Czego skrócisz, tego nie odzyskasz — Opowieść o Taśce, która zamieniła życie rodzinne w wolność i wł…

CO SKRÓCISZ, TEGO NIE ODZYSKASZ

Kiedy Jagoda pokazywała swoim znajomym zdjęcia ślubne, zawsze powtarzała:
Ale się namęczyłam w tej sukni! Oczywiście, była piękna, ale strasznie ciężka i nieporęczna! Następnym razem, jak będę wychodzić za mąż, wybiorę lekką, zwiewną sukienkę ślubną.
Wszyscy byli przekonani, że Jagoda żartuje, więc śmiali się razem z nią. Ona rzeczywiście żartowała. Znajomi wiedzieli, że wyszła za mąż z prawdziwej miłości. To był zwyczajny wakacyjny romans. Jagoda miała 21 lat, a Wojtek 28.

Sierpień, ciepły Bałtyk, musujące wino, gwiaździste niebo, romantyczna atmosfera… Wszystko to złożyło się w całość, kończąc się na złożeniu wniosku w Urzędzie Stanu Cywilnego. Ale zanim to nastąpiło, Wojtek musiał rozwieść się ze swoją drugą żoną, a Jagoda opuścić rodzinne Katowice i przeprowadzić się do Warszawy, skąd pochodził jej ukochany.

KatowiceWarszawaKatowice. Ten szlak stanie się dla Jagody przez najbliższych dziesięć lat niemal domowy i bolesny w swej znajomości.

Na początku młode małżeństwo musiało wynająć mieszkanie. Wojtek oddał swoje mieszkanie drugiej żonie, która groziła mu, że się otruje, obleje trzeciej żony kwasem, albo wyskoczy z okna, jeśli ośmieli się nie wrócić do domu. Jednak z czasem była żona ucichła. Może Wojtek coś jej obiecał? O pierwszej żonie Wojtek wolał nie wspominać. Ten pierwszy ślub trwał tylko półtora roku. Nie dogadali się. Później Wojtek nawet wydał byłą żonę za mąż za swojego kolegę, uszczęśliwiając wszystkich, siebie także.

Druga żona przetrzymała dłużej w tym związku. Trzy lata wystarczyły, żeby Wojtek zrozumiał, że z tą kobietą nie ma czego szukać. Nie chciała mieć ludzkich dzieci, jak to określała. Jagodę nie ruszały te wszystkie rodzinne zawirowania. Była pewna siebie, ambitna, wiedziała, że jest atrakcyjna i niepowtarzalna. Wojtek ją adorował i był przekonany, że już znalazł swój raj na ziemi. Kupił jej mnóstwo kwiatów naraz, futro w trzech różnych fasonach, a o butach i kozaczkach szkoda mówić. Jagoda mogła zmieniać je codziennie! Podróżowali razem do Londynu, Paryża, Czarnogóryby poszerzyć horyzonty i nabrać sił przed narodzinami pierwszego dziecka.

Wkrótce przyszła na świat córeczka, Marysia. Gdy Jagoda zajmowała się Marysią, Wojtek kupił dom i urządził go ze szczególną troską, dla swoich najukochańszych dziewczyn.

Uroczyście świętowali nowe mieszkanie. Marysia poszła do przedszkola. Jagoda na poważnie zajęła się edukacją, ale uczyć się wolała w rodzinnym mieście, Katowicach. Tam były przyjaciółki, mama, a nawet nieznajomi wydawali się serdeczni. Wśród rodzimych lip czuła się najswobodniej.

Marysię zostawiała u teściowej, która kochała wnuczkę nad życie. Podczas sesji Jagoda zostawała w ukochanych Katowicach. Wojtek bardzo ją zazdrościł. Często przyjeżdżał po nią do Katowic, robił śmieszne zasadzki, organizował przypadkowe spotkania (w innym mieście!). Jednak Jagoda z pozoru nie dawała powodów do niepokoju. Szkoda, że tylko z pozoru

W rzeczywistości chciała uciec przed obowiązkami domowymi. Była gotowa wiecznie się uczyć, byle tylko nie myć naczyń, nie sprzątać, nie zajmować się dzieckiem, nie troszczyć się o męża. Miała wrażenie, że życie, takie krótkie, przecieka jej przez palce. Po co taka zdolna i piękna kobieta miałaby zajmować się czymś tak trywialnym?

Z czasem w torebce Jagody znalazły się trzy czerwone dyplomy, z czego główny z psychologii. Chodziła z dokumentami zawsze przy sobie, energicznie szukając pracy. Wojtek był temu przeciwny:
Chyba nam nie brakuje pieniędzy? Oszaleję, jak będę czekał na ciebie z pracy! Jagodo, a może urodźmy jeszcze syna? Albo drugą córeczkę, dla mnie to bez różnicy, bylebyś była przy mnie.

Jagoda nie widziała siebie w roli matki po raz drugi, uważała, że wykonała swoje zadanie. Dała życie córce, mężowi córkę i to wystarczy. Teściowa, słuchając kwiecistych wywodów synowej, zaproponowała, że zaopiekuje się Marysią, dopóki Jagoda nie dorośnie do macierzyństwa. Twierdziła, że wnuczka potrzebuje miłości i uwagi bliskiej osoby, a nie matki bujającej w obłokach. Jagoda bez wahania się zgodziła i szybko wróciła do Katowic, nie uprzedzając Wojtka. Z Katowic zadzwonię, pomyślała.

