Mam 58 lat i zupełnie nie wiem już, co robić z moją sąsiadką – mieszka naprzeciwko, śledzi każdy mój…

Mam 58 lat i ostatnio coraz częściej zastanawiam się, co zrobić z moją sąsiadką. Mieszka dokładnie naprzeciwko mnie w naszym bloku w Poznaniu i wydaje się, jakby jej głównym zajęciem było śledzenie wszystkich moich codziennych ruchów. Doskonale wie, o której godzinie przyjeżdża dostawca zakupów, czy to zamówienie z Pyszne.pl, czy zwykłe zakupy ze sklepu, ile mam toreb i kto je wnosi. Jeśli kurier się spóźni, następnego dnia na klatce pojawia się komentarz jakby to była wiadomość dnia.

Na tym się jednak nie kończy. Sąsiadka skrupulatnie obserwuje też, kiedy wynoszę śmieci, ile worków mam w ręce i w który dzień tygodnia idę do śmietnika. Jeśli jednego tygodnia wyniosę dwa worki, a następnego trzy, natychmiast mam uwagę. Jeżeli przez jeden dzień nie wyniosę śmieci, bo się nie uzbierało zapamiętuje to. Zdarzyło się, że zapytała mnie wprost, czy wyrzucam jedzenie do śmieci zupełnie bez skrępowania, jakby to było jej prawo wiedzieć. Patrzyłem na nią w osłupieniu, nie rozumiejąc, od kiedy moje śmieci stały się sprawą społeczną.

Moje psie, mały mieszaniec imieniem Kajtek, to osobny temat. Nie jest duży ani groźny, ale szczeka, kiedy ktoś przechodzi za blisko ogrodzenia. Każdy szczek jest powodem do narzekań. Przychodziła do mnie do drzwi, żeby mi powiedzieć, że pies szczekał bardzo długo podczas mojej nieobecności. Co najdziwniejsze, zawsze wie, o której godzinie dokładnie szczekał, ile razy i z jakiego powodu jej zdaniem. Czasami wydaje mi się, że ona lepiej zna rytm dnia w moim domu niż ja sam.

Mój żona Andrzej też nie jest pomijany. Jeśli wróci później z pracy, na następny dzień słyszę komentarz: wczoraj późno się kładliście albo twój mąż wrócił prawie o północy. Jeśli wraca wcześniej pyta, czy nie jest chory albo czy coś się nie stało w pracy. Obserwuje wszystko, komentuje wszystko. Informacje przekazuje nie tylko mnie rozpowiada innym sąsiadom, po czym wieści wracają do mnie, już zniekształcone.

Szestnastolatka, moja córka Zosia, też żyje pod kontrolą tej kobiety. Kiedy wychodzi z przyjaciółmi, sąsiadka liczy, ile osób wychodzi i ile wraca z powrotem. Gdy ktoś przychodzi do nas, notuje godzinę przyjścia i wyjścia. Raz powiedziała do innej sąsiadki, że to dziewczę ciągle gdzieś wychodzi, jakby to był jej problem, a nie mój. Musiałem w końcu ją skonfrontować, bo potraktowałem to jako ogromny brak szacunku.

Najtrudniejsze jest to, że nie jest to nowa lokatorka. Ona mieszka tu od zawsze, tak jak i ja. Dom, w którym mieszkam, jest po mojej mamie, świętej pamięci, która zostawiła go dla mnie, swojego jedynego syna. Nie zamierzam się wyprowadzać. Kocham swój dom, swoją historię i każde wspomnienie z tym miejscem związane. Problem nie leży w miejscu tylko w codziennych starciach z człowiekiem, który zupełnie nie zna pojęcia prywatności.

Dziś naprawdę nie wiem już, jak sobie radzić. Próbowałem ją ignorować, byłem uprzejmy, próbowałem być bardziej stanowczy nic nie działa. Ona zawsze jest patrzy przez firankę, komentuje, wyciąga wnioski. Dlatego pytam siebie: jak radzić sobie z taką sąsiadką, nie tracąc spokoju, nie dążąc do otwartego konfliktu, ale też nie pozwalając nikomu wejść z butami w swoje życie?

Chciałbym znaleźć złoty środek. Z tego wszystkiego nauczyłem się jednak jednego granice trzeba jasno stawiać od początku, bo jeśli się na to nie zdecyduje, to potem trudno je wyznaczyć. Najważniejsze to nie pozwolić, by ktoś nieproszony naruszał nasz domowy spokój i godność.