Bezdomny – opowieść o życiu na ulicach Warszawy

Bezdomny
Nie było wtedy dokąd pójść. Zupełnie, nigdzie Może przez kilka nocy uda się przenocować na dworcu. A potem? Nagle olśniła mnie myśl, która dawała cień nadziei: Przecież działka! Jak mogłam zapomnieć? Choć to działka to za dużo powiedziane. Raczej zniszczona, dawno nieużywana altana. Mimo wszystko, lepiej tam pojechać niż spać na dworcu tak rozmyślałam.
Wsiadłam do pociągu podmiejskiego, wtuliłam się w chłodne okno i zamknęłam oczy. Napłynęły gorzkie wspomnienia. Dwa lata temu zmarli moi rodzice. Zostałam sama, bez żadnej pomocy. Nie było za co opłacić studiów, musiałam przerwać naukę na uniwersytecie i iść do pracy na targu.
Kiedy wydawało się, że nic dobrego mnie nie spotka, los się uśmiechnął. Poznałam moją miłość. Tymek okazał się serdecznym, kulturalnym człowiekiem. Po dwóch miesiącach wzięliśmy skromny ślub.
Mogłoby się wydawać, że będzie już tylko lepiej, ale życie szykowało kolejny cios. Tymek zaproponował sprzedaż rodzinnego mieszkania w centrum Warszawy, aby za uzyskane pieniądze otworzyć własny interes.
Potrafił to wszystko przedstawić tak przekonująco, że nie miałam żadnych wątpliwości ufałam mu, wierzyłam, że wkrótce zapomnimy o problemach finansowych. Jak już się ustawimy, będzie można pomyśleć o dziecku. Chciałabym zostać matką jak najszybciej! marzyłam wtedy naiwnie.
Niestety, biznes Tymka totalnie nie wypalił. Ciągłe kłótnie o stracone pieniądze sprawiły, że nasze relacje szybko się rozpadły. W końcu Tymek przyprowadził do domu inną dziewczynę i wskazał mi drzwi.
Na początku chciałam iść na policję, ale zrozumiałam, że nie mam po co sama sprzedałam mieszkanie i oddałam mu gotówkę.
***
Wysiadłam na małej stacji, samotnie dreptałam wzdłuż pustego peronu. Wczesna wiosna sezon działkowy jeszcze się nie zaczął. Przez te trzy lata miejsce zarosło i wyglądało żałośnie. Nic, posprzątam, doprowadzę wszystko do porządku pomyślałam, choć wiedziałam, że nigdy nie będzie już tak jak dawniej.
Bez problemu znalazłam klucz leżał pod wejściem lecz drzwi opadły na zawiasach i nie chciały się otworzyć. Próbowałam je rozchylić z całej siły, ale nic nie wskórałam. W końcu usiadłam przy schodkach i się popłakałam.
Nagle zobaczyłam dym i usłyszałam szelest na sąsiedniej działce. Ucieszyłam się, że ktoś tam jest i pobiegłam.
Ciociu Reniu! Jesteście w domu? zawołałam.
Zamiast cioci ujrzałam zarosłego, starszego pana. Stał przy prowizorycznym ognisku i podgrzewał wodę w brudnym kubku.
Kim pan jest? Gdzie ciocia Renia? spytałam niepewnie, cofając się.
Proszę się nie bać, błagam, nie dzwonić na policję. Nic złego nie robię, nie wchodzę do domu, mieszkam tutaj, na dworze
Ku mojemu zdziwieniu, miał spokojny, kulturalny głos. Tak mówią ludzie wykształceni.
Jest pan bezdomny? spytałam zbyt wprost.
Tak, ma pani rację odparł cicho, uciekając wzrokiem. Pani tutaj mieszka? Nie zawadzę, obiecuję.
Jak pan ma na imię?
Michał.
A nazwisko?
Federczyk wyraźnie się zdziwił.
Zerknęłam wnikliwie na Michała Federczyka. Choć ubranie miał znoszone, było względnie czyste, a sam wyglądał na zadbanego człowieka.
Nie wiem, do kogo mogę się zwrócić o pomoc westchnęłam ciężko.
Co się stało? spytał delikatnie.
Drzwi opadły nie mogę ich otworzyć.
Jeśli pani pozwoli, mogę zerknąć zaproponował.
Bardzo dziękuję! powiedziałam w desperacji.
Gdy pan Michał majstrował przy drzwiach, usiadłam na ławce i rozmyślałam: Kim jestem, by gardzić tym człowiekiem albo go oceniać? Przecież sama jestem bezdomna, mamy podobny los
Ninuś, drzwi już otwarte! Michał Federczyk uśmiechnął się i pchnął wejście. Zamierzasz tu nocować?
Tak, a gdzie by indziej? zdziwiłam się.
W domu jest ogrzewanie?
Jest stara koza zawahałam się, bo na piecach się nie znałam.
Rozumiem. A drewno?
Nie wiem, spuściłam głowę.
Damy radę. Idź do środka, zaraz coś wymyślę powiedział zdecydowanie i wyszedł z podwórka.
Godzinę zajęła mi porządki. W środku było bardzo zimno, wilgotno i nieswojo. Czułam się zagubiona, nie wiedziałam jak tu wytrzymać. Wkrótce wrócił pan Michał z naręczem drewna. Poczułam niespodziewaną ulgę, widząc choć jedną żywą duszę w pobliżu.
Mężczyzna przeczyścił piecyk i go rozpalił. Po godzinie w domu zrobiło się przyjemnie ciepło.
