Psia dusza była już niemal zrezygnowana, gotowa pożegnać się z tym okrutnym światem…

Psica była już blisko utraty wszelkiej nadziei, gotowa odejść z tego bezlitosnego świata
Aniela od lat mieszkała w niewielkim domu na samym skraju wioski pod Toruniem. Gdy słyszała, jak ktoś powtarza, że jest samotna, nie mogła powstrzymać uśmiechu. Ależ gdzie tam, przecież mam wielką rodzinę! żartowała, śmiejąc się serdecznie.
Wiejskie kobiety uprzejmie przytakiwały, lecz gdy tylko Aniela się odwracała, wymieniały porozumiewawcze spojrzenia i stukały się palcem w czoło: Jaką tam rodzinę? Ani męża, ani dzieci, tylko zwierzęta Lecz to właśnie te czworonogi i pierzaste towarzystwo traktowała jak najbliższych. Nie obchodziło jej, co myślą inni o trzymaniu zwierząt tylko do pożytkukrowę czy kury dla jaj, psa na podwórko, kota na myszy. Tymczasem u Anieli w domu mieszkało pięć kotów i cztery psy, rozciągały się na miękkich tapczanach i grzały przy piecu, co wywoływało wśród sąsiadów niemałe zdumienie.
O swoim zaskoczeniu rozmawiali jedynie po cichu, wiedząc, że próba przekonania ekscentrycznej kobiety graniczy z cudem. Każdą uwagę kwitowała śmiechem: Dajcie spokój! Lata na ulicy mają za sobą, teraz możemy się razem grzać przy piecu.
Pięć lat temu świat Anieli zawalił się w ciągu jednego popołudnia straciła wtedy męża i syna. Wracali z połowu rzeką Drwęcą, gdy na szosie, za Brodnicą, wjechała w nich ciężarówka z Gdańska… Po tragedii nie była w stanie dłużej mieszkać w blokach Annopola, gdzie każde miejsce przypominało jej rodzinę. Nie mogła wytrzymać spojrzeń pełnych litości, codziennego mijania wspólnych sklepów i podwórek.
Po pół roku sprzedała mieszkanie i przeprowadziła się na wieś z jedyną towarzyszką kotką Basieńką. Mały dom na uboczu, latem warzywnik, zimą praca na stołówce w Toruniu. Z czasem pojawiali się nowi mieszkańcy: ktoś porzucony pod sklepem, inny błąkający się po dworcu. Tak uformowała ją rodzina pełna istot, które kiedyś los już zdradził. Serce Anieli potrafiło ocalić nawet najgłębiej zranionych, a wdzięczność i przywiązanie były najpiękniejszym zwrotem.
Dzieliła się z nimi wszystkim, nawet gdy jej samej było ciężko. Obiecywała sobie nieraz, że to już ostatni zwierzak, że więcej nie może do czasu. Bo kiedy marzec zamienił się nagle w polski, srogi luty, z nieba padał mokry śnieg, a lodowaty wiatr niósł się przez pola, wszystko się zmieniło.
Tamtego wieczoru Aniela pędziła na ostatni autobus do swojej wioski. Przed dwoma wolnymi dniami chciała jeszcze kupić trochę jedzenia dla siebie i swoich podopiecznych i zabrała porcję zupy z pracy. Dwie torby ciążyły jej w dłoniach, myślała już tylko o piecu i cieple, o mruczeniu kotów u stóp. Lecz serce, jak zawsze, było czujniejsze niż rozum nagle stanęła, choć już niemal dobiegła pod sam autobus.
Pod ławką leżała psina. Spojrzała na Anielę szklanym, wygaszonym wzrokiem. Śnieg przykrył ją cienką warstwą musiała leżeć tu długo. Przechodnie mijali ją pospiesznie, opatuliwszy się w szaliki. Nie zauważyliście jej? przemknęło jej w głowie.
Coś zacisnęło jej się w piersi. Zapomniała o wszystkim: autobus, obietnice, zimno Rzuciła torby na bok, przykucnęła i wyciągnęła rękę. Pies zamrugał powoli. Całe szczęście, żyjesz No, moja malutka, podnieś się wyszeptała.
