„Chcesz mojego męża? Proszę bardzo, jest Twój!” – powiedziała żona z uśmiechem do nieznajomej kobiet…

Chcesz mojego męża? Proszę bardzo, jest twój! powiedziałam z uśmiechem do nieznajomej kobiety, która pojawiła się nagle pod moimi drzwiami.

Poczekaj chwilkę, Kinga! Ktoś dzwoni do drzwi. Oddzwonię po tym, jak sprawdzę, kto to i czego chce powiedziałam z niechęcią, kończąc rozmowę z moją przyjaciółką z dzieciństwa. Kinga właśnie opowiadała mi przez telefon przezabawne historyjki z imprezy urodzinowej swojej teściowej śmiałam się tak, że aż musiałam się oprzeć o sofę, jakbym oglądała kabaret.

Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez judasza. Spodziewałam się sąsiadki, bo nasza klatka schodowa jest zamknięta na klucz, więc niełatwo tutaj wejść osobom z zewnątrz. Tymczasem zobaczyłam młodą kobietę o dziwnym, nietypowym wyglądzie, którą widziałam po raz pierwszy w życiu.

Postanowiłam nie otwierać nie mam zamiaru wdawać się w rozmowy z obcymi, zwłaszcza teraz, kiedy tyle się słyszy o różnych krętaczach. Mam twardą zasadę: zero pogawędek z nieznajomymi. Oszuści żerują na łatwowierności, ale nie ze mną te numery.

Chciałam już wrócić do rozmowy z Kingą, gdy nagle dzwonek rozległ się po raz drugi. Ta kobieta była wyjątkowo uparta pewnie była przekonana, że ktoś jest w domu i za wszelką cenę chciała uzyskać odpowiedź.

Siedziałam sama w mieszkaniu. Mój mąż, Przemek, pojechał do kolegi pomagać mu przy remoncie ogródka. Znowu podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer, tym razem dokładniej przyglądając się przybyszce.

Coś w niej było dziwacznego, może i trochę żałosnego, ale nie wyczuwałam zagrożenia.

Co najgorszego może się stać, jeśli otworzę drzwi i powiem jej, żeby sobie poszła? Potem będę mogła spokojnie spędzić weekend pomyślałam sobie. Pewnie się zgubiła albo chce mi wcisnąć niepotrzebną rzecz.

Zdecydowałam się otworzyć drzwi. Kobieta z holu natychmiast wyprostowała się, lekko poprawiła włosy dłonią i przemówiła:

Dzień dobry! Czy pani to Agnieszka? zapytała, bawiąc się końcem apaszki. No, wiadomo, że pani to Agnieszka po co ja w ogóle pytam?

Ciekawe przemknęło mi przez głowę. Oszuści są coraz bardziej pomysłowi. Zna nawet moje imię.

Kim pani właściwie jest i czego pani chce? Stoi tu już pani od pięciu minut. Nie zapraszałam pani, więc proszę mówić, po co pani przyszła, albo po prostu iść! powiedziałam zdecydowanym tonem.

Czy Przemek jest w domu? zapytała nieznajoma, zaskakując mnie swoim pytaniem.

To już przegięcie! pomyślałam podejrzliwie. Zna imię mojego męża. Ewidentnie jest przygotowana.

Przyszła pani do Przemka? zapytałam, chociaż planowałam powiedzieć coś zupełnie innego.

Nie, przyszłam do pani. Ale jeśli Przemek jest w domu, to dla mnie byłoby trudniej odparła szczerze, zaskakując mnie jeszcze bardziej.

Trudniej pani? Ale dlaczego? zastanawiałam się, coraz bardziej zaciekawiona.

Nie ma go. O co chodzi?

Może lepiej pójdźmy do środka. Dziwnie tu tak na korytarzu o tym rozmawiać zaproponowała, nabierając pewności siebie.

Nie ma mowy! Nie wpuszczam obcych do domu. Proszę powiedzieć, o co pani chodzi, najlepiej szybko odpowiedziałam stanowczo.

