Zdrada własnych dzieci Danka kolejny raz z podziwem patrzyła na swojego brata i siostrę. Jacy oni …

Zdrada własnych dzieci

Dagna jak zwykle patrzyła z zachwytem na swojego brata i siostrę. Ach, jakież oni byli piękni! Wysocy, czarnowłosi, niebieskookie idealnie pasowali do reklamy czekolady Wedla. Znowu dostawali nagrodę, bo wygrali jakieś kolejne zawody. Dagna zerwała się z miejscówki na trybunach chciała zdążyć pierwsza. Kulejąc na prawą nogę, pognała w ich stronę, dzierżąc w rękach dwa zrobione na drutach króliki jeden w spódniczce, drugi w kratkowych porteczkach. Bardzo chciała im je podarować.

Wyglądała oryginalnie: niezdarna, bardzo pulchna, cienkie jasne włosy ledwie przyczepione do głowy spinką, a na twarzy bezbronna, czysta radość. Krystyna i Marek popatrzyli na siebie i udawali, że nie widzą siostry. Ona przeciskała się przez ludzi, wołając radośnie:

Przepraszam, proszę przepuścić! To mój brat i moja siostra! Proszę!

Obok Krystyny stała jej koleżanka, blondyna Justyna, którą aż skręciło z ciekawości.

Krysia, jakaś spaślak cię woła, że niby twoja siostra. Ty masz taką siostrę?! zagadnęła Justyna, unosząc brwi.

Krystyna rzuciła okiem przez ramię i zobaczyła Dagnię. Przemknęła jej przez głowę ponura myśl: „O, przyszła się pośmiewiska narobić. Mama ją pewnie przysłała.”

Na głos powiedziała tylko:

Oczywiście, że nie. Mam tylko jednego brata. Marka.

No, tak myślałam. Chce się przyssać do sławy. Żenujące! Coś tam wciska jakieś zabawki parsknęła Justyna.

Może nasza lokalna fanka. Weź od niej te maskotki, Justyś. A my z Markiem idziemy na nagrodę. Krystyna posłała powietrzny pocałunek i pociągnęła brata w stronę sceny.

Justyna złapała od Dagi króliki, obiecując, że przekaże.

Dobrze! Poczekam na was w domu. Upiekę drożdżówki! ucieszyła się Dagna, kulejąc i idąc do wyjścia.

Trzymaj, przekazałam. Powiedziała, że będzie was czekać, upiecze drożdżówki. Sama wygląda jak drożdżówka. Krysia, ona naprawdę coś z wami? dopytywała Justyna.

Nie! W ogóle nie znam tej dziewczyny. Ludzi teraz przyciąga byle sława Chodź! Krystyna wrzuciła króliki do kosza i razem z Justyną i Markiem poszli odebrać kolejną statuetkę.

Okłamała koleżankę? Oczywiście! Dagna naprawdę była jej siostrą. Przyrodnią. Matka Krystyny i Marka, Irena Nowak, wzięła Dagnię do domu po tym, jak umarła ich daleka kuzynka. Całą rodziną wracali z wakacji i zdarzył się wypadek. Dagna została sama. Mała, z urazem nogi.

Irena była właściwie bardzo daleką krewną jakieś siódme woda po kisielu. Różne nazwiska, żadnych bliskich więzi. Inni krewni woleli nie brać dziecka. Ale Irena się uparła po rodzinnej awanturze z mężem i dziećmi. Rodzeństwo darło się jak na wiecu solidarności: chcieli siostrę tylko w telewizji, nie we własnym domu.

Mamo, nie bierz jej do nas! Tłusta, kulejąca, głupia. Wstyd się z nią pokazać!

Dzieciaki, szkoda mi jej. Sama, bez nikogo. Ludzie psy przygarniają, koty a dziecko? U nas miejsca pod dostatkiem, dom nie mały tłumaczyła Irena.

Po długich jękach dzieci się zgodziły. To Irena utrzymywała dom była kierowniczką dużego sklepu w Poznaniu. Ojciec dzieci, Leon wieczny bon vivant i asystent Ireny przy okazji zdradzał ją z ćwiercią miasta. Jeśli Irena coś przeczuwała, to milczała Leon to był ten typ, którego kobiety uwielbiały, a dzieci wyglądały jak wykapani rodzice.

Czas leciał. Dagna rosła mała, urocza, jasnowłosa, z oczami przezroczystymi jak serwatka. Krystyna śmiała się:

Ma oczy jak mleko z niebieskim atramentem. I wielka jak bułka z serem!

