Pewnego dnia zadzwoniła do mnie daleka ciotka i zaprosiła na ślub swojej córki – mojej dalekiej kuzy…

Pewnego dnia zadzwoniła do mnie daleka ciotka i zaprosiła na wesele swojej córki mojej kuzynki, którą ostatni raz widziałam, gdy miała sześć lat. To znaczy ona miała sześć lat.

Nie przepadam za rodzinnymi zjazdami, ale tym razem wykręcić się nie udało.
Raz na dwadzieścia lat możemy się spotkać, spróbuj tylko nie przyjść zagroziła ciocia swoim niepodrabianym głosem.

Zaproszenie z gołąbkami i różami od Małgosi i Bartka przyszło, a dwa dni wcześniej jeszcze raz mi przypomniano musiałam więc iść.
Cóż, sobota przepadła, ale co zrobić?

I tak, uzbrojona w bukiet, brakiem entuzjazmu i planem zniknięcia po godzinie, zjawiłam się w restauracji. Przeszłam przez wejście, pobłądziłam chwilę pod sufitem, który wydawał się coraz bardziej odległy, aż w końcu usiadłam przy stole wśród wesołej paczki kolegów pana młodego. Już po paru kieliszkach zaczęli zachwycać się, jaka to niezwykła ta ciotka panny młodej, i że wygląda zdecydowanie nie na ciotkę i może byśmy się bliżej poznali zamiast siedzieć sztywno. I tak też zrobiliśmy.

Panny młodej nie poznałam. Tyle lat minęło, a z śniadej chudziny zrobiła się okrągła, blondwłosa kobieta z pokaźnym biustem. Wolę tę wersję sprzed lat.
W ogóle atmosfera była dziwna i trochę ciężka: tłum naburmuszonych pań z panami, pan młody z miną jakby czekał na wyrok, panna młoda zapatrzona w swoje odbicie i biust, i gdyby nie moja nowa kompania, przypominałoby to raczej stypę. Ciotki patrzyły na mnie z niechęcią niemal świętą.

Na pierwszy toast się spóźniłam, więc zaczynał się drugi. Z moim udziałem. Wodzirej, rozpoznałszy mnie, ogłosił z rozrzewnieniem:
A teraz życzenia dla młodej pary od młodej, pięknej cioci!

Wzniosłam się na wyżyny elokwencji i powiedziałam głęboko wzruszona:
Drodzy Małgosiu i Bartku!

Ślub i tak już nie porywał atmosferą, ale po tych słowach czas się niemal zatrzymał, i nagle pomyślałam, że coś jest bardzo nie tak zresztą, nie widziałam nigdzie mojej ciotki, a nie wierzę, żebym jej nie poznała nawet po latach.
Ona ma na imię Renata syknęła naprzeciw mnie pani w różowym. A pan młody to Jarek.

Ale jak to? Przecież zaproszenie…?

Przychodzą na cudze wesela, żeby sobie za darmo pojeść i popić dodała kobieta. Mieliśmy takiego na pożegnaniu do wojska, ledwo go wyprosiliśmy. Ludziom nie brak wstydu.

Wtedy zrozumiałam, że nadciąga burza. Wzrok biesiadników nagle zrobił się drapieżny, wszyscy zaczęli się poruszać nerwowo na krzesłach. Jeszcze chwilka, a podwiną rękawy.

Ale mam zaproszenie! niemal krzyknęłam, szeleszcząc karnetem. Tu wszystko jasno: Małgosia i Bartek, restauracja taka-a-taka, sala bankietowa.

Ratunek przyszedł w postaci kelnera.

Proszę pani powiedział cicho mamy jeszcze jedną salę na piętrze, może pani powinna tam być?

Oczywiście, ona tylko tu sobie zje, pójdzie wyżej i tam jeszcze dorwie się do stołów poparła mnie ironicznie pani w różowym. Jezu, co za bezczelność. Piękny przykład młodego pokolenia, słowo daję!

A bezczelność, pani Zosiu, to drugie szczęście dorzuciła zjadliwie inna starsza pani, tym razem w seledynowej garsonce.

Chciałabym tu podkreślić: nie wyglądam na złodziejkę czy przybłędę. Choć może dla nich każda nowa twarz to już przestępca. Przyszli obrońcy mojej osoby z towarzystwa pana młodego, za co dostali od pani w liliowym:
No popatrzcie-na nią, już wodzi chłopakom w oczach!

A ta w różowym jeszcze dorzuciła:
O właśnie, przez takie straciłam męża! Nawet na chwilę się nie odwrócisz zaraz ci męża sprzątną, wredne baby.

Nie odbierałam nigdy nikomu męża, ale poczułam się jak ostatnia famfatale. Nawet zaczęłam przyglądać się zgromadzonym panom może rzeczywiście kogoś by się ukradło, skoro już i tak mnie obmawiają…

Na szczęście przyszedł kelner, wszedł w inny wymiar i wrócił z moją prawdziwą ciocią, w jednej chwili ogarniając sytuację i zapewniając wszystkich, że zna mnie naprawdę. Przy tym dziwnie mrugała do wszystkich wokoło, jakby sugerując, że ze mną nigdy nie było najlepiej.

Szybko zabrano mnie do drugiej sali, gdzie rzeczywiście byli Małgosia piękność o ciemnej cerze i Bartek, już niewyraźnie pamiętam. Tam długo i cierpliwie częstowali mnie wszelkiego rodzaju mocnym alkoholem.

Całe szczęście, że nie zdążyłam wręczyć tamtym prezentu.
Ale odstawili mnie do wyjścia znajomi z tej pierwszej, błędnej sali weselnej.