Kot, żona i wojna o łóżko—czyli jak nasz pupil mnie prześladował, dostawał rybkę w chrupiącej skórce…

Kot spał z moją żoną, przyciskając się do niej plecami, a mnie odpychał wszystkimi czterema łapami, jakby próbował mnie wyrzucić z małżeńskiego łóżka. Rano wpatrywał się we mnie z bezczelnym, kpiącym spojrzeniem, jakby mówił: Ty to tylko gość. Przeklinałem w myślach, ale byłem bezsilny. Bo ulubieniec. Słoneczko i serduszko. Żona wybuchała śmiechem, podczas gdy mi wcale nie było do śmiechu.

Dla tej właśnie perełki smażyła się pyszna rybka żona starannie wyciągała z niej ości, a chrupiącą skórkę układała w zgrabny stosik obok jeszcze gorących, parujących kawałków na kociej miseczce. Kot patrzył na mnie z przekrzywioną mordką, jakby chcąc powiedzieć: Nieudaczniku, prawdziwym panem tutaj jestem ja.

To mi przypadały ochłapy z ryby, te kawałki, których dostojnemu kotu nie podano. Krótko mówiąc pastwił się nade mną ile tylko mógł. Mściłem się więc na tyle, na ile pozwalało mi sumienie czasem delikatnie odsuwałem go od talerza, czasem zepchnąłem z kanapy. Ot, wojna domowa.

Zdarzały się też sabotaże w moich kapciach i butach pojawiały się miny-niespodzianki z opóźnionym zapłonem. Żona śmiała się, mówiąc: Sam jesteś sobie winien, nie dokuczaj mu, i głaskała swojego promyczka. Szary kot patrzył na mnie z lekceważeniem, unosząc wąsy i pusząc się na sofie. Wzdychałem ciężko. Co mogłem zrobić? Żona była jedna i nie było o czym dyskutować. Więc pozostawało mi tylko znosić wszystko z pokorą.

Aż pewnego poranka

Pakując się do pracy, usłyszałem z przedpokoju dramatyczny krzyk żony. Wybiegłem z sypialni i zobaczyłem scenę jak z balu maskowego na opak: sześć kilogramów sterczącej na wszystkie strony sierści, pazurów i furii atakowało moją żonę, jakby zlazł z obrazu Beksińskiego. Gdy mnie dostrzegł, bestia skoczyła mi prosto na pierś i pchnęła z taką mocą, że wyleciałem na korytarz, lądując boleśnie na podłodze.

Zerwałem się, złapałem krzesło jak tarczę, chwyciłem żonę za rękę i wycofaliśmy się razem do sypialni. Kot w locie zderzył się z nogą od krzesła, zawył tak rozpaczliwie, że aż przeszedł mnie dreszcz. Ale nie zamierzał się poddać. Jeszcze przez chwilę próbował sforsować drzwi, sycząc i drapiąc, aż w końcu zapadła cisza.

Siedzieliśmy w sypialni, dezynfekując alkoholowym spirytusem i jodyną swoje pobojowisko. Żona, stojąc na środku, dzwoniła do pracy i szeptała do telefonu: Proszę pani, nasz kot zwariował i nas podrapał, dziś musimy jechać na SOR. Po niej powtórzyłem te same słowa swojemu szefowi, słowo w słowo.

Gdy odłożyłem telefon, świat, jak we śnie, przeszedł płynnie na nowy tor. Nagle ziemia zadrżała, dom zakołysał się i westchnął. W kuchni pękły szyby jak w bajce o złym czarodzieju, a w łazience szkło rozpadło się z łoskotem. Upuściłem komórkę i zapadła głucha cisza.

Zapominając o wszystkim, popędziliśmy do kuchni i wychyliliśmy się przez rozszczelnione okno. Przed blokiem ziała dziura krater jak po uderzeniu meteorytu. Wokół, na parkingu, walały się rozszarpane kadłuby samochodów. Ludzie wybiegali w piżamach, wyjąc na alarm i zrywając się z łóżek. Z oddali dobiegały dźwięki syren policyjnych i karetek.

W zupełnym oszołomieniu odwróciliśmy się do kota. Siedział skulony, przytulając do piersi złamaną przednią łapkę. Cichutko, jakby ze sznytem poezji, płakał.

Wydałam okrzyk, podbiegając do mojego Diabełka żona chwyciła go na ręce, przyciskając mocno do serca. Złapałem kluczyki do samochodu i zbiegliśmy po schodach, omijając windę i przeskakując po dwa stopnie, wszystkie siedem pięter w niemym biegu.

Niech wybaczą mi wszyscy, których dotknęła eksplozja, ale my mieliśmy własnego rannego pod opieką.

Nasz samochód, całe szczęście, stał za blokiem. Wsiedliśmy z kotem do środka i pomknęliśmy do zaprzyjaźnionego weterynarza. Po duszy drapała mi się cała orkiestra kotów, grających jakby pod dyktando utworu Wojciecha Kilara z radia.

Po godzinie, wychodząc z lecznicy, żona niosła swoje kocie szczęście, a on na przekór światu demonstrował wszystkim zgromadzonym swoje zabandażowane łapki. Kiedy klienci usłyszeli naszą opowieść, wszyscy podeszli, by pogłaskać bohatera.

W domu żona znowu przygotowała ulubioną rybkę dla kota. Wyciągnęła wszystkie ości, ułożyła chrupiącą skórkę w miniaturowy stół weselny, a mnie zostawiła resztki. Kot, kulejąc na trzech łapach, podszedł do miseczki, skrzywił się z bólu i wpatrzył się we mnie z próbą pogardy na pysku, lecz zamiast tego pojawiła się grymas smutku.

Byłem jeszcze zajęty, ale gdy skończyłem, podszedłem do jego miski i dołożyłem swoją porcję, starannie oddzieloną od ości.

Kot spojrzał na mnie wielkimi oczami, z niedowierzaniem. Przytulił złamaną łapkę do piersi i wydał z siebie ciche, pytające miauknięcie.

Podniosłem go, zbliżając pyszczek do twarzy:
Może i jestem nieudacznikiem, ale skoro mam taką żonę i takiego kota, jestem najszczęśliwszym z nieudaczników na świecie.

Pocałowałem go w nos. Kot zadrżał i lekko trącił mnie głową w policzek. Odstawiłem go na podłogę. Skulił się z bólu, ale z apetytem zabrał się za rybkę, a my z żoną, objęci, patrzyliśmy na niego, śmiejąc się przez łzy.

Od tego dnia kot sypia tylko ze mną. Patrzy mi w twarz, a ja proszę Boga tylko o jedno: bym mógł jak najdłużej patrzeć na niego i moją żonę każdego poranka.

I niczego więcej mi nie trzeba.

Naprawdę.

Bo to jest właśnie szczęście.