Mam 26 lat, a moja żona twierdzi, że mam problem, którego nie chcę przyznać.

Mam 26 lat, a moja żona powtarza mi, że mam problem, którego nie chcę przyznać.
Słyszę to za każdym razem, kiedy rzucam pracę albo kiedy mnie zwalniają.
Mówi, że to nie jest normalne, żeby najdłużej wytrzymać w pracy tylko sześć miesięcy.
I ma rację.
Czasem przetrwam miesiąc, czasem piętnaście dni, a czasem nawet nie dożywam końca okresu próbnego.
Robiłem już wszystko konserwacja, sprzątanie, zamiatanie ulic, mycie łazienek, noszenie towarów w magazynach.
Zawsze zaczynam z entuzjazmem, ale po kilku dniach odczuwam ciężar zarówno fizycznie, jak i psychicznie.
To nie tylko zmęczenie.
To wstyd.
Ukończyłem tylko jedenaście klas.
Nigdy nie wróciłem do szkoły.
Gdy przychodzę do pracy i dostaję kamizelkę, miotłę albo wiadro, czuję, że nie należę do tego miejsca.
Patrzę na innych są pogodzeni ze swoim losem, wykonują swoje obowiązki bez skargi a ja w głębi duszy myślę, że to nie może być mój świat.
Zaczynam się spóźniać, pracować mniej wydajnie, szukać wymówek, żeby zostać w domu.
Aż w końcu wołają mnie do biura i mówią, żebym już nie przychodził.
Moja żona tego nie rozumie.
Pracuje w sklepie już cztery lata.
Zarabia niewiele, jest stabilna.
Każdego miesiąca wie dokładnie, ile dostanie.
Kiedy znów wracam bez pracy, patrzy na mnie ze złością i zmęczeniem.
Mówi: To nie praca jest problemem, tylko ty.
Nie potrafisz wytrzymać niczego. Odpowiadam, że te zajęcia nie są dla mnie, że jestem stworzony do czegoś innego, że nie urodziłem się po to, by całe życie sprzątać łazienki.
Wtedy ona denerwuje się jeszcze bardziej.
Mówi, żebym dokończył szkołę, nauczył się czegoś, zdobył kwalifikacje.
Że nikt mnie nie zatrudni przy lepszych rzeczach, jeśli nawet nie mam matury.
Obiecuję, że to zrobię, ale miesiące mijają, a ja się nie zapisuję.
Zawsze mam wymówkę nie mam pieniędzy, nie mam czasu, zrobię to później.
Prawda jest taka, że boję się wrócić do szkoły jako dorosły, siedzieć w ławce obok młodszych, czuć się zacofanym.
W domu to już codzienność.
Kłócimy się o to samo.
Ona mówi, że żyję w marzeniach, że tylko ładnie opowiadam, ale nic nie robię.
Ja jej odpowiadam, że się pogodziła, przywykła do przetrwania, a nie życia.
Czasem krzyczymy na siebie.
Czasem nie odzywamy się przez kilka dni.
Wychodzę znów szukać pracy, z złożonym CV w kieszeni, i wracam rozczarowany, kiedy słyszę odezwiemy się.
Najgorzej, że naprawdę marzę.
Marzę, żeby mieć własny biznes, nie być zależnym od nikogo, nie wstydzić się swojej koszuli czy uniformu.
Marzę, żeby wstawać rano dla czegoś swojego, a nie po to, by słuchać poleceń.
Ale marzenia nie opłacają czynszu ani jedzenia.
I ona przypomina mi o tym każdego dnia.
Czy naprawdę mam problem, którego nie chcę przyznać, czy po prostu mam prawo marzyć o czymś większym?