Dagna rzeczywiście była jak drożdżowa bułeczka pulchna, miękka, rumiana. Serce złote, chociaż nie bardzo miała z kim dzielić dzieciństwo. Brat z siostrą bawili się bez niej. Gdy coś się działo, wszystko zwalano na Dagnię. Marek rozbił wazon babci to Dagna winna. Krystyna pocięła bluzkę mamy na modę paryską to też Dagna. Ona nie protestowała. Tylko przepraszała. Bo bardzo nie chciała, żeby brat i siostra mieli kłopoty byli przecież tacy cudowni!

Tyle że i Irena za karę nie biła Dagi. Za to Leon dopiero dawał czadu:

Po coś wzięła to straszydło? Przed ludźmi wstyd. Kulawa spaślina. Syn i córka to piękni jak z reklamy, a ty to coś z zoo przygarnęłaś? Nikomu nie była potrzebna teraz i ty się z nią użerasz!

Dagna słuchała tego za drzwiami. Potem szła do lustra i bardzo chciała być taka piękna jak jej brat i siostra. Ale nie była.

Dali ją do innej szkoły bliźniaki postawiły na swoim. Zagroziły mamie, że będą uciekać z lekcji i przestaną się uczyć. Irena musiała się zgodzić. Widziała, że ten wątły mostek między przybranym a rodzeństwem właśnie się rozsypuje i nie ma na to rady.

Mijały lata. Marek i Krystyna wyjechali studiować do Warszawy i Krakowa. Dagna poprosiła mamę, by pozwoliła jej zostać w domu.

Kochanie, ty możesz studiować gdzie chcesz, za wszystko zapłacę! Chcesz być projektantką, tłumaczką, kim tam sobie wymarzysz przytuliła ją Irena.

Dagna przytuliła się do matki jak kotełek. Irena była spokojna rodzone dzieci, najwyżej wpadły złożyć całusa na odczepnego, ale z Dagnią miała inną więź, cieplejszą, pogodną.

Ona zawsze czekała na mamę po pracy. Czasem nawet marznąc czy to pod blokiem, czy w przedpokoju na pufie. Leon i dzieci czym innym zajęci nawet nie kiwnęli palcem na powitanie. Kiedy Irena zwróciła uwagę, Krystyna krzyknęła:

Mamo, my zajęci! Ta twoja czekoladowa pieszczocha tylko stoi, bo nic nie robi. Marzeń też żadnych nie ma!

Dagna spojrzała swoimi przeźroczystymi oczami:

Mamo mogę leczyć zwierzęta? Chciałabym być weterynarzem i można to studiować na miejscu.

To nie było zaskakujące. Dagna nawet na deszczu przynosiła do domu kotki, pieski, czasem jakiegoś niewydarzonego gołębia. Wszystko leczyła, karmiła i odprowadzała w świat. Z czasem został z nimi tylko wielki kudłaty kundel, Burek. Krystyna psioczyła, ale Irena stanęła murem za Dagnią.

Po kilku latach Irena zaczęła mieć problemy zdrowotne i musiała siedzieć w domu. Leon, gdy zobaczył, że stan konta nie rośnie, szybko pognał do fryzjerki z sąsiedztwa. Dzieci cóż, zaczęły się interesować wyłącznie wkładami na koncie matki. Dagna została. Noga wciąż bolała, ale piekła dla Ireny przysmaki, parzyła ziółka, robiła masaże. Wieczorami siadały pod jabłonką, piły herbatę i Dagna czuła się najszczęśliwsza na świecie.

Krystyna i Marek założyli rodziny. Mama pomogła w zakupie mieszkań. Szybko jednak Marek zajechał do matki, płacząc w środku nocy, że ma długi ogromne, jak stodoła.

Skąd ja tyle wezmę? Pytałeś u taty? Nie ma? Choćby wszystkie oszczędności oddać, nie starczy nawet na dziesiątą część! Co robić, synku? płakała Irena.

No, mamo. To już możesz zapomnieć, że masz syna wysapał Marek. Matkę aż zatkało.

Marek sam znalazł rozwiązanie sprzedać dom. To wystarczy na długi.

A gdzie my się podziejemy z Dagnią? zapytała Irena.

Nie interesuje mnie, gdzie pójdzie ten spaślak. Jest dorosła, niech sobie radzi. Ciebie wezmę do siebie. Ewa się ucieszy dodał szybko Marek.

Ewa, jego żona, raczej nie była zachwycona perspektywą teściowej. Ale cóż, mama musiała ratować syna. Postawiła tylko warunek: jedzie z nią Dagna. Marek niechętnie się zgodził. Ale Dagna przyszła do mamy i powiedziała:

Mamusiu Ty jedź sama. Ja przeprowadzę się do bliskiej osoby. Spotykamy się, zaprasza mnie do siebie. Nie martw się o mnie!

Jak to z kim się spotykasz? Muszę przecież poznać, Dagneczko! wystraszyła się Irena.

Poznasz, później. Nie martw się, mamo uśmiechnęła się Dagna, przytulając matkę.

