KOCHAĆ I CIERPIEĆ, CIERPIEĆ I KOCHAĆ Małżeństwo Iwana i Darii zostało pobłogosławione w kościele. …

KOCHAĆ WYTRWALE, WYTRZYMAĆ KOCHAJĄC

Dawno temu, w czasach innych niż nasze, Jan i Jadwiga zawarli ślub kościelny. W dniu tej uroczystości, gdy weselny orszak zbliżał się już do kościoła w urokliwym miasteczku pod Krakowem, nagle znikąd zerwała się letnia nawałnica. Silny wiatr zerwał z głowy panny młodej welon. Uniósł się on wysoko niczym balonik, wirował w powietrzu, aż w końcu bez sił opadł do brudnej kałuży. Goście aż westchnęli z przestrachem. Po chwili wszystko ucichło. Jan rzucił się za welonem, lecz nie zdołał go złapać.

Welon w śnieżnej bieli szpecił się teraz w czarnej wodzie. Zdezorientowana Jadwiga zawołała do narzeczonego:
Janek, nie podnoś go! Nie założę tego welonu!
Babcie siedzące przed świątynią spięły się w szepcie. Powiadały, że życie młodych będzie pełne burz i trudności

Kupiono wtedy Jadwidze w najbliższym sklepiku sztuczny biały kwiat i wpięto w upięcie. Na szukanie innego welonu nie było czasu. Jakże się spóźnić na własny ślub!

Nowożeńcy stanęli w przedsionku kościoła przed ołtarzem, trzymając świece i powtarzając przysięgę małżeńską pod wieńcem dla Boga. Jednak przed tym sakramentem podpisali dokumenty w urzędzie stanu cywilnego oraz urządzili piękne wesele dla ludzi…

Po trzech latach wspólnego życia mieli już dwoje dzieci: córkę Zofię i syna Artura. Rodzinny dom tętnił spokojem, nieszczęścia nie znał.

Po dziesięciu latach pospolite dni zostały niespodziewanie przerwane. Do domu Jana i Jadwigi zapukała młoda kobieta.

Jadwiga zawsze była gościnna, bez względu na to, kto przekraczał próg. Przyjmowała serdecznie, karmiła po polsku, napajała herbatą, otaczała rozmową i ciepłem.

Tym razem jednak była to niecodzienna gościni. Pojawiła się, gdy Jana nie było w domu. Jadwiga, kobiecym instynktem, szybko oceniła nieznajomą: zgrabna, urocza, bardzo piękna i młoda.

Dzień dobry. Nazywam się Milena. Jestem przyszłą żoną… państwa męża przedstawiła się dziewczyna.
To ciekawe! wykrztusiła Jadwiga.
I długo Janek jest pań w narzeczonych? podtrzymała rozmowę Jadwiga, ukrywając zaskoczenie.
Długo. Lecz już nie mogę czekać. Będziemy mieć z Janem dziecko wyznała Milena bez wstydu.
Hm… książkowy scenariusz. Żona, kochanka i nieślubne dziecko… Dziewczyno, czy wiesz, że jesteśmy z Janem po ślubie kościelnym? Mamy dzieci próbowała przemówić do rozumu Milenie.
Wiem o wszystkim. Ale my się kochamy! I to również na zawsze! Proszę, możecie się unieważnić, przecież panu Janowi nie dochowuje pani wierności… Rozmawiałam, dowiedziałam się, można usiłowała przekonać Milena.
Proszę się nie wtrącać w cudzą rodzinę! Sami rozstrzygniemy nasze miłości i wierności. Żegnam zaczęła tracić cierpliwość Jadwiga.

Milena wzruszyła ramionami, zabrała torebkę i wyszła.

Jadwiga zatrzasnęła głośno drzwi.
Taka ciekawska! Nie doczekasz się, dziewczyno, mojego Jana! gniewała się w duchu.

