Adam, nie chcę cię skrzywdzić, kochanie – Opowieść o chłopcu, który bał się utraty ojca, nie akcepto…

Adam, kochanie, nie chcę ci sprawiać przykrości ani cię ranić.

Adam siedział na parapecie i wyglądał przez okno swojego poznańskiego blokowiska. Czekał na powrót taty z pracy i zamyślił się. Minęły już dwa lata, odkąd mama go opuściła. Założyła sobie nową rodzinę mówił kiedyś tata z lekką rezygnacją. Czemu zostawiła syna? Kto to wie. Adam nie miał pojęcia. Pomału zaczynał ją zapominać.

Ojciec starał się stanąć na wysokości zadania i robił wszystko, by Adamowi niczego nie brakowało. Chłopak miał już dziesięć lat. Rozumiał sporo, nie było sensu go oszukiwać. Tylko, cóż z tego. Już nauczył się zmywać talerze, układać ubrania na półkach, a klocki i samochodziki pokrywał kurz na górnej półce.

Robił się z niego prawdziwy mężczyzna. Ale sam jak palec. Bardzo pragnął mieć psa, najlepiej kundelka, z którym mógłby włóczyć się po podwórku. Tyle że tata konsekwentnie odmawiał:
A kto będzie się nim zajmował? Ja pracuję od rana do wieczora, ty do szkoły, a na dokładkę jesteś za młody.

Efekt był taki, że ojciec nie przyprowadził do domu psa, tylko… kobietę. Nazywała się Zofia. Zamieszkała z nimi bez żadnej zapowiedzi. Adam postanowił z nią nie rozmawiać. Była dla niego niczym obcy mebel przywleczony z Ikei. Tylko tata przedstawiał ją jako żonę i bardzo chciał, by Adam miał znowu mamę.

Nie potrzebuję jej! ucinał wszelką konwersację Adam. I żyli tak byle jak. Chłopak widział, jak tatuś z Zofią siadają razem do kawy, są dla siebie mili, czasem się śmieją czy obejmą. A Adam dalej czuł w środku jakiś kwas.

Tato, chcę, żeby ona sobie poszła!
Adamku, a ja chcę, żeby została. Nam ciężko bez kobiety bez żony i mamy.

Nadeszła wiosna. Adam biegał z kolegami po trzepaku na podwórku. Nowi kumple podsunęli mu dość ciekawą teorię: teraz, jak tata ma nową żonę, to zaraz oddadzą go do domu dziecka.

Był przerażony. W końcu czemu mieliby nie oddać go, skoro już raz mama go zostawiła? Może planują mieć własnego malucha, a on po prostu zawadza. Postanowił się przygotować na najgorsze.

Pewnego dnia, jakby przypadkiem, usłyszał strzęp rozmowy: Dobrze mu tam będzie, trzeba go tam wysłać…
To był koniec świata. Nie zmrużył oka tej nocy, a rano wiedział, że musi pozbyć się Zofii. Jest tu tylko po to, żeby wszystko zepsuć. Zaczął jej dokuczać przesolił jej herbatę, zostawił gaz pod pustą patelnią, czasem odpyskował. Zofia dosyć szybko się zorientowała, kto za tym stoi, więc zawołała chłopaka na poważną rozmowę.

Musimy pogadać. Wiem, że coś cię gryzie.
Nic mi nie jest próbował się wywinąć Adam.
Adamie, ja naprawdę nie chcę ci sprawiać przykrości, kochanie…

Wynajęliśmy na wakacje domek nad jeziorem. Chcieliśmy ci zrobić niespodziankę, ale doszłam do wniosku, że lepiej będzie porozmawiać szczerze. Tata znalazł psa, zabieramy go dziś. Chcesz iść z nami?
Naprawdę nie żartujesz?! Adam był zaskoczony i już prawie jej uwierzył. Natychmiast, bez żadnych ceregieli, rzucił się Zofii w ramiona.

Zofia aż się wzruszyła: No widzisz, kochany, teraz możesz się cieszyć, wszystko będzie dobrze, łezki już zostaw dla czułych momentów pogłaskała go delikatnie po głowie.

Kiedy tata wrócił z pracy, wsiedli w samochód i pojechali po psiaka. Adam porzucił już resztki niechęci i nie traktował Zofii jak wroga. Pogodzili się. Szczeniak usnął zwinięty w kłębek w jego ramionach. Wszyscy byli szczęśliwi.