„Anna jest młoda, urodzi jeszcze dzieci!” – obiecała. Ostatecznie nikt nie chciał jej dziecka.

Ola jest młoda, jeszcze urodzi! zapewniała. Ostatecznie nikt nie zapragnął dziecka.

Ola i Robert wychowywali się w małym miasteczku na Lubelszczyźnie, chodzili do tej samej klasy. Po maturze wybrali się razem na studia do Warszawy. Wynajęli maleńką kawalerkę, dorobili się pracy, pomimo że formalnie nie byli małżeństwem. Kiedy Ola zaszła w ciążę, Robert odszedł, bo w planach dziecka zupełnie nie miał.

Dziewczyna czuła się zagubiona i wróciła do rodzinnej miejscowości, planując sama wychować córkę. Matka Roberta zajmowała w miasteczku wysokie stanowisko a zaraz potem rozpuściła po sąsiadach wiadomość, że Ola jest w ciąży z kimś innym, a to dziecko nie ma z naszą rodziną nic wspólnego. Sytuację podgrzewał fakt, że cała rodzina Olgi i Roberta mieszkała po sąsiedzku. Gra rodzinna jak z kabaretu.

Wszyscy znajomi znali już sytuację. Ola urodziła piękną córeczkę. Nie żaliła się nigdy na rodzinę Roberta po prostu chciała mieć spokój. Niestety, matka Roberta uparcie powtarzała wszystkim, że to nie nasza krew.

No popatrzcie! komentowała. Dziecko ma jasne włosy, a u nas wszyscy czarne! Nos też jakiś taki… nie nasz. Urodą nie grzeszy, a rodzina nasza sama piękność! Próbują się pod nas podpiąć. To zwyczajnie źli ludzie!

Ola miała już dość tej szopki i zaproponowała, żeby zrobić test na ojcostwo dla świętego spokoju teściowej. Wynik pojawił się błyskawicznie: następnego dnia pani matka zaprosiła Olę z wnuczką na kawę, by je poznać. Dziewczyna dostała tony prezentów ciuszki, zabawki, lalki wszystko modne i z górnej półki. Ola, żyjąca z emerytury mamy, była prawie wzruszona.

Po paru miesiącach nowo poznana babcia zażądała, żeby pozwolić zabrać wnuczkę na parę dni. Ola odmówiła mała miała zaledwie rok, jeszcze za wcześnie, by wyjeżdżała bez mamy. Babcia się obraziła.

Potem zagroziła, że pójdzie do sądu o prawo do kontaktu z wnuczką. Przekonywała też, że dziewczynka powinna na stałe zamieszkać z nią, bo ma idealne warunki, apartament, a ojciec, jakby nie patrzeć, regularnie płaci alimenty (zaświadczenie się znajdzie), podczas gdy Ola zarejestrowana jest jako bezrobotna i samotna. I przecież Ola jest jeszcze młoda zdąży sobie urodzić jeszcze niejedno dziecko. Rada była jasna: niech Ola zrezygnuje sama, dla dobra małej, a skoro wszyscy sędziowie są znajomymi babci, finał łatwo przewidzieć. Ola zdecydowała się walczyć. Sprawy w sądzie ciągnęły się latami.

Dziewczynka, której rodziny wcześniej wstydziły się jak za komuny kłopotliwego kuzyna, stała się nagle oczkiem w głowie całej ekipy. Ruszyli świadkowie, ludzie robili zdjęcia, podsłuchiwali, szeptali po klatkach schodowych. Ola w końcu musiała wyjechać i się ukrywać. Działy się cuda na kiju. Jednak wszystko w końcu ucichło. Robert się ożenił, urodził mu się syn. Uwaga przerzuciła się na nowego wnuka. Córeczka Oli poszła do pierwszej klasy. Ola wróciła do stolicy. Musiała jednak często bywać u mamy i córki. Potem poznała chłopaka. Mama doradziła, by Ola ułożyła sobie życie. Obiecała, że przez jakiś czas zajmie się wnuczką. Ola miała zabrać dziewczynkę, gdy tylko sytuacja się unormuje.

Królowie polskich lumpeksów
Ola z nowym mężem wynajęli mieszkanie, spodziewali się wspólnego dziecka. Wszystko układało się świetnie. Ola nie spieszyła się jednak, by zabrać córkę do siebie nie miałaby gdzie jej wcisnąć, a jej nowy partner do cudzego dziecka pałał umiarkowanym entuzjazmem. Uznała więc, że małej lepiej będzie z babcią: są koleżanki, szkoła i wszystko pod ręką. A wkrótce, gdy pojawi się niemowlak, opiekować się dwójką nikt już nie da rady. Tym bardziej, że mama nie będzie sama, a córka jest zaopiekowana. Niestety, babcia zaczęła mieć problemy ze zdrowiem. Pogotowie kilka razy wzywano, szpital, kolejne leki. Wnuczka zostawała wtedy u sąsiadów emerytów. Dzisiejsza wpływowa babcia już losem małej nie zaprząta głowy. Gdy mija się z Olą, tylko kwaśno się uśmiecha:

Trzeba było mnie słuchać! Gdybyś mi od razu oddała dziewczynkę, dziś znałaby angielski i grała na fortepianie. Teraz została sama, matka ją zostawiła… I kto z niej wyrośnie? Teraz troszczę się o wnuka! Jemu załatwię najlepszą szkołę i dodatkowe zajęcia!

Ojciec nie interesował się dzieckiem nigdy. I tak oto dziewczynka, dla której tyle toczono bojów w sądzie, okazała się kompletnie nikomu niepotrzebna. Kto wie, jak potoczy się jej przyszłośćAle dziewczynka nie czekała już na cudze troski. Raz w tygodniu wbiegała z plecakiem na schodki lokalnej biblioteki, gdzie pani Basia zawsze znajdowała dla niej nowe zagadki do rozwiązania i świeży zeszyt na opowiadania z własnej głowy. Po lekcjach chodziła z przyjaciółką nad rzekę, przez godzinę rozmawiały o planach na przyszłość: o własnym psie, wycieczce w góry i o tym, jak za kilka lat będą malować na szkolnych murach najpiękniejsze bohomazy świata.

Gdy matka przepraszała ją cicho przez telefon Wiem, że miało być inaczej dziewczynka odpowiadała: Nie szkodzi, mamo. Babcia zawsze powtarza, że najważniejsze to radzić sobie samemu, prawda?. I już, zanim Ola zdążyła się rozpłakać, opowiadała o nowych słowach z angielskiego, które sama wynalazła w książkach, bo żadne z tych, co chciała powiedzieć, nie istniały w podręczniku.

Czasem, kiedy wieczorem sąsiedzi pytali: I co tam u ciebie, malutka?, śmiała się głośno. Wszystko w porządku! Sama się pilnuję!. I rzeczywiście radziła sobie. Przecież miała już własny świat, który zmieścił się w kilku zeszytach i głowie na opak. Świat, do którego nie trzeba było ani fortepianu, ani zaświadczeń od sędziów. Tylko trochę odwagi, żeby nie zamienić marzeń na cudze oczekiwania.

A potem nadszedł pierwszolipcowy dzień. Dziewczynka zdmuchnęła świeczkę na urodzinowym cieście, spojrzała na babcię, która ledwo uniosła powieki, i mamę pytającą w telefonie Czego sobie życzysz?. I wtedy powiedziała głośno, do wszystkich i do siebie:

Chciałabym, żebyście już niczego nie musieli za mnie załatwiać. Myślę, że dam radę sama. Naprawdę.

I wszyscy na chwilę uwierzyli, że to możliwe.