W sercu poczuła niepokój: przypomniała sobie, jak Jan ostatnio był jakiś inny; wieczne nadgodziny, wyjazdy służbowe, weekendy na łowieniu ryb choć nigdy wcześniej tego nie lubił. Kobieca intuicja nigdy nie zwodzi Jadwiga wyczuła rywalkę. Atmosfera gęstniała, słowa ugrzęzły na gardle.

Jednak Jadwiga odganiała czarne myśli. Może sobie coś wmawia, a mąż niewinny?

Wieczorem, gdy Jan wrócił, Jadwiga podała mu obiad. Wiedziała, że najpierw trzeba dobrze i smacznie nakarmić męża, potem rozmawiać o rodzinnych sprawach.

Gdy Jan podziękował za posiłek, Jadwiga zmieniła ton:

Janku, jesteś zakochany? słowa ledwo przeszły przez gardło zdradzonej żony.
Zakochałem się Jan zesztywniał.
Dzisiaj odwiedziła mnie twoja… ukochana. To poważne? bała się odpowiedzi Jadwiga.
Jestem draniem! Bez Mileny nie umiem żyć! Bez niej duszę się! Próbowałem zerwać! Nie dałem rady! Wypuść mnie, Jadwigo! błagał Jan.
Wypuszczam… Jadwiga wiedziała, że odwoływanie się do sumienia (przecież mamy dzieci!) byłoby daremne. Los zadecyduje.

Jan wyprowadził się do ukochanej, a Jadwiga poszła do kościoła po radę do księdza. Kapłan wysłuchał jej cierpienia i rzekł:

Córko, miłość cierpliwa jest, nie przestaje! Tak pisze Pismo. Pamiętaj. Masz prawo się rozwieść, bo twój mąż zgrzeszył. Możesz jednak także wybaczyć, modlić się i czekać. Drogi Pana są niepojęte…

Dwa miesiące później Jadwiga poczuła, że nosi pod sercem dziecko syna Jana. Ucieszyła się, doszukując się w tym znaku od losu. Może Jan z czasem zrozumie i wróci? Ta nadzieja pozwalała jej przetrwać do porodu.

Chłopczyk przyszedł na świat, matka Jadwigi zaproponowała imię Jakub a nuż twój Janek powróci, córko. Życie różnie się układa

Na szczęście mama Jadwigi bardzo pomagała; wychowywała i doglądała wszystkie wnuki.

Jan nie zapomniał o Zosi i Arturze podarunki, wycieczki nad morze, koperty z pieniędzmi w złotówkach. Jadwiga dzieciom przykazała, by nie mówiły ojcu o narodzinach braciszka. Czyż dzieci są posłuszne? Zosia wszystko wyznała ojcu, gdy odwiedzała go z wizytą. Jan pomyślał, że Jadwiga już ułożyła sobie życie. Serce go zabolało, wspomnienia szczęśliwego domu powróciły… Nie podejrzewał, że to jego własny syn.

Tymczasem nowa żona Milena leżała na oddziale patologii ciąży. Jan latał po owoce, ogórki kiszone i kawałki kredy. Milenie brakowało wapnia i z upodobaniem chrupała kredę. Jednak wszystko obróciło się w tragedię Milena urodziła martwą córeczkę. Za chwilę los znowu okazał się okrutny druga jej ciąża zakończyła się poronieniem.

Milena, złamana straszną stratą, chciała odpocząć od myśli o dzieciach… Los jednak miał inne plany.

Jan cały czas był przy żonie, obwiniając siebie za wszystko, co ich spotkało.

Tymczasem w domu Jadwigi zaczął coraz częściej pojawiać się jej dawny kolega ze studiów, Walerian. Przed laty starał się o względy Jadwigi, ale ona nigdy nie widziała w nim męża był zbyt natarczywy, nudny, bez poczucia humoru, ulubieniec matki. Kiedy Jadwiga poznała Jana, Walerian odszedł w cień. Ale los chciał, że ponownie ich zetknął.