Na serio chce pani na klatce rozmawiać o tym, jak wygląda moja relacja z Przemkiem? uśmiechnęła się z przewrotną gracją.

Słucham? Jaka relacja? zapytałam podniesionym głosem.

Agnieszko, wszystko w porządku? Czemu pani się tak unosi? spytała pani Zofia, sąsiadka z naprzeciwka, właśnie wychodząc z windy.

Dzień dobry, pani Zofio! Wszystko w porządku. Jak tam pogoda? próbowałam odwrócić jej uwagę.

Zapowiadają deszcz odpowiedziała, przyglądając się sytuacji z wyraźnym zainteresowaniem.

Proszę wejść powiedziałam niechętnie i skinęłam głową w stronę kobiety.

W środku nieznajoma rozglądała się po mieszkaniu, jakby oceniała wystrój.

Ma pani pięć minut, proszę mówić zakomunikowałam, nie pozwalając wejść głębiej do salonu. To nie muzeum.

Mam na imię Bożena zaczęła kobieta, zdejmując apaszkę oraz płaszcz. Jestem zakochana w Przemku.

Rany, ale banał! Nie potrafiła pani wymyślić czegoś ciekawszego? przerwałam jej drwiąco.

Co tu jest banałem? Ludzie się zakochują. Nie jest pani pierwszą żoną, której mąż odszedł odpowiedziała Bożena pewnym tonem, próbując przejść dalej.

I jest pani pewna, że mój mąż pani już nie kocha, tylko kocha panią? zapytałam ironicznie.

Na sto procent! Inaczej nie byłoby mnie tutaj.

Problem w tym, że mój mąż nie potrafi kochać nikogo. I tutaj się pani myli odpowiedziałam spokojnie.

Bożena chciała coś odpowiedzieć, ale w tym momencie drzwi się otworzyły i do mieszkania wszedł Przemek.

Wyraz twarzy Przemka, gdy zastał nieznajomą kobietę w przedpokoju, był bezcenny.

Bożena? Co ty tu robisz w sobotę? To coś służbowego? zapytał zdezorientowany.

Nie, jest tutaj dla ciebie powiedziałam, delektując się chwilą.

Dla mnie? Ale o co chodzi? Coś się stało w pracy? dopytywał niepewnie.

Nie, kochanie. Przyszła, żeby cię ode mnie zabrać. Całego! rzuciłam z ironicznym uśmieszkiem.

Bożena, wyjątkowo skrępowana, gwałtownie założyła z powrotem płaszcz i zaczęła cofać się do drzwi.

Już wychodzisz? A co z Przemkiem? Przecież po niego przyszłaś! Przyznam szczerze, mogę ci go oddać z największą przyjemnością żartowałam, patrząc, jak Bożena znika w drzwiach.

Bez słowa opuściła mieszkanie.

O co tu w ogóle chodziło? zapytał Przemek, kompletnie zdezorientowany.

To ty mi powiedz! Dlaczego ta kobieta przyszła, twierdząc, że się ze mną rozwiedziesz i zamieszkasz z nią? zapytałam, krzyżując ramiona.

Serio? Nie mam pojęcia, co się dzieje. Ostatnio dziwnie się zachowywała w firmie, ale nie dawałem jej żadnych sygnałów. Mam dość tych bzdur. Przecież ci obiecałem, pamiętasz? odparł szczerze zaskoczony.

Dobrze. Wiesz, Przemek, ja takich rzeczy nie toleruję. Ale powiem ci jedno niektóre kobiety teraz zrobiłyby wszystko, żeby naprawić swoje poplątane życie pokręciłam głową.

Przemek ściągnął buty i poszedł do kuchni, a ja na chwilę zostałam sama. Obiecałam sobie, że nie pozwolę, by takie sytuacje zakłóciły spokój naszego domu. Uśmiechnęłam się pod nosem myśląc, jak nieudolny był cały plan Bożeny.

Mimo prób innych, nasz związek okazał się silniejszy, niż mogłabym przypuszczać.