Ale w Katowicach spotkała Wojtka. Już dobrze znał jej sztuczki.
Jagoda, a gdzie jest Marysia? Dlaczego jesteś tu, a nie w Warszawie? Masz jakiegoś adoratora? pytał zirytowany.
Wojtek, nie martw się! Nie mam żadnych kochanków. Po prostu nudzi mi się z tobą, rozumiesz? Chcę wolności! spokojnie odpowiadała Jagoda.
Wolności? Ode mnie i od córki? A gdzie się podziała miłość? Uciekła? Może masz kryzys wieku średniego? Przeżyjemy to razem, to drobiazg, Jagódko przekonywał Wojtek.
Nie przeżyjemy zdecydowanie zakończyła Jagoda.

Wojtek pobiegł po radę do swojej teściowej. Ta rozłożyła ręce:
Ja? Sami musicie się dogadać. Ale Jagody nie przekonasz, zięciu. Ona jest twardsza niż skała!

Wojtek wrócił sam do Warszawy, nie wiedząc, co robić. Jak przemówić żonie do rozsądku? Jak odbudować rodzinę? Za moje dobro dostałem po kościach, myślał.

Mijały dni i tygodnie. Jagoda nie wracała. Na telefon odpowiadała zdawkowo: Wszystko u mnie dobrze.
A życie biegło dalej

Po długich przemyśleniach Wojtek postanowił sprzedać dom, zabrać Marysię i przeprowadzić się do Katowic w imię ratowania rodziny.
Jagoda chłodno przyjęła ten pomysł. Próbowała odwieść Wojtka od tego, mówiąc, że przenosiny stresują Marysię, trzeba ją przenieść do innej szkoły, straci przyjaciół, a babcia też nie będzie zadowolona.

W rzeczywistości były to tylko wymówki. Jagoda rozkoszowała się wolnością i nie chciała jej tracić. Żyć jak ptak niebieski oto jej motto. Założyła własny biznes, zakład krawiecki, wynajęła mieszkanie i miała kilku adoratorów. Nie miała czasu na nudę. Nagle zjawia się mąż i córka Po co? Chciała wykreślić dawne życie z pamięci. Była nieugięta i przekonana, że wszystko, co było, dotyczyło innej kobiety.

Wojtek nie posłuchał argumentów Jagody i przeprowadził się z córką do Katowic, mając nadzieję na odbudowę rodziny. Nadal kochał żonę. Najpierw odbierał Jagodę z pracy, przyprowadzał córkę która, nawiasem mówiąc, była do niej uderzająco podobna ale wszystko na nic. Jagoda była jak mumia, nic nie naruszało jej spokoju. W końcu postawiła kropkę:
Wojtek, zostaw mnie w spokoju! Czas się rozwieść. Marysię mogę przyjąć do siebie.

Marysia miała już 11 lat. Nie potrzebowała już opieki. Miała kochającego ojca i babcię, która modliła się za nią dniem i nocą. Marysia pamiętała o mamie, kochała ją, ale nie rozumiała, dlaczego mama po prostu z niej zrezygnowała.

Czas nieubłaganie płynie.
Życie toczy się dalej. Każdemu odpłaca wedle jego czynów.

Wojtek przestał łowić ryby na suchym brzegu. Zrozumiał, że nie dotrze już do serca Jagody.
Los podarował mu zwyczajną kobietę Ewę, twardo stąpającą po ziemi. Bez latania w chmurach. Dziś żyją na wsi razem. Ewa miała dwóch synów z pierwszego małżeństwa.

Nie potrzebowała Londynu, Paryża, futer ani setki par butów. Wystarczą porządne kalosze na jesienną słotę, ciepła kurtka do zwierząt i by dzieciom lepiej się wiodło. To były jej największe pragnienia.

Wojtek poczuł spokój, domowe ciepło. Gdzie prosto, tam stu aniołów, gdzie przekombinowane ani jednego. Wkrótce urodziła się córka. Wojtek po raz pierwszy poczuł się naprawdę szczęśliwy. Choć dopiero za czwartym razem. Poprzednich trzech małżeństw wolał nie wspominać.

Jagoda mieszka z mamą, w jej domu. Jeden z partnerów biznesowych naobiecywał jej gruszki na wierzbie, a potem zostawił ją z niczym. Krawiecki interes Jagody padł. Adoratorzy przepadli jak kamień w wodę.

Jednym słowem: swatali, swatali i się poschowali. Pracuje jako psycholog w szkole. Zawsze chciała tego, więc nauka się przydała. Nie żałuje niczego. Choć dusza ludzka to ocean, którego dna nie widać. Może w sercu tej ptaszyny niebieskiej jeszcze kiedyś zapłonie iskra skruchy? Kto wie

Marysia dziś już dorosła, z mężem mieszka u babci, tej, która ją wychowała, w Warszawie.
Na własnym ślubie miała na sobie lekką, zwiewną suknię. Prezent od mamy, Jagody.

Dziś już wiem: czasem myśląc, że coś zyskujemy, skracając życiową drogę, w rzeczywistości tracimy to, co najważniejsze i nie sposób tego odzyskać. Doceniam spokój, codzienność i prostotę bo w nich kryje się prawdziwe szczęście.