Marek aż się ucieszył nie musiał wymyślać wymówek, by się Dagni pozbyć.

A Dagna znów skłamała. Nikogo nie miała. Wiedziała, że w domu Marka nie znajdzie dla siebie miejsca a mama przez nią tylko miałaby problemy. Wynajęła skromny pokój u starszego pana pana Bronka który mieszkał za miastem i szukał kogoś do pilnowania drobiu i świń. Okazało się, że z Dagnią są wymarzoną parą. Gdy dowiedział się, że jego lokatorka jest weterynarzem, Bronkowi serce z radości skakało nawet nie chciał przyjmować czynszu. Ale Dagna się uparła a Bronek oddawał jej pieniądze ukradkiem.

Wszystko zaczęło się jej układać. Ludzie ją szanowali, a zwierzęta kochały. Dagna zawsze miała dla każdego dobre słowo, cukierek albo smakołyk po bolesnym zabiegu.

No, Ciapek! Masz od Dagi coś dobrego, nie bój się, nie będę kłuć! Numer jak coś, masz na lodówce, dzwoń nawet w nocy! zachęcała właścicieli psów i kotów.

Kochana, w szpitalu tak się nie opiekują jak ty moim Bazylem! Ty to złote dziewczę! chwaliła ją pani Anna, właścicielka puszystego kota.

Dagna rozkwitała tylko serce ściskało, co u mamy? Dzwoniła często, ale Irena nie chciała z nią rozmawiać; czasem odbierał Marek i opryskliwie warczał, że mama odpoczywa.

Nie wiem Tak bardzo tęsknię, pół roku jej nie widziałam westchnęła Dagna w czasie herbatki z panem Bronkiem.

Czemu nie pojedziesz? Zawiozę cię! Mam starego Poloneza jak ja, ale jeździ! I prawo jazdy jeszcze się przydaje zaproponował pan Bronek.

Dagna się ucieszyła. Miała adres od Marka. Pojechali. Długo stukali. W końcu drzwi otworzyła wysoka blondynka w szlafroku.

Kto tam? Niczego nie kupujemy! próbowała zamknąć drzwi.

Pani Ewa? Żona Marka? zaryzykowała Dagna.

No i?

Nazywam się Dagna, jestem jego siostrą, bardzo chciałabym zobaczyć się z mamą. To jest pan Bronek, mój znajomy.

Żartujesz? Nie ma jej tu już. Marek wywiózł ją do domu opieki. Zrobiła się niedołężna, trzeba się nią zajmować a przecież ja mam swoje życie. Adres? Może i dam. Ale kupcie pani kawę, bo czasu nie mam rzuciła Ewa, z pogardliwym spojrzeniem.

Dagna chwyciła adres, zbiegła z panem Bronkiem do samochodu.

Czemu mi nie powiedzieli? Przecież bym coś wymyśliła szeptała.

Trzeba było od razu mówić, że zabiera się mamę do nas! Ja mam miejsce, pokój wolny! Aż się we mnie gotuje złościł się pan Bronek.

Dotarli na miejsce. Czy ta malutka, wychudzona staruszka z głębokimi oczami to była ta sama Irena? Jeszcze niedawno wysoka, krępa, rozgadana. Teraz leżała nieruchomo, gapiąc się w sufit.

Mamusiu! To ja, Dagna! Wrócimy do domu, do pana Bronka! Będę robić ci jajecznicę i poić mlekiem od kozy, zobaczysz, od razu ci się poprawi! płakała Dagna, trzymając matkę za rękę.

Udało się je zabrać. Dagna, jako córka, miała prawo. Pan Bronek pomagał jak mógł nawet postraszył znajomym generałem, jeśli ktoś nie będzie chciał puścić Ireny. Marek, jak się okazało, chciał mamę zostawić na zawsze.

Na dziesiąty dzień Irena podniosła się i podeszła do okna. Na podwórku kwakała kaczka, kogut wrzeszczał, a w domu pachniało mlekiem i ciepłymi drożdżówkami. Dagna wbiegła do pokoju, kulejąc, i rzuciła się matce na szyję. Przepraszała, że tak długo nie przyjeżdżała, i że będą mieszkać razem, a nie z Markiem i Krystyną.

Irena mocno ją przytuliła. Jakby znów widziała swoją zabawną, dobrą dziewczynkę, jedyną, która została przy niej wtedy, gdy już nikomu, nawet własnym pięknym dzieciom, nie była potrzebna.

Wszystko będzie dobrze, Dagneczko. Naprawdę szeptała Irena.

Dziewczyny, co tam, idziemy na herbatkę? wpadł do pokoju pan Bronek.

Zaśmiali się wszyscy razem i trzymając się za ręce, poszli do kuchni. W nową, wspólną codzienność.