Lina była zła. Bardzo zła, aż szkoda tej Liny, jaka ona była zła. Wszyscy próbowali uświadomić tej…

Lidka była zła.
Naprawdę zła, aż żal się robiło, jak bardzo zła była ta Lidka.
Wszyscy próbowali to przekazać jej matce Lidka jest zła, zła i do tego jeszcze nieszczęśliwa.
Oczywiście męża nie ma, syn już dorosły, mieszka osobno.
Lidka sama, nikomu niepotrzebna.
Przyszła w poniedziałek do pracy, a tam wszystkie koleżanki przechwalają się, jak to sprzątały i prały przez cały weekend.
Jedna pracowała na działce, druga dżemy gotowała.
A Lidka nic nie mówi co ma powiedzieć? Nic, bo ona nie ma faceta, dziecko dorosło, więc siedzi cicho i nie robi zamieszania.
Dziś wyszła wcześniej z pracy wszyscy wiedzą, że parę razy w miesiącu Lidka wychodzi wcześniej.
Kręcą głowami z dezaprobatą, bo przecież każdy wie, dokąd się spieszy spotkać się ze swoimi licznymi kochankami.
Cała firma jest przekonana Lidka ma ich na pęczki, bo przecież taka zła kobieta, to tylko tak potrafi żyć.
Lidka zła, bardzo.
One są dobre, przykładne gospodynie – mężatki, dzieci, dom, a Lidka ta zła.
Lidka mówi mama czemu ty zawsze taka jesteś?
Jaka, mamo?
Taka, no nieogarnięta, mogłabyś chociaż jakiegoś faceta sobie znaleźć, córciu, naprawdę.
Jeszcze nie jest za późno, nawet drugie dziecko można mieć, teraz przecież wszystkie po czterdziestce rodzą.
Mamo, a po co mi ten facet? Po co mi drugie dziecko z pierwszym lepszym? dziwi się Lidka Mam syna, Michał mi w zupełności wystarcza…
A takiego, jak to nazwałaś, faceta po co mi? Co z nim robić? Przecież mam Olka.
Lidka! wzdycha mama Olek nie jest przecież twoim partnerem!
Jak to nie? Jeszcze jak mój! śmieje się Lidka na randki zaprasza, prezenty przynosi, na wakacje pomaga pojechać, marudzenia nie ma, do swojej mamy na działkę okien myć nie wysyła, skarpet prać nie każe, obiadu nie wymaga, problemami nie zarzuca, kanapy swoją obecnością nie zapycha.
Po prostu raj.
Raj, ale wszystko to dostaje jego biedna żona.
To chcesz, żeby to wszysto mi przypadło w udziale?
Nie, dzięki. Mam już po czterdziestce, byłam dwa razy, mówię: dwa razy, mężatką, i od takiego szczęścia uciekałam szybciej niż wytrawny maratończyk.
Pierwszy mój mąż, ojciec Michała, jeśli ci pamięć nie szwankuje, bo to ty mnie namawiałaś żeby go brać, ledwo skończyłam osiemnaście, starszy, mądrzejszy, kocha, szanuje, no i porządnie zarabia, prawda, mamo?
Pięć lat, całe pięć lat, siedziałam jak w więzieniu nauka zabroniona, koleżanki zabronione, dzieckiem się zajmować jeszcze młoda, jeszcze coś zepsujesz tylko harować dla niego i jego matki.
Aha, w złocie byłam, to fakt.
Raz w miesiącu wyprowadzał mnie między ludzi, żeby pokazać, że ma żonę młodą i porządną, a nie takie lalki, jak inni.
Sam jednak lubił te lalki odwiedzać…
A gdy uciekłam i papier rozwodowy złożyłam, dzięki mojej ukochanej babci, co mi wtedy bardzo pomogła, zażądał wszystkiego z powrotem, nawet starej bielizny…
Drugi raz wyszłam za miłość. Studiowałam i pracowałam, pamiętasz, mamo?