Pewnego ponurego, jesiennego popołudnia Jadwiga jechała autobusem, patrząc smutno w okno. Przysiadł się do niej mężczyzna.

Czy można? zapytał.
Proszę odsunęła się, nie patrząc na niego.
Smutna pani? zagadnął.

Jadwiga nie obejrzała się, westchnęła znacząco. Mężczyzna nie dawał spokoju.

Jadzia, to ja! odezwał się znajomy głos.

Obejrzała się zaskoczona.
Walerian?! Sto lat cię nie widziałam! Gdzie się podziewasz?

Opowiedz o sobie, szczęśliwa z mężem? zapytał Walerian.
Wpadnij do mnie w gości, żona nie obrazi się? zaprosiła Jadwiga. Po drodze nabył butelkę wina, owoce i słodycze dla dzieci.

Podczas szczerego, ciepłego wieczoru Jadwiga wylała mu całą historię. Walerian słuchał, nie przerywając, kiwając współczująco głową. Na koniec Jadwiga pocałowała go w policzek w podzięce za wsparcie. Okazało się, że Walerian nigdy się nie ożenił, dzieci nie miał. Był zadowolony nawet z takiego bratersko-rodzinnego układu. Wizyty u Jadwigi stały się regularne. Przynosił dzieciom słodycze, Jadwidze kwiaty.

Możesz przychodzić, ale ja czekam na męża, żadnych miłosnych swawoli nie będzie postawiła sprawę jasno Jadwiga.

Będziesz moją siostrą, a dzieciaki bratankami zgodził się Walerian i tak się zasiedział

W tym czasie u Jana i Mileny nastąpiła upragniona zmiana. Milena urodziła zdrową córeczkę dali jej na imię Bożena, by była bliżej Boga.

Milena oddała się macierzyństwu całym sercem. Niejednokrotnie myślała o rozmowie z Jadwigą; Nie ma szczęścia w wyrwanym czyimś szczęściu, tylko gorzkie łzy…. Dopiero po narodzinach Bożeny zrozumiała, ile bólu sprawiła Jadwidze. Miała ochotę paść przed nią na kolana i prosić o wybaczenie.

Jan pokochał Bożenkę z całych sił. Przynosił jej wciąż nowe zabawki, nocami doglądał łóżeczka, kąpał ją i tulił. Milena nie mogła uwierzyć w tak troskliwego ojca.

Rzeka czasu płynęła nieprzerwanie…

Minęło pięć lat.

Dzieci podrosły, dorośli zmądrzeli jeszcze bardziej. Wówczas Milena poważnie zachorowała. Była młoda, zaledwie trzydziestoletnia. Jan nie miał chwili spokoju szpitale, lekarze, kosztowne leki…

Milena żegnała się z życiem. Szykowała się do odejścia. Jan robił wszystko, by ją pocieszyć i podnieść na duchu, widział jednak jak codziennie gaśnie.

W końcu lekarka odesłała ją do domu, by tam umarła w spokoju. Wtedy Milena z trudem poprosiła Jana:
Zawieź mnie do twojej prawdziwej żony. Proszę!

Jan był zaskoczony, ale nie sprzeciwił się. Jadwiga wiedziała już o nieszczęściu Mileny; Zofia opowiedziała je podczas odwiedzin u ojca.

Gdy Jan przywiózł Milenę, musiał przynieść ją na rękach do dawnego domu. Wszyscy domownicy byli obecni, oczekiwali wyjaśnień.

Jadwiga chłodno, lecz uprzejmie wskazała łóżko. Jan złożył Milenę delikatnie na pościeli.

Zostawcie mnie z Jadwigą, proszę wyszeptała Milena.

Gdy zostali same, Jadwiga spojrzała na chorą Już w trumnie by lepiej wyglądała, pomyślała z goryczą.

Potem usiadła na brzegu łóżka.

Wybacz mi, Jadwigo, jeśli potrafisz! Oto dosięgła mnie Boża kara… Proszę cię. Przyjmij Bożenę do siebie! Poza Janem i tobą nie mam nikogo. Obiecaj, że wychowasz ją razem z Janem błagała rozżalona Milena.

