, a moja żona twierdzi, że mam problem, którego nie chcę przyznać.

Mam 26 lat i moja żona twierdzi, że mam pewien problem, którego nie chcę przyznać.
Słyszę to za każdym razem, kiedy rzucam pracę lub kiedy mnie wywalają.
Mówi, że to nienormalne, żeby najdłużej trzymać się roboty przez pół roku.
No i chyba ma rację.
Czasem wytrzymuję miesiąc, czasem ledwo piętnaście dni, a od czasu do czasu nawet nie doczekam końca okresu próbnego.
Pracowałem już chyba we wszystkim konserwacja, sprzątanie, zamiatanie ulic w Krakowie, szorowanie łazienek, dźwiganie towarów w magazynach.
Zawsze zaczynam z entuzjazmem, ale po paru dniach zaczyna mi ciążyć i w kręgosłupie, i w głowie.
To nie tylko zmęczenie.
To wstyd.
Ukończyłem ledwie 11 klas w liceum, nigdy nie wróciłem do szkoły.
Gdy dostanę kamizelkę, miotłę albo wiadro, czuję, że to totalnie nie moje miejsce.
Patrzę na współpracowników zrezygnowani, robią co trzeba, nie narzekają a ja w środku mam myśl, że tak nie powinno wyglądać moje życie.
I zaczynam się spóźniać, robię minimalną robotę, wymyślam powody, by nie przyjść.
Aż w końcu, jak zwykle, słyszę w biurze: „Proszę już nie przychodzić”.
Moja żona tego nie łapie.
Pracuje od czterech lat w sklepie spożywczym w Poznaniu.
Pensja niewielka, ale stabilna jak tramwaj na trasie.
Wie co miesiąc ile dostanie.
Kiedy wracam znowu bez pracy, patrzy na mnie ze złością i zmęczeniem mówi: „To nie praca jest problemem, tylko ty.
Nie wytrzymujesz niczego.” Ja jej tłumaczę, że te roboty nie są dla mnie, że mam być kimś innym, że nie urodziłem się do szorowania kafelek do końca życia.
To ją doprowadza do szału.
Mówi żebym skończył szkołę, zdobył zawód, szkolił się.
Że nikt nie zatrudni mnie do „czegoś lepszego” jeśli nawet matury nie mam.
Obiecuję jej, że zapiszę się kiedyś, ale mijają miesiące i jakoś nie idę.
Zawsze jest wymówka nie mam pieniędzy, nie mam czasu, zrobię to później.
Prawda jest taka, że boję się wracać do szkoły jako dorosły, siedzieć z młodszymi i czuć się jak dziad.
W domu to już rutyna.
Kłócimy się zawsze o to samo.
Ona mówi, że żyję w marzeniach, że gadam ładnie, ale nic nie robię.
Ja jej zarzucam, że się pogodziła z losem, że żyje by przetrwać, a nie by cieszyć się życiem.
Czasem wrzeszczymy na siebie.
Czasem nie gadamy dłużej niż dwa dni.
Wychodzę znowu szukać pracy, z CV złożonym w ósemkę w kieszeni, wracam rozczarowany, gdy słyszę: „Odezwiemy się do pana”.
Najgorsze, że naprawdę mam marzenia.
Marzę żeby mieć swój własny biznes, nie być zależnym od nikogo, nie wstydzić się mojej roboczej bluzy.
Marzę żeby wstawać rano dla czegoś swojego, a nie dla rozkazów.
Ale marzenia nie płacą czynszu ani zakupów w Biedronce.
I ona mi o tym przypomina codziennie.
Czy naprawdę mam problem, którego nie chcę przyznać, czy po prostu mam prawo marzyć o czymś większym?