W dzień zajęcia, nocą praca żeby nie być ciężarem dla ciebie i taty…
Lidka, jak możesz tak mówić! Czy ja kiedykolwiek żałowałam ci obiadu, kromki chleba, czy wnukowi?
Ty nie, mamo… Ale tata, już nie taki… No i mój brat, Wojtek, ten to nigdy o siebie nie bał się zadbać, bo miał mamę…
Ty na dwóch etatach, wszystko na głowie, z pracy do sklepu, bo w domu głodne pisklaki jeden na kanapie, drugi przy komputerze…
Sprzątałaś, gotowałaś, prałaś…
No to ja z wielkiej miłości drugi raz za mąż wyszłam, bez miłości już żyłam.
I co się zmieniło?
Nic. Obowiązków przybyło, była Lidka-Anielka, a zrobiła się Lidka-od-wszystkiego.
Facet na kanapie, Lidka w pracy, potem do przedszkola w końcu mój syn, faceta nie będę przecież obciążać, nie jego dziecko, a nawet jakby było to nie męska rzecz, mąż i tak zmęczony.
Wpadałam jak burza, zahaczałam sklep, wszystko targałam, dzieciak, zakupy, samochodu przecież nie miałam.
A po co? Mąż przecież na tramwaj nie pójdzie. Wszystkie kobiety tak mają jak to zmęczona? No a kto ugotuje kolację?
Przygotowałam, podałam, nakarmiłam, wyprałam, wyprasowałam. A teraz masz zabawiać męża, bo nie daj Boże, nie dostanie porcji czułości i już do innej poleci, skarb taki.
Kasy brak? No to twojemu dziecku brak, jakbyś sama z nim była, to co innego, może i by się bardziej postarał, a tak poszukaj sobie jelenia, co ciebie i dziecko utrzyma.
Przykro mi, źle trafiłaś…
Jak to nie dasz kasy na remont auta? Nieważne, że twoje. Przecież rodzina jesteśmy.
No i oczywiście lepiej porównywać, ile zarabiasz bez wysiłku, a ile ja.
Tobie się po prostu poszczęściło…
Jak to odchodzisz?
Ech, idź, komu ty potrzebna, z dzieckiem, ha ha ha.
Tak to, mamo, byłam zamężna raz z bogatszym, raz z biedniejszym. I żadnej różnicy.
Wszyscy szczęśliwi, tylko mi było nie tak, mamo, tylko mi źle było.
Lidka, przecież wszyscy tak żyją, kochanie…
Niech żyją, mamo! Ja nie muszę, nie chcę.
A co w sobotę robiłaś?
No, Wojtek z Marysią, Olę i Stasia podrzucili nam z dziadkiem, poszłam z nimi na spacer, naleśniki smażyłam, trochę posprzątałam, odkurzyłam, podłogę umyłam, pranie zrobiłam, wieczorem dzieci spały, tatę nakarmiłam, coś poprasowałam, potem sama padłam spać przed pierwszą.
A rano dzieciaki znów wcześnie wstały, chcieli naleśniki, więc babcia piekła, potem Wojtek z Marysią przyszli, kurę upiekłam, sałatki, pizzę zrobiłam, kolacja, odprowadzili ich, posprzątałam i padłam na kanapę o jedenastej.
W nocy obudził mnie ojciec, bo miałam iść spać do łóżka…
Mamo, nie pamiętam, żebyś tak z Michałem chętnie zostawała. Nie przypominam sobie, żebym podrzucała ci syna i leciała odpoczywać.
Lidka, ty zawsze byłaś samodzielna, a te… brak mi słów…
A chcesz, powiem ci, jak spędziłam ostatni weekend? W piątek wieczorem zadzwonił Michał, czy wezmę Timka na weekend, bo jadą z dziewczyną w góry.
Oczywiście, że wzięłam, dlaczego nie?
Timka kota Mariny, jego dziewczyny. Mamo, jakbyś nie była tak zajęta Wojtkiem i jego rodziną, może wiedziałabyś, co robi twój starszy wnuk.