Jej łzy płynęły strumieniami. Jadwiga bez słowa ujęła jej dłoń.

Mileno! To nie Bóg karze, to my sami! Już dawno ci wybaczyłam. O Bożenę się nie martw, nie zostawimy jej. Zamieszkajcie z Janem u nas, będzie raźniej wam obojgu niż osobno. Dom duży, zmieścimy się! Żyj, niczego się nie bój! dodała Jadwiga otuchy.

W domu Jadwigi, jak w bajkowym dworze, każdego było stać na miejsce.

Wszyscy pielęgnowali Milenę, a najgorliwiej czynił to Walerian. Od pierwszego dnia czuł do chorej szczególną czułość, niemal nie opuszczał jej łóżka. Trafiał właściwym słowem, a rozmowy nie tylko zabijały ból, lecz także budziły nadzieję. Wkrótce nawet się zakochał, a Bożenę nazwał swym aniołkiem dziewczynka istotnie wydawała się cudem.

Milena zapragnęła żyć i walczyć. Jadwiga tchnęła w nią drobne ziarno nadziei, którego Milena już nie puściła.

Po pół roku walki, terapii i zabiegów, Milena na własnych nogach wychodziła już na podwórze, wystawiała twarz do słońca i wdychała woń świeżego powietrza. Życie powoli wracało do jej wyniszczonego ciała. Jak powiadali ludzie wstała z łóżka świętych.

Milena myślała często o Walerianie. Jana nadal kochała, lecz wiedziała już, że nie wolno burzyć cudzej rodziny. Ta mądrość została w niej na zawsze. Z Walerianem czuła się pewnie, był dobrym człowiekiem, przyjął Bożenę jak swoją córkę. Z taką rodziną można żyć; czasami jednej miłości wystarczy dla dwojga. Obiecała sobie odwzajemnić jego uczucie i pielęgnować je, by go nie utracić. Oby tylko zdrowie dopisało.

Powracała do życia.

Aż nadszedł dzień, w którym Milena przy rodzinnym obiedzie ogłosiła:
Jadziu, Janku, my z Bożenką i… Walerianem wyprowadzamy się. Dziękujemy za dobre serce, dom, opiekę i miłość, której nie oczekiwałam! Nigdy nie poznałam lepszych ludzi!

Jan i Jadwiga wymienili spojrzenia. Oboje dostrzegli, że pomiędzy Walerianem a Mileną zrodziła się prawdziwa MIŁOŚĆ.

Znacznie wcześniej Jan odbył poważną rozmowę z Jadwigą:
Jadwigo, cokolwiek stanie się z Mileną, chcę być z tobą. Twoja dobroć nie zna granic! Przyjmiesz mnie z powrotem? Wychowamy razem trójkę naszych dzieci! Padnę ci do nóg!

Przyjmę, Janku, i jeszcze będę przepraszać; widocznie nie byłam wystarczająco dobrą żoną, skoro spojrzałeś na inną! Życie jest najlepszą lekcją czy chcemy, czy nie, uczy nas każdego dnia objęła i pocałowała męża Jadwiga.

A Bożena, Janie? Przecież twoja córka! Kochasz ją! martwiła się o dziewczynkę.

Bożenka to moja córeczka. Nigdy jej nie zostawię! Drzwi mego domu zawsze będą dla niej otwarte podkreślił Jan.

Walerian, Milena i Bożena przygotowywali się do wyjazdu. U progu domu Milena jeszcze raz przywołała Jana do siebie:
Kochaj Jadwigę jak nigdy w życiu! Nie skrzywdź jej już. Ja zawsze będę o tobie pamiętać, Janku ucałowała go na pożegnanie.

Szczęścia ci, Mileno odpowiedział Jan.

Tak potoczyły się skomplikowane ludzkie losy, które tylko czas i serce potrafią uporządkować.