Wpatrzeni w pustkę Dima i Ania pobrali się, gdy mieli po 19 lat. Nie mogli bez siebie żyć ani oddy…

PATRZĄC W PUSTKĘ

Dawno temu, kiedy świat był dla nas jeszcze pełen obietnic, Marek i Zosia pobrali się mając ledwie po dziewiętnaście lat. Nie potrafili bez siebie funkcjonować każda chwila spędzona osobno ciągnęła się niczym wieczność. To była taka młodzieńcza, szaleńcza miłość, której rzadko kto jest w życiu świadkiem. Rodzice, jak przystało na czasy i obyczaje, nie pozwolili na zbyt długie randki bez ślubu bali się plotek i narastających pokus. Zaraz więc zorganizowali weselisko, jak się patrzy.

Ślub pamiętam do dziś była biała wstęga na maluchu, góry kwiatów, huku fajerwerków również nie zabrakło, a i sala weselna pękała w szwach. Wszyscy goście chóralnie skandowali Gorzko, gorzko!, jakby od tego zależało młodym szczęście na całe życie.

Rodziców Zosi nie było stać nawet na skromny prezent ich budżet ledwo starczał na chleb i, nie ukrywajmy, głównie na wódkę. Wszystkie koszty poniosła mama Marka, Janina Nowacka. Rozumiała jednak, że dzieci trzeba popierać w dobrych decyzjach, więc nie szczędziła na weselną paradę. Prosiła tylko, żeby nie wypowiadać jej pełnego imienia, bo brzmiało zbyt poważnie dla takiej energicznej osoby wystarczyło mówić Janka.

Janka długo próbowała odwieść Marka od Zosi, przypominając mu o jej rodzinnych problemach z alkoholem. Ale podczas tego etapu życia nikt nie przemówi zakochanym do rozsądku. Marek łudził się, że miłość przezwycięży wszystko i geny, i nawyki. Janka ostrzegała:

Synu, z leszczyny gruszki nie zerwiesz. Marzę, by twoje uczucie nie skończyło się szybciej niż wróblowi śniadanie…

Na początku wszystko wydawało się proste: Marek miał poczucie panowania nad swoim losem i domem. Zosię rozpierała młodość. Szczęście wydawało się wieczne. Rodzice Marka dali młodym w prezencie ślubnym dwupokojowe mieszkanie w bloku w Krakowie i życzyli: Dzieci, niech wam się wiedzie!

Pierwsze lata płynęły spokojnie. Zosia urodziła dwie córki: Krysię i Elżbietę. Marek kochał dziewczynki nad życie i dumny był z roli ojca. Ale ledwie minęło pięć lat, a szczęście zaczęło się kruszyć Zosia coraz częściej znikała z domu, wracając późno. Coraz trudniej było ukryć, że wypiła. Marek próbował rozmawiać, tłumaczyć, lecz Zosia nabrała zuchwale dystansu i pewnego razu rzuciła mu od niechcenia, że nigdy go nie kochała. Wszystko, co dzielili, to była ledwie nastoletnia fascynacja nie prawdziwe uczucie. Teraz spotkała wymarzonego mężczyznę i to do niego zamierza się wyprowadzić nie ważne, że żonaty, z trzema córkami, rzuciła nieobecnym głosem.

Marek wpadł w otępienie czuł się zdradzony do szpiku kości. Próbował dochodzić, gdzie popełnił błąd. Zosia uciekła z kochankiem do zapomnianej wsi pod Tarnowem. Powtarzała, że z właściwym człowiekiem to i w chacie pod lasem będzie raj, a z tym niewłaściwym to pałac za mały. Córki zostawiła.

Janka nie mogła patrzeć spokojnie na cierpienie wnuczek i zabrała je do siebie i męża. Robili dla nich wszystko zdobywali nawet rzadkie owoce na kompoty i świąteczne łakocie, żeby dzieci poczuły, że są kochane. Marek długo nie potrafił się podnieść. Z rozpaczy dał się namówić przez kolegę do jakiejś podejrzanej wspólnoty religijnej, gdzie szybko go ożenili z wdową po kościelnych, Kazimierą, która miała dwóch synów. Życie biegło już tylko według listy obowiązków przekazanych przez Kazimierę i reguł sekty. O swoich córeczkach rzadko myślał, choć bardzo za nimi tęsknił.

