Miłość z goryczą piołunu

MIŁOŚĆ Z GORYCZĄ PIOŁUNU
Zapach naszej miłości nigdy nie przypominał róż czy miodu, lecz suchą kurzawę szlaków i zgniecioną łodygę piołunu. W naszej wsi powtarzano: jeśli się połączą świat się rozsypie, jeśli rozstaną las spłonie.
Ja, Rozalia, byłam trzecią pokoleniową zielarką. Znałam szept każdej rośliny, potrafiłam zaleczać rany, które nie chciały się zabliźnić. Moje dłonie zawsze były ciepłe i pachniały tymiankiem.
Zygmunt natomiast był obcym. Czarnoksiężnikiem, którego moc wyrastała nie z ziemskiego szepotu, a z ostrych komend do żywiołów. Jego magia była jak nóż ostra i chłodna niczym woda w przerębli.
Pierwszy raz spotkaliśmy się w mglisty wieczór, kiedy oboje szukaliśmy tego samego korzenia czarownicy, który zakwita raz na dekadę.
Nie dotykaj, mój głos rozciął ciszę. To nie dla twoich żądnych dłoni, czarnoksiężniku. Ziemia dała go dla uzdrowienia, nie dla twoich sztuczek.
Leczenie to tylko odwleczenie, zielarko, Zygmunt zaśmiał się, nie spoglądając. Ja pragnę ujrzeć istotę rzeczy.
Nie zostaliśmy wrogami, lecz przyjaźnić się też nie mogliśmy. To była miłość na przekór rozumowi, nieustanne napięcie między tworzyć a władać.
Przynosiłam mu dziki miód i napary na bezsenność, gdy jego magia wyżerała go od środka.
On zostawiał pod moimi drzwiami rzadkie kamienie szlachetne, w których migotało zamknięte światło gwiazd, by nie zabrakło mi jasności przez długie, zimowe noce.
Ale gorzkość piołunu zawsze nam towarzyszyła. Widziałam, jak Zygmunt czerpie moc z pustki i mnie to przerażało. On złościł się na moją łagodność, twierdząc, że marnuję talent na niewdzięcznych ludzi.
Pewnego dnia przyszła do nas epidemia. Nie wybierała między dobrymi a złymi.
Oddawałam ostatnie resztki sił, przejmując gorączkę do własnych żył, a Zygmunt Zygmunt po raz pierwszy się bał. Nie o świat, lecz o mnie.
Aby mnie uratować, zrobił coś, czego nienawidził najbardziej: oddał swoją moc ziemi, by ta odżywiła wycieńczoną zielarkę.
Gdy otworzyłam oczy, stał przy oknie. Jego włosy po raz pierwszy przybrały odcień siwizny, a dłonie już nie rozświetlały się magią.
Dlaczego? wyszeptałam.
Piołun jest gorzki, Rozalia, odpowiedział spokojnie, nie patrząc. Ale bez tej goryczy każda słodycz jest tylko pyłem. Wybrałem ciebie, nie wieczność.
Zamieszkaliśmy razem na skraju lasu. Ja nadal leczyłam, on próbował nauczyć się słyszeć szept roślin, który wcześniej zagłuszał siłą swojej woli. Nasza miłość pozostała trudna, szorstka i krzepka jak aromat piołunu o zmierzchu. Żadne z nas nie zamieniłoby tej goryczy na najsłodszy polski miód.
Osiedliśmy w starej chacie na obrzeżach Zgniłej Doliny miejsca, gdzie nikt z drwali czy plotkar miasta nie odważył się wejść.
Zygmunt, po utracie zdolności przywoływania błyskawic, odkrył w sobie dar wyczuwania metalu. Został kowalem. Nie zwykłym, lecz takim, który kuł noże, co nigdy się nie tępiły, i podkowy przynoszące szczęście. Każdy cios młota niósł echo jego dawnej furii, przemienionej w tworzenie. To stało się jego drogą.
Ja założyłam mały ogród, gdzie rosły obok siebie trująca tojadowa i lecznicza szałwia. Już nie bałam się ciemności Zygmunta, bo wiedziałam najżyźniejsza gleba jest czarna.
Nasza miłość nie była cukrowa. To było życie dwóch mocnych charakterów, które musiały się dotrzeć, jak dwa granitowe koła młyńskie.
Czasem Zygmunt z przyzwyczajenia próbował przełamać sytuację swoją wolą. Gdy susza zagrażała ogrodowi, godzinami siedział na ganku, zaciskając pięści do białych kostek, usiłując wycisnąć z pustki choć kroplę deszczu.
Przestań, szeptałam kładąc mu dłoń na ramieniu. Ziemia nie jest niewolnicą. Poproś ją, nie rozkazuj.
Nie umiem prosić, warczał.
Ale wieczorem razem nosiliśmy wodę ze źródła, w tym było więcej czarów niż w jakimkolwiek zaklęciu.
Do naszej chaty często przychodzili cienie. Byli uczniowie Zygmunta, chcąc zwrócić mistrza do kręgu czarnoksiężników, albo chorzy, których sama nie mogłam uleczyć.
Pewnego dnia zjawił się dawny wróg Zygmunta czarnoksiężnik w czarnym habicie.
Nie przyszedł zabijać, lecz zabrać to, co Zygmunt winien magii. Zażądał mojego głosu w zamian za powrót mocy Zygmunta.
Zygmunt spojrzał na swoje zniszczone dłonie kowala, potem na mnie, gdy właśnie gotowałam wywar z piołunu. Nie prosiłam o obronę patrzyłam tylko z nieskończonym zaufaniem.
Moc zdobyta ciszą ukochanej osoby to nie moc, a niewolnictwo, odparł Zygmunt.
Nie użył czarów. Chwycił swój ciężki kowalski młot i wyszedł przed próg. Mówią, że tej nocy las drżał nie od zaklęć, lecz od zwykłego ludzkiego gniewu mężczyzny broniącego domu. Cień zniknął.
Pięknie się zestarzeliśmy. Włosy moje stały się białe jak kwiaty dzikiej czereśni, a broda Zygmunta szara jak popiół.
Gdy przyszedł nasz czas, nie umieraliśmy osobno. Po prostu weszliśmy razem w głąb lasu gdy piołun kwitł. Tam wyrosły dwa drzewa: potężny dąb, którego korzenie schodzą głęboko w rudę, i wiotka wierzba obejmująca jego pień.
Jeśli wędrowiec zerwie liść z tej wierzby, poczuje na ustach gorycz prawdziwej, nieudawanej miłości gorycz silniejszą niż wszelka magia.