Zwierz nie próbował się ruszyć, ale też nie protestował jakby już pogodził się z losem i czekał na koniec w zimnie i śniegu.
Do dziś nie mogła sobie przypomnieć, jak doniosła na przystanek autobusowy te ciężkie torby, niosąc na rękach wyziębioną psinę. Usiadła w kącie poczekalni i poczęła ugniatać zmarznięte łapy melodyjnie mrucząc: Spokojnie, zaraz wrócisz do siebie. Przed nami jeszcze droga do domu mówiła spokojnie, mocniej przytulając znalezisko do serca. Będziesz piątą psią duszą w naszej wesołej bandzie.
Wyjęła z zakupów ciepły kotlet i podała psinie. Najpierw ta odwróciła się spodkuliwszy łeb, lecz po chwili, nieco odtajała spojrzenie odzyskało blask, nos zadrżał, łapczywie złapała kąsek.
Już godzinę później Aniela z nową towarzyszką, którą nazwała Pola, stały na poboczu, podnosząc rękę, próbując zatrzymać okazję autobus dawno odjechał. Z pasa biodrowego zrobiła coś na kształt smyczy, ale Pola i tak trzymała się blisko, ufnie wtulona w jej nogi. Po paru minutach zatrzymał się fiat punto.
Serdecznie dziękuję, proszę się nie martwić powiedziała Aniela do kierowcy. Psina drobna, wezmę ją na kolana, niczego nie pobrudzi.
Ależ nie ma sprawy uśmiechnął się kierowca. Niech siądzie gdzie chce, przecież nie jest taka duża.
Pola jednak zadrżała i mocniej wtuliła się w Anielę. Ta okryła ją szalikiem, patrząc wdzięcznie na mężczyznę.
Razem będzie nam cieplej powiedziała z wdzięcznością.
W milczeniu jechali przez wieczorną zawieję. Kiedy światła auta przecinały padający śnieg a ciszę przerywało tylko ciche sapnięcie Poli, kierowca zerkał na zmęczoną, lecz dziwnie szczęśliwą kobietę i domyślił się, że zabiera zwierzę z ulicy.
Przy samym domu zatrzymali się pod rozłożystą gruszą. Mężczyzna pomógł jej z torbami, po czym z wysiłkiem pchnął furtkę, zasypaną po skiby. Zawiasy puściły, furtka runęła na bok.
Nie szkodzi westchnęła Aniela. I tak była do wymiany.
Z domu dobiegł radosny jazgot i miauczenie; jej futrzasta hałastra wybiegła na powitanie.
Czekaliście na mnie? Poznajcie Polę, nową koleżankę przedstawiła im psinę, która niepewnie wychylała łeb zza jej nogi.
Psy merdały ogonami, koty obwąchiwały torby niesione przez gościa.
Zmarzliśmy, chodźcie do środka powiedziała Aniela. Może napije się pan herbaty?
Dziękuję, już późno odpowiedział kierowca. Nakarm zwierzaki, pewnie już nie mogą się doczekać.
Kiedy, nazajutrz, zbliżało się południe, Aniela usłyszała kołatanie na podwórku. Wyszła w kurtce i zobaczyła wczorajszego kierowcę. Przy furtce leżały narzędzia, on przykręcał nowe zawiasy.
Dzień dobry! uśmiechnął się. Skoro już ją rozwaliłem, to naprawię. Jestem Wiktor. A pani?
Aniela
Jej czworonożna rodzina otoczyła gościa, merdając ogonami i ocierając się o nogi. Wiktor przykucnął, by je pogłaskać.
Idźcie do kuchni, nie marznijcie. Ja jeszcze tylko dokończę i z radością wpadnę na herbatę. A w samochodzie czeka tort i karmy, trochę nagród dla waszej bandy
Z dala od pogardliwych spojrzeń sąsiadek, w żółtym cieple kuchni, Aniela wiedziała, że nie zamieniłaby tej rodziny na żadną inną.