Marku, dziewczynki mają matkę! Ty idź odebrać Janka ze szkoły, a Maćka nakarm! słyszał od Kazimiery.

Wykonywał polecenia, z rezygnacji. Miłość do Zosi nie wygasła, lecz wiedział, że dawno już zgubił do niej drogę.

Po siedmiu latach, nieoczekiwanie, w zimowy wieczór, Zosia stanęła w progu mieszkania Janiny. Trzymała czteroletnią dziewczynkę za rękę.

Zosiu, los cię nie oszczędził… To twoja córka? zapytała Janka, oceniając wzrokiem dawną synową.

Tak, Małgosia. Nie mamy gdzie się podziać. Czy mogłybyśmy u was pobyć? Zosia prawie szeptała, przestępując z nogi na nogę.

Cóż, nie spodziewałam się takich gości… Sama się wyprowadziłaś? Janka dopytywała z nieukrywaną ironią.

Miałam już dość. Mąż pije i bije, nie mogę dłużej wytrzymać żaliła się Zosia.

Nikt cię nie zmuszał, sama wybierałaś. Czemu nie do rodziców?

Tęskniłam za dziewczynkami. Chcę je zobaczyć…

O proszę, matka się znalazła! Kukułka z ciebie, Zosiu! Janka nie odpuszczała.

W drzwiach stanęły nagle Krysia i Ela nastolatki, które rozpoznawały matkę, ale żadnego uczucia nie okazały. W sercach miały do niej żal. Babcia Janka często ze smutkiem powtarzała, że dziewczynki są sierotami przy żyjących rodzicach.

Mimo wszystko Janka przygarnęła Zosię i Małgosię nie mogłaby wyrzucić ich na ulicę. Ale miesiąc później Zosia zniknęła równie szybko, jak się pojawiła. Po jakimś czasie okazało się, że wróciła do swojego dobrodzieja na wieś, a Małgosię zostawiła byłej teściowej.

Janka i jej mąż przygarnęli trzecią wnuczkę. Dziewczynki pokochały dziadków jeszcze bardziej w ich domu zawsze panowała miłość, dobroć i wzajemny szacunek. Ale czas nie daje się zatrzymać lata przeleciały niepostrzeżenie.

Najpierw zmarła babcia Janka, niedługo później dziadek. Życie sióstr potoczyło się różnie. Krysia wyszła za mąż, choć nie doczekała się dzieci. Ela pozostała samotna, z czasem siwiejąc i coraz mocniej zamykając się w sobie. Małgosia, mając ledwie siedemnaście lat, urodziła dziecko i uciekła do matki na wieś.

Zosia została sama. Jej partnerem zaopiekowały się dorosłe już córki, gdy choroba uczyniła z niego kalekę. One zrzuciły winę na Zosię: Tobie powinniśmy podziękować za jego stan, mogłaś bardziej pilnować. Na koniec poradziły tylko: Nie mieszaj się do naszych spraw!.

W małej wsi nic się nie ukryje. Zosia doczekała się łatki pijaczki bez wstydu, o której plotki rozchodziły się po okolicy jak wiatr po polu maków. Wszyscy wiedzieli, z jakiego domu, z jakim życiorysem. Taki los podzieliła niejedna kobieta ze wsi, ale jej współczucia nikt nie okazał.

Marek w końcu uciekł od Kazimiery i ledwie żywy wyplątał się ze wspólnoty. Został sam, jak palec, mieszkając w odziedziczonym po matce bloku. Rano zjadał zupę mleczną, wieczorem popijał kisiel. Towarzyszyły mu jedynie trzy koty. Żadnej innej miłości już nie zaznał.

A przecież kiedyś szczęście tak mocno pukało do drzwi Zosi i Marka…