Piec już dobrze nagrzany, dokładaj po trochę drewienka, a na noc wygaszaj. Spokojnie, będzie ciepło aż do rana wyjaśnił.
A pan gdzie idzie? Do sąsiadów? spytałam.
Tak. Niech pani nie ma mi za złe, pomieszkam trochę na ich działce. Do miasta nie chcę wracać Nie chcę rozdrapywać ran, wracać do przeszłości.
Panie Michale, poczekaj pan. Najpierw zjemy kolację, napijemy się gorącej herbaty, potem pójdzie pan zdecydowałam.
Nie stawiał już oporu, cicho zdjął kurtkę i usiadł przy piecu.
Proszę mi wybaczyć, że się tak wtrącam zaczęłam. Ale pan nie wygląda na bezdomnego, czemu mieszka pan na ulicy? Gdzie rodzina, dom?
Michał Federczyk opowiedział, że całe życie wykładał na uniwersytecie. Całą młodość poświęcił nauce i pracy. Nawet nie zauważył, kiedy starość go dogoniła. Kiedy zrozumiał, że został sam, było już za późno by cokolwiek zmieniać.
Rok temu zaczęła go odwiedzać bratanica. Dziewczyna delikatnie sugerowała, że będzie mu pomagać, jeśli on zapisze jej mieszkanie. Michał ucieszył się, zgodził.
Tereska zyskała jego zaufanie. Zaproponowała sprzedaż mieszkania w dusznym centrum i kupno domu na obrzeżach z wielkim ogrodem i przytulną altaną. Miała już upatrzony, bardzo korzystny domek.
Całe życie marzył o ciszy i czystym powietrzu, więc bez wahania przystał. Po sprzedaży mieszkania przekonała go, by założył konto w banku, nie trzymał tyle gotówki przy sobie.
Wujku Michale, usiądź na ławce, a ja załatwię formalności. Wezmę torebkę kto wie, może ktoś nas obserwuje powiedziała przy wejściu do banku.
Tereska zniknęła, Michał czekał godzinę, dwie, trzy Nie wychodziła. Weszłs do środka, zobaczył pustą salę i dodatkowe wyjście po drugiej stronie.
Nie mógł uwierzyć, że własna rodzina mogła go tak brutalnie oszukać. Siedział na ławce, czekając na nią. Następnego dnia poszedł do jej mieszkania. Otworzyła obca kobieta bratanica już tam nie mieszkała, sprzedała mieszkanie dwa lata temu
Taka to historia, niezbyt wesoła westchnął ciężko. Od tego czasu żyję na ulicy. Cały czas nie mogę uwierzyć, że nie mam już domu.
Ja myślałam, że tylko mnie to spotkało Los podobny, powiedziałam i opowiedziałam o sobie.
Szkoda Ja swoje przeżyłem A ty, rzuciłaś studia, zostałaś bez mieszkania Ale nie trać ducha, każda sytuacja jest do rozwiązania. Młoda jesteś, wszystko jeszcze przed tobą próbował pocieszać.
Dobrze, już dość tych smutków! Chodźmy coś zjeść! uśmiechnęłam się.
Patrzyłam, z jakim apetytem dziadek wcinał makaron z parówką. Było mi go bardzo żal widać było, że jest sam, bezradny.
Jak to straszne, zostać zupełnie samym, bez dachu nad głową, wiedząc, że nie jest się nikomu potrzebnym” myślałam.
Ninuś, mogę ci pomóc w powrocie na studia. Mam tam jeszcze dobrych znajomych. Myślę, że będziesz mogła studiować na stypendium powiedział nagle Michał. Sam nie mogę się pokazać w takim stanie, ale napiszę do rektora. Konstanty, dawny przyjaciel, z pewnością pomoże.
Dziękuję, byłoby wspaniale! ucieszyłam się.
Dziękuję ci za kolację, za rozmowę. Idę już, pora późna powiedział wstając.
Zostań pan! Nie dobrze zostawiać mnie tu samą poprosiłam.
Nie martw się. Mam ciepły szałas u sąsiadów. Jutro wpadnę uśmiechnął się.
Nie idź pan na dwór! Mam trzy pokoje, wybierz sobie jeden. Szczerze mówiąc, boję się spać sama, boję się tego pieca. Nie zostawisz mnie pan w biedzie?
Nie zostawię powiedział poważnie.
***
Minęły dwa lata Zdałam sesję i wracałam do domu, szczęśliwa na myśl o wakacjach. Wciąż mieszkałam na działce właściwie to po semestrze w akademiku, a na weekendy i lato przyjeżdżałam tutaj.
Dzień dobry! zawołałam, przytulając dziadka Michała.
Ninuś! Moja kochana! Czemu nie zadzwoniłaś? Odebrałbym cię ze stacji. Jak tam? Zdałaś? ucieszył się.
Tak, prawie wszystko na piątki! pochwaliłam się. Kupiłam ciasto, zaparzaj herbatę, świętujemy!
Siedzieliśmy przy herbacie i rozmawialiśmy o nowościach.
Posadziłem winogrona. Tam postawię altanę. Będzie wygodnie i przyjemnie opowiadał Michał.
Super! W końcu ty tutaj gospodarz, rób jak uważasz. Ja tylko przyjeżdżam, wyjeżdżam zaśmiałam się.
Michał całkiem się zmienił. Nie był już samotny. Miał dom, miał wnuczkę mnie. Ja także wróciłam do życia. Michał Federczyk stał się dla mnie rodziną. Do dziś dziękuję losowi, że zesłał mi dziadka, który zastąpił rodziców i wsparł mnie w najtrudniejszym momencie życia.