Przywieźli więc kota, zostawili pizzę i odjechali.
Na noc obżarłam się pizzą, położyłam w salonie i włączyłam seriale. Bo nie muszę zrywać się w sobotę na świt.
Wstałam rano, nakarmiłam Timka, zaparzyłam kawę, starłam kurz, wrzuciłam kilka rzeczy do pralki, zadzwoniłam do ciebie. Chciałam cię zaprosić do muzeum albo na kawę, pogadać.
Telefon odebrał tata, powiedział, że marnuję czas, matka orze i z wnukami lata, a ja jak pani chodzę po muzeach.
Chciałam się obrazić, ale po co? Przecież on zawsze ma rację.
Pojechałam do muzeum była wystawa twojego ulubionego malarza, pamiętam, jak go kiedyś uwielbiałaś.
Potem posiedziałam w kawiarni, poszłam do paru sklepów, przypomniałam sobie o Timku wróciłam, kot spał spokojnie.
Nigdzie mi się już nie chciało, położyłam się na kanapie i oglądałam seriale.
W niedzielę pospaliśmy do jedenastej, chciałam zaprosić cię na spacerek nad Wisłą, ale odebrała Marysia, powiedziała, że jesteś zajęta, pewnie myłaś garczki albo sprzątałaś po obiedzie.
Wieczorem zadzwonił Olek, zaprosił mnie do restauracji poszłam. Czemu miałabym nie iść?
Jestem wolna, nie wypytuję go o żonę, nie mówimy o cudzych problemach, po prostu spędziliśmy miło czas i wróciłam do domu, wyspana poszłam w poniedziałek do pracy.
Próbowałem spotykać się z kawalerami, mamo.
To męka.
Czepiają się faceci, co szukają mamusi, albo tacy, co mają już po parę rozwodów i gromadkę dzieci.
Czemu tak się na mnie patrzysz, mamo?
Czasy się zmieniły, rozumiesz?
Jeden powiedział mi, że MUSZĘ zaakceptować jego dzieci, bo jestem KOBIETĄ, a kobieta z zasady kocha dzieci, wszystkie.
On swoje pieniądze będzie wydawał na dzieci i byłą, bo matka dzieci, jaka by nie była, musi być utrzymywana.
A na życie zostanie moja pensja, reszta jego pójdzie na hobby bo on wędkarz i będzie mi dawał ryby.
Gdy zapytałam, czy będzie pomagał mojemu synowi, oburzył się i powiedział, że Michał ma swojego ojca, niech ten pomaga.
Słusznie?
Może i słusznie, więc zostałam najgorsza, wyrachowana, samolubna suka, co chce obarczyć biednego faceta swoim dzieckiem.
Dlatego, mamo, mam Olka.
Może dla was jestem zła, ale wcale nie mam wyrzutów sumienia, że tak żyję.
Tylko boli mnie i przykro, że to nie ty korzystasz z życia, więc staram się cię wyciągać z domu, jak dziś skłamałam, że potrzebuję pomocy.
Mamo, u mnie dobrze, a teraz chodź ze mną zadbać o siebie, spędzimy trochę czasu wspólnie, tylko ty i ja.
Oszalałaś, Lidka, a tata?
A co z tatą? Chory jest?
Nie, ale… obiad przecież…
Nie uwierzę, żebyś nie zostawiła obiadu.
Ale trzeba podgrzać, a w ogóle, Wojtek…
Mamo! Naprawdę mogę się obrazić Wiem, że jestem zła, ale pozwól mi chociaż raz być dobra. Chodź, odpoczniemy… bardzo cię proszę…
W pracy w poniedziałek kobiety opowiadają, jak bardzo są zmęczone swoim „wypoczynkiem”.
A Lidka uśmiecha się zadziornie wszyscy wiedzą, że Lidka jest zła, idzie tanecznym krokiem i uśmiecha się do siebie.
W końcu wiadomo, o czym myśli taka Lidka, na pewno o czymś złym…